Starożytne cywilizacje: Mezopotamia, Egipt i Izrael

Mezopotamia leżała między rzekami Tygrys i Eufrat. Powstawały tam pierwsze miasta-państwa.

Sumerowie stworzyli pismo klinowe, zaliczane do najstarszych rodzajów pisma. Rozwój tej cywilizacji obejmował również osiągnięcia techniczne i naukowe:

• koło,
• system irygacyjny,
• rozwój matematyki,
• rozwój astronomii.

Hammurabi, król Babilonii, był twórcą Kodeksu Hammurabiego. Kodeks zawierał prawa i kary, a jedną z jego zasad było „oko za oko, ząb za ząb”. Łączyła ona karę z krzywdą wyrządzoną drugiemu człowiekowi.

Budowle świątynne Mezopotamii nazywano zikkuratami. Ich funkcja była inna niż funkcja egipskich piramid: zikkuraty służyły jako świątynie, natomiast piramidy były grobowcami władców.

Starożytny Egipt powstał w dolinie Nilu. Rzeka dostarczała wodę, a żyzne ziemie umożliwiały uprawę roli. Warunki te były podstawą rozwoju rolnictwa.

Władca Egiptu nosił tytuł faraona. Państwo było monarchią teokratyczną, ponieważ faraonowi przypisywano boski charakter.

Z wierzeniami dotyczącymi życia pozagrobowego wiązała się mumifikacja. Polegała ona na przygotowaniu ciała zmarłego do dalszego życia po śmierci.

Egipcjanie posługiwali się hieroglifami, czyli pismem obrazkowym. Papirus był natomiast materiałem do pisania, wytwarzanym z rośliny rosnącej nad Nilem. Są to dwa różne pojęcia: jedno nazywa pismo, drugie jego podłoże.

Piramidy budowano jako grobowce faraonów. Najbardziej znane znajdują się w Gizie.

Egipcjanie rozwijali kilka dziedzin wiedzy i umiejętności:

• matematykę,
• medycynę,
• astronomię,
• budownictwo.

Matematyka i astronomia rozwijały się również w Mezopotamii.

Starożytny Izrael znajdował się na Bliskim Wschodzie. Izraelici wyznawali judaizm i byli monoteistami: wierzyli w jednego Boga.

W tradycji biblijnej różne postacie pełnią odmienne role. Abraham jest przedstawiany jako przodek Izraelitów, a Mojżesz jako ten, który wyprowadził ich z Egiptu.

Najważniejszą częścią świętych ksiąg judaizmu jest Tora. Dekalog oznacza dziesięć przykazań, które według tradycji biblijnej przekazano Mojżeszowi.

Dawid był królem Izraela i ustanowił Jerozolimę stolicą. Miasto miało więc znaczenie jako siedziba władzy, a zarazem było najważniejszym miastem religijnym Izraelitów.

Salomon był synem Dawida. Za jego panowania powstała Świątynia Jerozolimska.

Rozróżniaj dokonania obu władców:

• Dawid - ustanowienie Jerozolimy stolicą.
• Salomon - powstanie Świątyni Jerozolimskiej za jego panowania.