Matematyka
Pomorski Wojewódzki Konkurs z Matematyki - potęgi i wzory skróconego mnożenia
Potęgi o wykładniku naturalnym, zerowym i ujemnym, działania na potęgach, notacja wykładnicza i pierwiastki. Dalej wyrażenia algebraiczne oraz wzory skróconego mnożenia: kwadrat sumy, kwadrat różnicy i różnica kwadratów z zastosowaniami. Zestaw dla uczniów szkoły podstawowej przygotowujących się do konkursu matematycznego w województwie pomorskim.
Podcast
Ładuję…
1.Potęga o wykładniku naturalnym:
Potęga o wykładniku naturalnym to iloczyn jednakowych czynników równych : . Liczba to podstawa, to wykładnik, a . Przykład: . Potęga liczby ujemnej jest dodatnia przy wykładniku parzystym i ujemna przy nieparzystym: , . Typowy błąd: mylenie z . Bez nawiasu potęgujemy tylko liczbę , więc .
2.Iloczyn potęg o tych samych podstawach:
Mnożąc potęgi o tych samych podstawach, podstawę przepisujemy, a wykładniki dodajemy: . Uzasadnienie: . Przykład: (pamiętaj, że ). Wzór działa tylko dla mnożenia i tylko przy jednakowych podstawach. Typowe błędy: mnożenie wykładników () oraz stosowanie wzoru do sumy - , a nie .
3.Iloraz potęg o tych samych podstawach:
Dzieląc potęgi o tych samych podstawach (), podstawę przepisujemy, a wykładniki odejmujemy: . Uzasadnienie: w ułamku dwa czynniki się skracają i zostaje , czyli . Przykład: . Typowy błąd: dzielenie wykładników, np. - poprawnie .
4.Potęga potęgi:
Podnosząc potęgę do potęgi, podstawę przepisujemy, a wykładniki mnożymy: . Uzasadnienie: . Przykład: . Wzór pozwala sprowadzać potęgi do wspólnej podstawy: , . Typowy błąd: dodawanie wykładników, czyli mylenie z iloczynem potęg - to nie jest . Uwaga na zapis bez nawiasu: , a .
5.Potęga iloczynu i ilorazu: oraz
Potęga iloczynu: . Potęga ilorazu: dla . Czytane od prawej to wzory na mnożenie i dzielenie potęg o różnych podstawach i jednakowych wykładnikach. Przykłady: ; ; . Typowe błędy: potęgowanie tylko jednego czynnika, np. , oraz przenoszenie wzoru na sumę - to nie jest .
6.Porównywanie potęg
Porównywanie potęg ułatwia sprowadzenie ich do tej samej podstawy albo do tego samego wykładnika. Przy podstawie większej od większa jest potęga o większym wykładniku. Przy tym samym dodatnim wykładniku i dodatnich podstawach większa jest potęga o większej podstawie. Przykład 1: i , więc . Przykład 2: i , więc . Uwaga: przy podstawie między a jest odwrotnie, np. .
7.Potęga o wykładniku całkowitym niedodatnim - wykładnik zero:
Wykładnik całkowity niedodatni to wykładnik zero albo wykładnik ujemny. Dla każdej liczby przyjmujemy . Uzasadnienie: wzór na iloraz potęg ma działać także dla równych wykładników, a i jednocześnie . Przykłady: , , . Symbolu nie określamy. Typowe błędy: albo . Uwaga na nawiasy i kolejność działań: , bo potęgujemy tylko liczbę , a .
8.Potęga o wykładniku całkowitym ujemnym:
Dla i naturalnego : , czyli potęga o wykładniku ujemnym to odwrotność potęgi o wykładniku przeciwnym. Uzasadnienie: , a ze wzoru na iloraz potęg . Przykłady: ; ; ; . Typowy błąd: uznanie, że minus w wykładniku zmienia znak liczby - to nie jest ani .
9.Potęga ułamka o wykładniku ujemnym:
Dla i : - odwracamy ułamek i zmieniamy znak wykładnika, bo . Przykłady: ; . Liczbę mieszaną najpierw zamień na ułamek niewłaściwy: . Typowy błąd: zmiana znaku wyniku zamiast odwrócenia ułamka.
10.Działania na potęgach o wykładnikach całkowitych
Wzory na potęgi działają także dla wykładników zerowych i ujemnych (podstawy różne od zera): , , , . Przykłady: ; ; ; . Typowy błąd: zgubienie znaku przy odejmowaniu ujemnego wykładnika - to nie jest , bo .
11.Potęgi o wykładniku ujemnym w ułamku: przenoszenie czynników
Skoro , to także . Czynnik z ujemnym wykładnikiem można więc przenieść na drugą stronę kreski ułamkowej, zmieniając znak wykładnika. Przykład: . Przenosić wolno tylko czynniki. Typowy błąd: przenoszenie składników sumy, np. . Poprawnie: , więc .
12.Obliczanie wyrażeń z potęgami o wykładniku zerowym i ujemnym
Plan: 1) każdą potęgę o wykładniku ujemnym zamień na odwrotność, a potęgę o wykładniku zero na ; 2) wykonaj działania zgodnie z kolejnością działań. Przykład: . Gdy podstawy są potęgami tej samej liczby, sprowadź je do niej: . Typowe błędy: (poprawnie ) oraz (poprawnie ).
13.Notacja wykładnicza:
Notacja wykładnicza to zapis liczby dodatniej w postaci , gdzie , a jest liczbą całkowitą. Duże liczby mają wykładnik dodatni: (przecinek przesunięty o miejsc w lewo). Liczby dodatnie mniejsze od mają ujemny wykładnik liczby : (przecinek przesunięty o miejsca w prawo). Typowy błąd: czynnik spoza zakresu, np. albo - wartości są poprawne, ale to nie jest notacja wykładnicza.
14.Działania na liczbach w notacji wykładniczej
Mnożąc lub dzieląc liczby w notacji wykładniczej, osobno działamy na czynnikach liczbowych i osobno na potęgach liczby , a na końcu poprawiamy zapis tak, by czynnik spełniał . Przykład 1: . Przykład 2: . Przy dodawaniu najpierw ujednolicamy potęgi: . Typowy błąd: pozostawienie wyniku w postaci .
15.Pierwiastek kwadratowy:
Pierwiastek kwadratowy z liczby to taka liczba nieujemna , że . Przykłady: ; ; (liczbę mieszaną zamień najpierw na ułamek niewłaściwy). Dla zachodzi . Typowe błędy: (pierwiastek to tylko ); (poprawnie ); (poprawnie ).
16.Pierwiastek sześcienny:
Pierwiastek sześcienny z liczby to taka liczba nieujemna , że . Przykłady: ; ; ; . Warto znać na pamięć sześciany liczb od do : , , , , , , , , , . Pierwiastek sześcienny z liczby ujemnej też istnieje: , bo . Typowe błędy: mylenie stopni, np. (to wynik ), oraz dzielenie przez , np. .
17.Pierwiastek z iloczynu i ilorazu
Dla i : , a dla : . Te same wzory działają dla pierwiastków sześciennych. Czytane od prawej to mnożenie i dzielenie pierwiastków tego samego stopnia. Przykłady: ; ; ; . Typowy błąd: rozdzielanie sumy lub różnicy - , a nie .
18.Wyłączanie czynnika przed znak pierwiastka
Liczbę pod pierwiastkiem zapisujemy jako iloczyn, w którym jeden czynnik jest możliwie największym kwadratem (przy pierwiastku sześciennym - sześcianem), i ten czynnik pierwiastkujemy: dla , . Przykłady: ; . Dzięki temu można dodawać pierwiastki: . Typowy błąd: za mały kwadrat, np. - równość jest prawdziwa, ale pierwiastek nie jest uproszczony do końca.
19.Włączanie czynnika pod pierwiastek
Włączanie pod pierwiastek to działanie odwrotne do wyłączania: nieujemny czynnik sprzed pierwiastka podnosimy do kwadratu (przy pierwiastku sześciennym - do sześcianu) i wpisujemy pod znak pierwiastka: dla . Przykłady: ; . Zastosowanie - porównywanie liczb: i , więc . Typowy błąd: wpisanie czynnika bez podniesienia do kwadratu, np. .
20.Szacowanie pierwiastków
Szacowanie pierwiastków polega na znalezieniu sąsiednich kwadratów (lub sześcianów), między którymi leży liczba pod pierwiastkiem. Przykład: , więc . Dokładniej: , więc . Pierwiastek sześcienny: , więc . Wyrażenie: i , więc . Uwaga: bez włączenia czynnika pod pierwiastek oszacowanie jest poprawne, ale mniej dokładne - z wynika tylko .
21.Wyrażenia algebraiczne i ich wartość liczbowa
Wyrażenie algebraiczne to zapis złożony z liczb, liter (zmiennych), znaków działań i nawiasów, np. albo . Wyrażeniami zapisujemy zależności: liczba o większa od podwojonej liczby to ; obwód prostokąta o bokach i to ; trzy kolejne liczby naturalne to , , . Wartość liczbową obliczamy, wstawiając liczby za zmienne: dla wyrażenie ma wartość . Typowy błąd: wstawienie liczby ujemnej bez nawiasu, np. zamiast .
22.Jednomiany i jednomiany podobne
Jednomian to iloczyn liczb i zmiennych, np. , , . Porządkujemy go, zapisując najpierw współczynnik liczbowy, a potem zmienne alfabetycznie w postaci potęg: . Jednomiany podobne różnią się co najwyżej współczynnikiem liczbowym: i są podobne, a i nie są. Mnożąc jednomiany, mnożymy współczynniki i dodajemy wykładniki tych samych zmiennych: . Typowy błąd: - poprawnie , natomiast .
23.Sumy algebraiczne i redukcja wyrazów podobnych
Suma algebraiczna to suma jednomianów, zwanych wyrazami sumy, np. ma wyrazy , i . Redukcja wyrazów podobnych to zastąpienie wyrazów podobnych jednym: dodajemy współczynniki, a część literową przepisujemy. Przykład: . Odejmując sumę w nawiasie, zmieniamy znak każdego jej wyrazu: . Typowe błędy: zmiana znaku tylko pierwszego wyrazu po minusie oraz łączenie wyrazów niepodobnych, np. .
24.Mnożenie sumy przez jednomian
Mnożąc sumę algebraiczną przez jednomian, mnożymy przez niego każdy wyraz sumy (rozdzielność mnożenia względem dodawania): . Przykłady: ; . Przykład z redukcją: . Typowe błędy: pomnożenie tylko pierwszego wyrazu, np. , oraz zgubienie znaku przy ujemnym jednomianie, np. zamiast .
25.Mnożenie sumy przez sumę (dwumianu przez dwumian)
Mnożąc sumę przez sumę, każdy wyraz pierwszej sumy mnożymy przez każdy wyraz drugiej, a potem redukujemy wyrazy podobne: . Przykłady: ; . Kontrola: przed redukcją liczba wyrazów to iloczyn liczb wyrazów w nawiasach, np. albo . Typowy błąd: mnożenie tylko pierwszych i tylko ostatnich wyrazów, np. .
26.Wyłączanie wspólnego czynnika przed nawias
Wyłączanie wspólnego czynnika przed nawias to działanie odwrotne do mnożenia sumy przez jednomian: . Szukamy największego wspólnego dzielnika współczynników i najniższych potęg wspólnych zmiennych, a każdy wyraz dzielimy przez ten czynnik. Przykłady: ; ; . Sprawdzenie: po wymnożeniu nawiasu musi wrócić wyrażenie wyjściowe. Typowy błąd: zgubienie jedynki, gdy cały wyraz jest wspólnym czynnikiem - , a nie .
27.Wzory skróconego mnożenia: kwadrat sumy
Kwadrat sumy: . Uzasadnienie przez rozwinięcie nawiasów: . Słownie: kwadrat pierwszego wyrazu, plus podwojony iloczyn obu wyrazów, plus kwadrat drugiego wyrazu. Przykłady: ; . Typowe błędy: pominięcie wyrazu środkowego, czyli (sprawdź: , a ), oraz zamiast .
28.Wzory skróconego mnożenia: kwadrat różnicy
Kwadrat różnicy: . Uzasadnienie: . Minus stoi tylko przy podwojonym iloczynie, a kwadrat drugiego wyrazu jest dodawany. Przykłady: ; ; . Warto wiedzieć: , bo liczby przeciwne mają równe kwadraty. Typowe błędy: oraz .
29.Wzory skróconego mnożenia: różnica kwadratów
Różnica kwadratów: . Uzasadnienie: , bo wyrazy środkowe się znoszą. Czytane od prawej: iloczyn różnicy i sumy tych samych wyrazów to różnica ich kwadratów. Przykłady: ; ; . Typowe błędy: mylenie z kwadratem różnicy, czyli , oraz rozkładanie sumy kwadratów - nie rozkłada się tym wzorem.
30.Rozpoznawanie wzoru wstecz: zwijanie do kwadratu sumy lub różnicy
Sumę trzech wyrazów można zwinąć do kwadratu, gdy dwa wyrazy to kwadraty i , a trzeci to albo . Sposób: 1) odczytaj i z wyrazów będących kwadratami; 2) sprawdź, czy wyraz środkowy to podwojony iloczyn ; 3) znak wyrazu środkowego decyduje, czy to kwadrat sumy, czy kwadrat różnicy. Przykłady: , bo ; , bo . Typowy błąd: brak sprawdzenia wyrazu środkowego - nie jest kwadratem sumy, bo .
31.Zastosowania wzorów skróconego mnożenia: szybkie rachunki
Wzory skróconego mnożenia pozwalają liczyć w pamięci. Kwadrat liczby bliskiej okrągłej: ; . Iloczyn liczb równo oddalonych od okrągłej to różnica kwadratów: ; . Różnica kwadratów dużych liczb: . Typowy błąd: - to wynik iloczynu , a nie kwadratu liczby .
32.Rozkład na czynniki z użyciem wzorów skróconego mnożenia
Rozkład na czynniki to zapisanie sumy algebraicznej w postaci iloczynu. Kolejność: 1) wyłącz wspólny czynnik przed nawias; 2) przy dwóch wyrazach sprawdź różnicę kwadratów; 3) przy trzech wyrazach sprawdź kwadrat sumy lub różnicy; 4) sprawdź, czy czynniki rozkładają się dalej. Przykłady: ; ; . Typowy błąd: zatrzymanie się za wcześnie, np. na , choć rozkłada się dalej.
33.Usuwanie niewymierności z mianownika
Usuwanie niewymierności z mianownika to rozszerzenie ułamka tak, by w mianowniku nie było pierwiastka. Gdy mianownik to , mnożymy licznik i mianownik przez : . Gdy mianownik to suma lub różnica z pierwiastkiem, mnożymy przez wyrażenie z przeciwnym znakiem i stosujemy różnicę kwadratów: . Typowy błąd: mnożenie przez - wtedy i pierwiastek zostaje.
34.Dowodzenie podzielności za pomocą wzorów skróconego mnożenia
Aby wykazać, że liczba dzieli się przez , zapisujemy ją jako iloczyn liczb całkowitych, w którym widać czynnik . Przykład 1: ; gdy jest nieparzyste, i to kolejne liczby parzyste, więc jedna z nich dzieli się przez , a iloczyn przez . Przykład 2: , czyli liczba podzielna przez dla każdego całkowitego . Typowy błąd: sprawdzenie kilku przykładów liczbowych zamiast uzasadnienia dla każdego .
35.Dowodzenie własności liczb: zapis ogólny liczby parzystej i nieparzystej
W dowodach własności liczb zapisujemy liczby ogólnie ( całkowite): parzysta to , nieparzysta to , podzielna przez to , kolejne liczby całkowite to , , . Przykład 1: kwadrat liczby nieparzystej przy dzieleniu przez daje resztę , bo . Przykład 2: różnica kwadratów dwóch kolejnych liczb całkowitych jest sumą tych liczb: , np. . Typowy błąd: oznaczenie dwóch dowolnych liczb parzystych tą samą literą - mają być i .
36.Związki między , , i
Z kwadratu sumy i kwadratu różnicy wynikają związki: , oraz . Przykład 1: jeśli i , to - bez wyznaczania i . Przykład 2: jeśli , to po podniesieniu obu stron do kwadratu , czyli . Typowy błąd: , czyli zgubienie wyrazu .
37.Wzory skróconego mnożenia w wyrażeniach z pierwiastkami
Wzory skróconego mnożenia stosujemy też do wyrażeń z pierwiastkami, pamiętając, że i . Przykłady: ; ; . Typowe błędy: (brak podwojonego iloczynu) oraz zamiast .
38.Suma potęg jako iloczyn: wyłączanie potęgi przed nawias
Sumę potęg o tej samej podstawie zamieniamy na iloczyn, wyłączając przed nawias potęgę o najmniejszym wykładniku: . Przykład 1: , więc ta liczba dzieli się przez . Przykład 2: . Przykład 3: , czyli liczba podzielna przez dla każdego naturalnego . Typowy błąd: dodawanie wykładników w sumie, np. - wykładniki dodajemy tylko przy mnożeniu potęg.
39.Upraszczanie wyrażeń z kilkoma wzorami skróconego mnożenia
Plan: 1) rozwiń każdy wzór w osobnym nawiasie; 2) opuść nawiasy, zmieniając znaki po minusie; 3) zredukuj wyrazy podobne. Przykład 1: . Dla wartość to - łatwiej ją obliczyć po uproszczeniu. Przykład 2: , więc wartość nie zależy od . Typowy błąd: opuszczenie nawiasu po minusie bez zmiany znaków, np. zamiast .
40.Dopełnianie do pełnego kwadratu i znak wyrażenia
Kwadrat każdej liczby jest nieujemny: , a zeru równa się tylko dla . Dlatego wyrażenie warto zapisać jako pełny kwadrat plus liczba. Przykład 1: , więc wartość jest dodatnia dla każdego , a najmniejsza wynosi (dla ). Sposób: do dopisujemy kwadrat połowy współczynnika przy , czyli , i wyrównujemy: . Przykład 2: , bo . Typowy błąd: dopisanie bez wyrównania, co zmienia wartość wyrażenia.
Notatka
Działania na potęgach: co wolno zrobić z wykładnikami
Wzory na potęgi opisują mnożenie, dzielenie i potęgowanie - dla dodawania i odejmowania potęg podobnego wzoru nie ma. Zanim wybierzesz wzór, sprawdź, co potęgi mają wspólnego:
- ta sama podstawa, mnożenie - wykładniki dodajemy: ;
- ta sama podstawa, dzielenie - wykładniki odejmujemy: dla ;
- potęga potęgi - wykładniki mnożymy: ;
- ten sam wykładnik, różne podstawy - działanie wykonujemy na podstawach: oraz dla .
Gdy nie zgadza się ani podstawa, ani wykładnik, rozłóż podstawy na czynniki pierwsze: , , i to potęgi liczby , a , i - potęgi liczby .
Przykład: . Wspólna podstawa to : , , . W liczniku , więc wynik to .
Porównując potęgi, też doprowadź je do jednakowych podstaw albo jednakowych wykładników. i , a przy podstawie większej od większy wykładnik daje większą liczbę, więc . Dla i wspólnej podstawy nie ma, ale oba wykładniki dzielą się przez : , , stąd .
Typowa pułapka to suma potęg: to dwa jednakowe składniki, czyli , a nie ani . Druga pułapka to znak: , ale , bo bez nawiasu potęgowana jest sama liczba . Wzór, którego nie jesteś pewien, sprawdź na małych liczbach: , więc wykładniki się mnoży, a nie dodaje.
Wykładnik zero i ujemny: odwrotność, nie liczba ujemna
Wypisz potęgi dwójki od końca: , , . Każdy krok w dół to dzielenie przez , więc ciąg przedłuża się naturalnie: , , . Stąd umowy dla podstaw różnych od zera: , oraz . Minus w wykładniku oznacza odwrotność, a znak wyniku zależy od podstawy i parzystości wykładnika: , .
Schemat obliczeń: liczby mieszane i ułamki dziesiętne zamień na ułamki zwykłe, każdą potęgę o ujemnym wykładniku zastąp potęgą odwrotności, potęgę o wykładniku zero - jedynką, a na końcu wykonaj działania we właściwej kolejności.
Przykład: .
Wzory na działania na potęgach obowiązują także dla wykładników ujemnych i często skracają rachunek. Skoro , to iloczyn z przykładu jest równy .
W ułamku czynnik o ujemnym wykładniku wolno przenieść na drugą stronę kreski ułamkowej, zmieniając znak wykładnika: .
Ważne
Przenosić wolno tylko czynniki, składników sumy nie: to nie , bo , więc ułamek jest równy . Pilnuj też nawiasu: , ale .
Notacja wykładnicza: przecinek pod kontrolą
Liczba dodatnia w notacji wykładniczej ma postać , gdzie , a jest liczbą całkowitą. Wykładnik mówi, o ile miejsc i w którą stronę przesunięto przecinek. W liczbie trzeba go cofnąć o miejsc, żeby dostać , więc . W liczbie przecinek idzie o miejsca w prawo, więc . Liczba większa od ma wykładnik dodatni, a dodatnia mniejsza od - ujemny.
Mnożenie i dzielenie wykonuje się w dwóch częściach: osobno czynniki liczbowe, osobno potęgi dziesiątki. , a . Oba wyniki trzeba poprawić, bo i nie spełniają warunku . Gdy czynnik zmniejszasz razy, wykładnik zwiększ o : . Gdy czynnik zwiększasz razy, wykładnik zmniejsz o : .
Dodawanie i odejmowanie wymaga najpierw tej samej potęgi dziesiątki: . Przy porównywaniu najpierw patrz na wykładniki, a dopiero przy równych - na czynniki: .
Przykład: kartka ma grubość , a ryza liczy kartek, więc ma grubość , czyli .
Typowe pułapki: pozostawienie wyniku w postaci , potraktowanie jak liczby ujemnej (to dodatnia liczba ) oraz przesunięcie przecinka w złą stronę przy poprawianiu czynnika.
Pierwiastki: wyłączanie, włączanie, szacowanie
Pierwiastek kwadratowy z liczby to nieujemna liczba, której kwadrat jest równy . Dlatego , np. . Pierwiastek sześcienny istnieje także z liczby ujemnej: , bo . Rozdzielać wolno pierwiastek z iloczynu i z ilorazu, ale nie z sumy: , a nie .
Wyłączanie czynnika przed pierwiastek: zapisz liczbę jako iloczyn z możliwie największym kwadratem, np. . Gdy go nie widać, rozłóż liczbę na czynniki pierwsze i wyjmij każdą parę jednakowych czynników: . Po wyłączeniu pierwiastki z tej samej liczby dodaje się jak wyrazy podobne: .
Włączanie czynnika pod pierwiastek działa odwrotnie i ułatwia porównywanie: , a , więc . Pod pierwiastek kwadratowy włączamy tylko czynnik nieujemny - minus zostaje przed pierwiastkiem: .
Szacowanie to szukanie sąsiednich kwadratów albo sześcianów: i , więc ; i , więc . Ile liczb całkowitych leży między a ? Skoro i , są to liczby od do , czyli sześć liczb.
Usuwanie niewymierności z mianownika : rozszerz ułamek przez , np. .
Typowe pułapki: zostaje sumą i nie jest równe , a zbyt mały wyłączony kwadrat, np. , zostawia pierwiastek nieuproszczony.
Wyrażenia algebraiczne: od opisu do najprostszej postaci
Zapisując zależność wyrażeniem, czytaj opis po kawałku. Prostokąt, w którym jeden bok ma długość , a drugi jest o dłuższy, ma boki i , obwód i pole . Liczba dwucyfrowa o cyfrze dziesiątek i cyfrze jedności to , a nie , bo zapis oznacza iloczyn.
Jednomian porządkujemy: najpierw współczynnik, potem litery alfabetycznie, np. . Wyrazy podobne mają tę samą część literową, a kolejność czynników nie gra roli: i są podobne, i nie są. Redukcja to dodanie współczynników przy tej samej części literowej: .
Kolejność upraszczania: wymnóż nawiasy (każdy wyraz przez każdy), opuść nawiasy, zmieniając znaki po minusie, zredukuj wyrazy podobne.
Przykład: . Kontrola dla : przed uproszczeniem , po uproszczeniu .
Takie podstawienie wykrywa większość pomyłek, choć samo nie jest dowodem. Liczbę ujemną wstawiaj w nawiasie: dla wyraz ma wartość , a nie .
Wyłączanie wspólnego czynnika odwraca mnożenie: bierzesz największy wspólny dzielnik współczynników i najniższe potęgi wspólnych liter, np. . Poprawność sprawdza ponowne wymnożenie.
Typowe błędy: to , a to ; minus przed nawiasem zmienia znak każdego wyrazu, więc ; wyrazów niepodobnych, np. i , nie łączy się w .
Wzory skróconego mnożenia wprost i wstecz
Kwadrat o boku można pociąć na kwadrat o boku , kwadrat o boku i dwa prostokąty o bokach i - stąd bierze się środkowy wyraz w kwadracie sumy.
Zapamiętaj
Kwadrat sumy: . Kwadrat różnicy: . Różnica kwadratów: .
Wprost, czyli z nawiasu do sumy: ustal, co jest pierwszym, a co drugim wyrazem razem ze współczynnikiem, i podnieś do kwadratu cały wyraz. ; ; .
Wstecz, czyli z sumy do iloczynu: najpierw wyłącz wspólny czynnik, potem policz wyrazy.
- Dwa wyrazy, różnica dwóch kwadratów: .
- Trzy wyrazy: odczytaj i z kwadratów i sprawdź, czy trzeci wyraz to albo : znak plus oznacza kwadrat sumy, znak minus kwadrat różnicy. , bo .
Przykład: . Kontrola dla : oraz .
Różnica kwadratów usuwa niewymierność z mianownika, który jest sumą lub różnicą z pierwiastkiem: ułamek rozszerz przez to samo wyrażenie z przeciwnym znakiem. , bo .
Najczęstszy błąd to zgubienie podwojonego iloczynu: to nie . Suma kwadratów nie rozkłada się żadnym z tych trzech wzorów.
Sprytne rachunki i dowody podzielności
Liczbę bliską okrągłej zapisz jako sumę lub różnicę: . Iloczyn liczb równo odległych od okrągłej to różnica kwadratów: .
Sumę potęg o tej samej podstawie zamień na iloczyn, wyłączając najniższą potęgę: , więc ta liczba dzieli się przez .
Dowód podzielności ma stały schemat: zapisz liczby ogólnie, przekształć wyrażenie do iloczynu, wskaż w nim szukany dzielnik i dopisz, że drugi czynnik jest liczbą całkowitą. Zapisy ogólne dla całkowitego :
- liczba parzysta: , nieparzysta: , następna nieparzysta: ;
- liczba dająca resztę przy dzieleniu przez : ;
- liczba dwucyfrowa o cyfrze dziesiątek i cyfrze jedności : .
Przykład
Różnica kwadratów dwóch kolejnych liczb nieparzystych dzieli się przez : , a jest liczbą całkowitą. Sprawdzenie: .
Czasem wystarcza własność kolejnych liczb. to iloczyn trzech kolejnych liczb całkowitych; jest wśród nich liczba parzysta i liczba podzielna przez , więc iloczyn dzieli się przez . Z kolei , czyli liczba dwucyfrowa i liczba o przestawionych cyfrach różnią się o wielokrotność dziewiątki, np. .
Pułapki: kilka sprawdzonych przykładów to nie dowód, a dwie dowolne liczby parzyste trzeba oznaczyć i , bo ta sama litera oznaczałaby tę samą liczbę.
Dopełnianie do kwadratu i związki między sumą a iloczynem
Kwadrat dowolnej liczby jest nieujemny, więc wyrażenie zapisane jako pełny kwadrat plus liczba od razu pokazuje swoją najmniejszą wartość. Dopełnianie do kwadratu dla : weź połowę współczynnika przy , jej kwadrat dodaj i od razu odejmij, a , i dopisany kwadrat zwiń w kwadrat sumy lub różnicy.
Przykład
: połowa z to , a jej kwadrat to . Zatem . Najmniejsza wartość to , przyjmowana dla .
Na wykresie funkcji widać to jako najniższy punkt ; po obu jego stronach wartości rosną jednakowo, np. dla i wynoszą .
Gdy przed stoi minus, wyłącz go przed nawias - wtedy wyrażenie ma wartość największą: . Taki wzór opisuje pole prostokąta o obwodzie i bokach oraz : największe pole, równe , ma kwadrat o boku .
Dwie zmienne dopełnia się osobno: . Suma dwóch kwadratów jest zerem tylko wtedy, gdy oba są zerami, więc to wyrażenie przyjmuje wartość jedynie dla i .
Z tych samych wzorów wynikają związki oraz . Jeśli i , to oraz , czyli albo - bez wyznaczania i .
Typowe błędy: dopisanie kwadratu bez odjęcia go, zły znak w nawiasie (przy powstaje , nie ) oraz pominięcie drugiej możliwości przy wniosku z .
Quizy w tym zestawie
50 pytań w 5 etapach
Odblokujesz je po dodaniu zestawu.
Sprawdzian do druku
Arkusz PDF z kluczem, punktacją i oceną
Pierwsze podejście. Klucz z punktacją i oceną jest na ostatniej stronie.
Pobierz sprawdzian (PDF)Znasz kogoś z klasy, komu się przyda? Podziel się zestawem
Podobne zestawy
24 fiszki uczy się 3
12 fiszek uczy się 19
6 fiszek uczy się 9
20 fiszek uczy się 1
8 fiszek uczy się 18
9 fiszek uczy się 7
