Starożytne cywilizacje: Egipt i Izrael

Historię porządkuje się w epoki. Od najwcześniejszej z omawianych kolejność jest następująca: starożytność, średniowiecze, nowożytność, współczesność.

Początki cywilizacji doliny Indusu i Chin przypadają na III tysiąclecie p.n.e. Skrót p.n.e. oznacza „przed naszą erą”.

Nazwy Bliski Wschód i Daleki Wschód odnoszą się do różnych obszarów. Aby je rozróżnić, zwróć uwagę na kontynenty oraz ocean wskazane w ich opisach.

Starożytny Egipt ukształtował się około 3 tysięcy lat p.n.e. Jego położenie określają dwa podstawowe punkty odniesienia: kontynent - Afryka - oraz rzeka - Nil.

Znaczenie Nilu wiązało się z gospodarką: dzięki tej rzece mogło rozwijać się rolnictwo.

Najwyższą pozycję w państwie zajmował faraon. Jego nieograniczona władza oznaczała, że stał na czele całego państwa.

W społeczeństwie wyróżniali się wykształceni kapłani i urzędnicy. Oprócz nich żyli w Egipcie rzemieślnicy, chłopi, żołnierze oraz niewolnicy.

Religię Egipcjan cechował politeizm, czyli uznawanie wielu bogów. Ważnym elementem ich wierzeń było przekonanie o dalszym związku duszy z ciałem po śmierci.

Egipcjanie uważali, że ciało zmarłego nadal zamieszkuje dusza. Z tego przekonania wynikała praktyka mumifikacji zwłok.

Osiągnięcia Egipcjan obejmowały zarówno kulturę, jak i naukę. Stosowali hieroglify, a w budownictwie potrafili wznosić monumentalne budowle, w tym świątynie i piramidy.

Rozwijały się matematyka, medycyna i astronomia. Mumifikowanie zwłok przyczyniało się do rozwoju wiedzy medycznej, a do osiągnięć astronomicznych należało obliczanie długości roku słonecznego.

W XIII wieku p.n.e. Izraelici wyszli z Egiptu. Później, w X wieku p.n.e., panowali królowie żydowscy Dawid i Salomon.

Judaizm jest religią Żydów, a jego święta księga to Tora. Nazwy religii i księgi trzeba odróżniać od określeń opisujących liczbę uznawanych bogów.