Ilustracja do zestawu: Pomorski Wojewódzki Konkurs z Matematyki - potęgi i wzory skróconego mnożenia

Matematyka

Pomorski Wojewódzki Konkurs z Matematyki - potęgi i wzory skróconego mnożenia

Potęgi o wykładniku naturalnym, zerowym i ujemnym, działania na potęgach, notacja wykładnicza i pierwiastki. Dalej wyrażenia algebraiczne oraz wzory skróconego mnożenia: kwadrat sumy, kwadrat różnicy i różnica kwadratów z zastosowaniami. Zestaw dla uczniów szkoły podstawowej przygotowujących się do konkursu matematycznego w województwie pomorskim.

Szkoła podstawowa40 fiszek50 pytań w 5 etapachnotatka

Podcast

Ładuję…

1.Potęga o wykładniku naturalnym: ana^n

Potęga ana^n o wykładniku naturalnym n≥1n \geq 1 to iloczyn nn jednakowych czynników równych aa: an=a⋅a⋅…⋅aa^n = a \cdot a \cdot \ldots \cdot a. Liczba aa to podstawa, nn to wykładnik, a a1=aa^1 = a. Przykład: (23)3=23⋅23⋅23=827\left(\frac{2}{3}\right)^3 = \frac{2}{3} \cdot \frac{2}{3} \cdot \frac{2}{3} = \frac{8}{27}. Potęga liczby ujemnej jest dodatnia przy wykładniku parzystym i ujemna przy nieparzystym: (−2)4=16(-2)^4 = 16, (−2)3=−8(-2)^3 = -8. Typowy błąd: mylenie (−2)4(-2)^4 z −24-2^4. Bez nawiasu potęgujemy tylko liczbę 22, więc −24=−16-2^4 = -16.

2.Iloczyn potęg o tych samych podstawach: am⋅ana^m \cdot a^n

Mnożąc potęgi o tych samych podstawach, podstawę przepisujemy, a wykładniki dodajemy: am⋅an=am+na^m \cdot a^n = a^{m+n}. Uzasadnienie: a2⋅a3=(a⋅a)⋅(a⋅a⋅a)=a5a^2 \cdot a^3 = (a \cdot a) \cdot (a \cdot a \cdot a) = a^5. Przykład: 23⋅24⋅2=23+4+1=28=2562^3 \cdot 2^4 \cdot 2 = 2^{3+4+1} = 2^8 = 256 (pamiętaj, że 2=212 = 2^1). Wzór działa tylko dla mnożenia i tylko przy jednakowych podstawach. Typowe błędy: mnożenie wykładników (23⋅24≠2122^3 \cdot 2^4 \neq 2^{12}) oraz stosowanie wzoru do sumy - 23+24=8+16=242^3 + 2^4 = 8 + 16 = 24, a nie 272^7.

3.Iloraz potęg o tych samych podstawach: am:ana^m : a^n

Dzieląc potęgi o tych samych podstawach (a≠0a \neq 0), podstawę przepisujemy, a wykładniki odejmujemy: am:an=aman=am−na^m : a^n = \frac{a^m}{a^n} = a^{m-n}. Uzasadnienie: w ułamku a⋅a⋅a⋅a⋅aa⋅a\frac{a \cdot a \cdot a \cdot a \cdot a}{a \cdot a} dwa czynniki się skracają i zostaje a3a^3, czyli a5−2a^{5-2}. Przykład: 37⋅3539=31239=33=27\frac{3^7 \cdot 3^5}{3^9} = \frac{3^{12}}{3^9} = 3^3 = 27. Typowy błąd: dzielenie wykładników, np. 58:52=545^8 : 5^2 = 5^4 - poprawnie 58:52=565^8 : 5^2 = 5^6.

4.Potęga potęgi: (am)n(a^m)^n

Podnosząc potęgę do potęgi, podstawę przepisujemy, a wykładniki mnożymy: (am)n=am⋅n(a^m)^n = a^{m \cdot n}. Uzasadnienie: (a2)3=a2⋅a2⋅a2=a2+2+2=a6(a^2)^3 = a^2 \cdot a^2 \cdot a^2 = a^{2+2+2} = a^6. Przykład: (23)4=212=4096(2^3)^4 = 2^{12} = 4096. Wzór pozwala sprowadzać potęgi do wspólnej podstawy: 85=(23)5=2158^5 = (2^3)^5 = 2^{15}, 274=(33)4=31227^4 = (3^3)^4 = 3^{12}. Typowy błąd: dodawanie wykładników, czyli mylenie z iloczynem potęg - (23)4(2^3)^4 to nie jest 272^7. Uwaga na zapis bez nawiasu: 232=29=5122^{3^2} = 2^9 = 512, a (23)2=26=64(2^3)^2 = 2^6 = 64.

5.Potęga iloczynu i ilorazu: (a⋅b)n(a \cdot b)^n oraz (ab)n\left(\frac{a}{b}\right)^n

Potęga iloczynu: (a⋅b)n=an⋅bn(a \cdot b)^n = a^n \cdot b^n. Potęga ilorazu: (ab)n=anbn\left(\frac{a}{b}\right)^n = \frac{a^n}{b^n} dla b≠0b \neq 0. Czytane od prawej to wzory na mnożenie i dzielenie potęg o różnych podstawach i jednakowych wykładnikach. Przykłady: (2x)3=23⋅x3=8x3(2x)^3 = 2^3 \cdot x^3 = 8x^3; 25⋅55=(2⋅5)5=1052^5 \cdot 5^5 = (2 \cdot 5)^5 = 10^5; 12464=(126)4=24=16\frac{12^4}{6^4} = \left(\frac{12}{6}\right)^4 = 2^4 = 16. Typowe błędy: potęgowanie tylko jednego czynnika, np. (2x)3=2x3(2x)^3 = 2x^3, oraz przenoszenie wzoru na sumę - (a+b)n(a + b)^n to nie jest an+bna^n + b^n.

6.Porównywanie potęg

Porównywanie potęg ułatwia sprowadzenie ich do tej samej podstawy albo do tego samego wykładnika. Przy podstawie większej od 11 większa jest potęga o większym wykładniku. Przy tym samym dodatnim wykładniku i dodatnich podstawach większa jest potęga o większej podstawie. Przykład 1: 415=(22)15=2304^{15} = (2^2)^{15} = 2^{30} i 811=(23)11=2338^{11} = (2^3)^{11} = 2^{33}, więc 415<8114^{15} < 8^{11}. Przykład 2: 230=(23)10=8102^{30} = (2^3)^{10} = 8^{10} i 320=(32)10=9103^{20} = (3^2)^{10} = 9^{10}, więc 230<3202^{30} < 3^{20}. Uwaga: przy podstawie między 00 a 11 jest odwrotnie, np. (12)5<(12)3\left(\frac{1}{2}\right)^5 < \left(\frac{1}{2}\right)^3.

7.Potęga o wykładniku całkowitym niedodatnim - wykładnik zero: a0=1a^0 = 1

Wykładnik całkowity niedodatni to wykładnik zero albo wykładnik ujemny. Dla każdej liczby a≠0a \neq 0 przyjmujemy a0=1a^0 = 1. Uzasadnienie: wzór na iloraz potęg ma działać także dla równych wykładników, a a3a3=1\frac{a^3}{a^3} = 1 i jednocześnie a3a3=a3−3=a0\frac{a^3}{a^3} = a^{3-3} = a^0. Przykłady: 70=17^0 = 1, (−5)0=1(-5)^0 = 1, (23)0=1\left(\frac{2}{3}\right)^0 = 1. Symbolu 000^0 nie określamy. Typowe błędy: a0=0a^0 = 0 albo a0=aa^0 = a. Uwaga na nawiasy i kolejność działań: −50=−1-5^0 = -1, bo potęgujemy tylko liczbę 55, a 3⋅40=3⋅1=33 \cdot 4^0 = 3 \cdot 1 = 3.

8.Potęga o wykładniku całkowitym ujemnym: a−n=1ana^{-n} = \frac{1}{a^n}

Dla a≠0a \neq 0 i naturalnego n≥1n \geq 1: a−n=1ana^{-n} = \frac{1}{a^n}, czyli potęga o wykładniku ujemnym to odwrotność potęgi o wykładniku przeciwnym. Uzasadnienie: a2a5=1a3\frac{a^2}{a^5} = \frac{1}{a^3}, a ze wzoru na iloraz potęg a2a5=a2−5=a−3\frac{a^2}{a^5} = a^{2-5} = a^{-3}. Przykłady: 2−3=123=182^{-3} = \frac{1}{2^3} = \frac{1}{8}; 10−2=1100=0,0110^{-2} = \frac{1}{100} = 0{,}01; 5−1=155^{-1} = \frac{1}{5}; (−2)−3=1(−2)3=−18(-2)^{-3} = \frac{1}{(-2)^3} = -\frac{1}{8}. Typowy błąd: uznanie, że minus w wykładniku zmienia znak liczby - 2−32^{-3} to nie jest −8-8 ani −6-6.

9.Potęga ułamka o wykładniku ujemnym: (ab)−n\left(\frac{a}{b}\right)^{-n}

Dla a≠0a \neq 0 i b≠0b \neq 0: (ab)−n=(ba)n\left(\frac{a}{b}\right)^{-n} = \left(\frac{b}{a}\right)^n - odwracamy ułamek i zmieniamy znak wykładnika, bo (ab)−n=1(ab)n=bnan\left(\frac{a}{b}\right)^{-n} = \frac{1}{\left(\frac{a}{b}\right)^n} = \frac{b^n}{a^n}. Przykłady: (23)−2=(32)2=94\left(\frac{2}{3}\right)^{-2} = \left(\frac{3}{2}\right)^2 = \frac{9}{4}; (0,2)−3=(15)−3=53=125(0{,}2)^{-3} = \left(\frac{1}{5}\right)^{-3} = 5^3 = 125. Liczbę mieszaną najpierw zamień na ułamek niewłaściwy: (112)−2=(32)−2=49\left(1\frac{1}{2}\right)^{-2} = \left(\frac{3}{2}\right)^{-2} = \frac{4}{9}. Typowy błąd: zmiana znaku wyniku zamiast odwrócenia ułamka.

10.Działania na potęgach o wykładnikach całkowitych

Wzory na potęgi działają także dla wykładników zerowych i ujemnych (podstawy różne od zera): am⋅an=am+na^m \cdot a^n = a^{m+n}, am:an=am−na^m : a^n = a^{m-n}, (am)n=am⋅n(a^m)^n = a^{m \cdot n}, (a⋅b)n=an⋅bn(a \cdot b)^n = a^n \cdot b^n. Przykłady: 3−5⋅37=32=93^{-5} \cdot 3^7 = 3^2 = 9; 23:2−2=23−(−2)=25=322^3 : 2^{-2} = 2^{3-(-2)} = 2^5 = 32; (2−3)−2=26=64(2^{-3})^{-2} = 2^6 = 64; (5−1)2=5−2=125(5^{-1})^2 = 5^{-2} = \frac{1}{25}. Typowy błąd: zgubienie znaku przy odejmowaniu ujemnego wykładnika - 23:2−22^3 : 2^{-2} to nie jest 212^1, bo 3−(−2)=53 - (-2) = 5.

11.Potęgi o wykładniku ujemnym w ułamku: przenoszenie czynników

Skoro a−n=1ana^{-n} = \frac{1}{a^n}, to także 1a−n=an\frac{1}{a^{-n}} = a^n. Czynnik z ujemnym wykładnikiem można więc przenieść na drugą stronę kreski ułamkowej, zmieniając znak wykładnika. Przykład: 2−3⋅525−1⋅22=52⋅5122⋅23=5325=12532\frac{2^{-3} \cdot 5^2}{5^{-1} \cdot 2^2} = \frac{5^2 \cdot 5^1}{2^2 \cdot 2^3} = \frac{5^3}{2^5} = \frac{125}{32}. Przenosić wolno tylko czynniki. Typowy błąd: przenoszenie składników sumy, np. 12−1+3−1=2+3\frac{1}{2^{-1} + 3^{-1}} = 2 + 3. Poprawnie: 2−1+3−1=12+13=562^{-1} + 3^{-1} = \frac{1}{2} + \frac{1}{3} = \frac{5}{6}, więc 12−1+3−1=65\frac{1}{2^{-1} + 3^{-1}} = \frac{6}{5}.

12.Obliczanie wyrażeń z potęgami o wykładniku zerowym i ujemnym

Plan: 1) każdą potęgę o wykładniku ujemnym zamień na odwrotność, a potęgę o wykładniku zero na 11; 2) wykonaj działania zgodnie z kolejnością działań. Przykład: (13)−2−2−2⋅8+(−7)0=9−14⋅8+1=9−2+1=8\left(\frac{1}{3}\right)^{-2} - 2^{-2} \cdot 8 + (-7)^0 = 9 - \frac{1}{4} \cdot 8 + 1 = 9 - 2 + 1 = 8. Gdy podstawy są potęgami tej samej liczby, sprowadź je do niej: 4−3⋅82=(22)−3⋅(23)2=2−6⋅26=20=14^{-3} \cdot 8^2 = (2^2)^{-3} \cdot (2^3)^2 = 2^{-6} \cdot 2^6 = 2^0 = 1. Typowe błędy: 2−1+2−1=2−22^{-1} + 2^{-1} = 2^{-2} (poprawnie 12+12=1\frac{1}{2} + \frac{1}{2} = 1) oraz (−3)−2=−9(-3)^{-2} = -9 (poprawnie 19\frac{1}{9}).

13.Notacja wykładnicza: a⋅10ka \cdot 10^k

Notacja wykładnicza to zapis liczby dodatniej w postaci a⋅10ka \cdot 10^k, gdzie 1≤a<101 \leq a < 10, a kk jest liczbą całkowitą. Duże liczby mają wykładnik dodatni: 384000=3,84⋅105384000 = 3{,}84 \cdot 10^5 (przecinek przesunięty o 55 miejsc w lewo). Liczby dodatnie mniejsze od 11 mają ujemny wykładnik liczby 1010: 0,00072=7,2⋅10−40{,}00072 = 7{,}2 \cdot 10^{-4} (przecinek przesunięty o 44 miejsca w prawo). Typowy błąd: czynnik spoza zakresu, np. 38,4⋅10438{,}4 \cdot 10^4 albo 0,72⋅10−30{,}72 \cdot 10^{-3} - wartości są poprawne, ale to nie jest notacja wykładnicza.

14.Działania na liczbach w notacji wykładniczej

Mnożąc lub dzieląc liczby w notacji wykładniczej, osobno działamy na czynnikach liczbowych i osobno na potęgach liczby 1010, a na końcu poprawiamy zapis tak, by czynnik spełniał 1≤a<101 \leq a < 10. Przykład 1: (4⋅105)⋅(3⋅10−2)=12⋅103=1,2⋅104(4 \cdot 10^5) \cdot (3 \cdot 10^{-2}) = 12 \cdot 10^3 = 1{,}2 \cdot 10^4. Przykład 2: 3,6⋅10−39⋅104=0,4⋅10−7=4⋅10−8\frac{3{,}6 \cdot 10^{-3}}{9 \cdot 10^4} = 0{,}4 \cdot 10^{-7} = 4 \cdot 10^{-8}. Przy dodawaniu najpierw ujednolicamy potęgi: 3⋅104+5⋅103=30⋅103+5⋅103=3,5⋅1043 \cdot 10^4 + 5 \cdot 10^3 = 30 \cdot 10^3 + 5 \cdot 10^3 = 3{,}5 \cdot 10^4. Typowy błąd: pozostawienie wyniku w postaci 12⋅10312 \cdot 10^3.

15.Pierwiastek kwadratowy: a\sqrt{a}

Pierwiastek kwadratowy z liczby a≥0a \geq 0 to taka liczba nieujemna bb, że b2=ab^2 = a. Przykłady: 49=7\sqrt{49} = 7; 0,09=0,3\sqrt{0{,}09} = 0{,}3; 214=94=32\sqrt{2\frac{1}{4}} = \sqrt{\frac{9}{4}} = \frac{3}{2} (liczbę mieszaną zamień najpierw na ułamek niewłaściwy). Dla a≥0a \geq 0 zachodzi (a)2=a(\sqrt{a})^2 = a. Typowe błędy: 16=±4\sqrt{16} = \pm 4 (pierwiastek to tylko 44); 9+16=3+4\sqrt{9 + 16} = 3 + 4 (poprawnie 25=5\sqrt{25} = 5); (−3)2=−3\sqrt{(-3)^2} = -3 (poprawnie 9=3\sqrt{9} = 3).

16.Pierwiastek sześcienny: a3\sqrt[3]{a}

Pierwiastek sześcienny z liczby a≥0a \geq 0 to taka liczba nieujemna bb, że b3=ab^3 = a. Przykłady: 643=4\sqrt[3]{64} = 4; 0,0083=0,2\sqrt[3]{0{,}008} = 0{,}2; 271253=35\sqrt[3]{\frac{27}{125}} = \frac{3}{5}; 3383=2783=32\sqrt[3]{3\frac{3}{8}} = \sqrt[3]{\frac{27}{8}} = \frac{3}{2}. Warto znać na pamięć sześciany liczb od 11 do 1010: 11, 88, 2727, 6464, 125125, 216216, 343343, 512512, 729729, 10001000. Pierwiastek sześcienny z liczby ujemnej też istnieje: −83=−2\sqrt[3]{-8} = -2, bo (−2)3=−8(-2)^3 = -8. Typowe błędy: mylenie stopni, np. 643=8\sqrt[3]{64} = 8 (to wynik 64\sqrt{64}), oraz dzielenie przez 33, np. 273=9\sqrt[3]{27} = 9.

17.Pierwiastek z iloczynu i ilorazu

Dla a≥0a \geq 0 i b≥0b \geq 0: a⋅b=a⋅b\sqrt{a \cdot b} = \sqrt{a} \cdot \sqrt{b}, a dla b>0b > 0: ab=ab\sqrt{\frac{a}{b}} = \frac{\sqrt{a}}{\sqrt{b}}. Te same wzory działają dla pierwiastków sześciennych. Czytane od prawej to mnożenie i dzielenie pierwiastków tego samego stopnia. Przykłady: 0,04⋅81=0,2⋅9=1,8\sqrt{0{,}04 \cdot 81} = 0{,}2 \cdot 9 = 1{,}8; 3⋅12=36=6\sqrt{3} \cdot \sqrt{12} = \sqrt{36} = 6; 502=25=5\frac{\sqrt{50}}{\sqrt{2}} = \sqrt{25} = 5; 23⋅43=83=2\sqrt[3]{2} \cdot \sqrt[3]{4} = \sqrt[3]{8} = 2. Typowy błąd: rozdzielanie sumy lub różnicy - 100−36=64=8\sqrt{100 - 36} = \sqrt{64} = 8, a nie 10−6=410 - 6 = 4.

18.Wyłączanie czynnika przed znak pierwiastka

Liczbę pod pierwiastkiem zapisujemy jako iloczyn, w którym jeden czynnik jest możliwie największym kwadratem (przy pierwiastku sześciennym - sześcianem), i ten czynnik pierwiastkujemy: a2⋅b=ab\sqrt{a^2 \cdot b} = a\sqrt{b} dla a≥0a \geq 0, b≥0b \geq 0. Przykłady: 72=36⋅2=62\sqrt{72} = \sqrt{36 \cdot 2} = 6\sqrt{2}; 543=27⋅23=323\sqrt[3]{54} = \sqrt[3]{27 \cdot 2} = 3\sqrt[3]{2}. Dzięki temu można dodawać pierwiastki: 50+18=52+32=82\sqrt{50} + \sqrt{18} = 5\sqrt{2} + 3\sqrt{2} = 8\sqrt{2}. Typowy błąd: za mały kwadrat, np. 72=38\sqrt{72} = 3\sqrt{8} - równość jest prawdziwa, ale pierwiastek nie jest uproszczony do końca.

19.Włączanie czynnika pod pierwiastek

Włączanie pod pierwiastek to działanie odwrotne do wyłączania: nieujemny czynnik sprzed pierwiastka podnosimy do kwadratu (przy pierwiastku sześciennym - do sześcianu) i wpisujemy pod znak pierwiastka: ab=a2⋅ba\sqrt{b} = \sqrt{a^2 \cdot b} dla a≥0a \geq 0. Przykłady: 35=9⋅5=453\sqrt{5} = \sqrt{9 \cdot 5} = \sqrt{45}; 233=8⋅33=2432\sqrt[3]{3} = \sqrt[3]{8 \cdot 3} = \sqrt[3]{24}. Zastosowanie - porównywanie liczb: 43=484\sqrt{3} = \sqrt{48} i 52=505\sqrt{2} = \sqrt{50}, więc 43<524\sqrt{3} < 5\sqrt{2}. Typowy błąd: wpisanie czynnika bez podniesienia do kwadratu, np. 35=153\sqrt{5} = \sqrt{15}.

20.Szacowanie pierwiastków

Szacowanie pierwiastków polega na znalezieniu sąsiednich kwadratów (lub sześcianów), między którymi leży liczba pod pierwiastkiem. Przykład: 121<137<144121 < 137 < 144, więc 11<137<1211 < \sqrt{137} < 12. Dokładniej: 11,52=132,2511{,}5^2 = 132{,}25, więc 11,5<137<1211{,}5 < \sqrt{137} < 12. Pierwiastek sześcienny: 27<50<6427 < 50 < 64, więc 3<503<43 < \sqrt[3]{50} < 4. Wyrażenie: 27=282\sqrt{7} = \sqrt{28} i 25<28<3625 < 28 < 36, więc 5<27<65 < 2\sqrt{7} < 6. Uwaga: bez włączenia czynnika pod pierwiastek oszacowanie jest poprawne, ale mniej dokładne - z 2<7<32 < \sqrt{7} < 3 wynika tylko 4<27<64 < 2\sqrt{7} < 6.

21.Wyrażenia algebraiczne i ich wartość liczbowa

Wyrażenie algebraiczne to zapis złożony z liczb, liter (zmiennych), znaków działań i nawiasów, np. 2a+32a + 3 albo x2−5xyx^2 - 5xy. Wyrażeniami zapisujemy zależności: liczba o 33 większa od podwojonej liczby nn to 2n+32n + 3; obwód prostokąta o bokach aa i bb to 2a+2b2a + 2b; trzy kolejne liczby naturalne to nn, n+1n + 1, n+2n + 2. Wartość liczbową obliczamy, wstawiając liczby za zmienne: dla x=−2x = -2 wyrażenie 3x2−4x+13x^2 - 4x + 1 ma wartość 3⋅(−2)2−4⋅(−2)+1=12+8+1=213 \cdot (-2)^2 - 4 \cdot (-2) + 1 = 12 + 8 + 1 = 21. Typowy błąd: wstawienie liczby ujemnej bez nawiasu, np. −22-2^2 zamiast (−2)2(-2)^2.

22.Jednomiany i jednomiany podobne

Jednomian to iloczyn liczb i zmiennych, np. 5x5x, −3a2b-3a^2b, 77. Porządkujemy go, zapisując najpierw współczynnik liczbowy, a potem zmienne alfabetycznie w postaci potęg: 2a⋅(−3b)⋅a2=−6a3b2a \cdot (-3b) \cdot a^2 = -6a^3b. Jednomiany podobne różnią się co najwyżej współczynnikiem liczbowym: 4x2y4x^2y i −x2y-x^2y są podobne, a 4x2y4x^2y i 4xy24xy^2 nie są. Mnożąc jednomiany, mnożymy współczynniki i dodajemy wykładniki tych samych zmiennych: 3x2y⋅(−2xy3)=−6x3y43x^2y \cdot (-2xy^3) = -6x^3y^4. Typowy błąd: x⋅x=2xx \cdot x = 2x - poprawnie x⋅x=x2x \cdot x = x^2, natomiast x+x=2xx + x = 2x.

23.Sumy algebraiczne i redukcja wyrazów podobnych

Suma algebraiczna to suma jednomianów, zwanych wyrazami sumy, np. 3x2−2x+53x^2 - 2x + 5 ma wyrazy 3x23x^2, −2x-2x i 55. Redukcja wyrazów podobnych to zastąpienie wyrazów podobnych jednym: dodajemy współczynniki, a część literową przepisujemy. Przykład: 5a−3b+2a+7b−a=(5+2−1)a+(−3+7)b=6a+4b5a - 3b + 2a + 7b - a = (5 + 2 - 1)a + (-3 + 7)b = 6a + 4b. Odejmując sumę w nawiasie, zmieniamy znak każdego jej wyrazu: (4x−3)−(x−5)=4x−3−x+5=3x+2(4x - 3) - (x - 5) = 4x - 3 - x + 5 = 3x + 2. Typowe błędy: zmiana znaku tylko pierwszego wyrazu po minusie oraz łączenie wyrazów niepodobnych, np. 2a+3b=5ab2a + 3b = 5ab.

24.Mnożenie sumy przez jednomian

Mnożąc sumę algebraiczną przez jednomian, mnożymy przez niego każdy wyraz sumy (rozdzielność mnożenia względem dodawania): a(b+c)=ab+aca(b + c) = ab + ac. Przykłady: 3x(2x−5)=6x2−15x3x(2x - 5) = 6x^2 - 15x; −2a(a2−3a+4)=−2a3+6a2−8a-2a(a^2 - 3a + 4) = -2a^3 + 6a^2 - 8a. Przykład z redukcją: 2(3x−1)−3(x−4)=6x−2−3x+12=3x+102(3x - 1) - 3(x - 4) = 6x - 2 - 3x + 12 = 3x + 10. Typowe błędy: pomnożenie tylko pierwszego wyrazu, np. 3(x+2)=3x+23(x + 2) = 3x + 2, oraz zgubienie znaku przy ujemnym jednomianie, np. −3(x−4)=−3x−12-3(x - 4) = -3x - 12 zamiast −3x+12-3x + 12.

25.Mnożenie sumy przez sumę (dwumianu przez dwumian)

Mnożąc sumę przez sumę, każdy wyraz pierwszej sumy mnożymy przez każdy wyraz drugiej, a potem redukujemy wyrazy podobne: (a+b)(c+d)=ac+ad+bc+bd(a + b)(c + d) = ac + ad + bc + bd. Przykłady: (x+3)(x−5)=x2−5x+3x−15=x2−2x−15(x + 3)(x - 5) = x^2 - 5x + 3x - 15 = x^2 - 2x - 15; (2a−1)(3a+4)=6a2+8a−3a−4=6a2+5a−4(2a - 1)(3a + 4) = 6a^2 + 8a - 3a - 4 = 6a^2 + 5a - 4. Kontrola: przed redukcją liczba wyrazów to iloczyn liczb wyrazów w nawiasach, np. 2⋅2=42 \cdot 2 = 4 albo 2⋅3=62 \cdot 3 = 6. Typowy błąd: mnożenie tylko pierwszych i tylko ostatnich wyrazów, np. (x+3)(x−5)=x2−15(x + 3)(x - 5) = x^2 - 15.

26.Wyłączanie wspólnego czynnika przed nawias

Wyłączanie wspólnego czynnika przed nawias to działanie odwrotne do mnożenia sumy przez jednomian: ab+ac=a(b+c)ab + ac = a(b + c). Szukamy największego wspólnego dzielnika współczynników i najniższych potęg wspólnych zmiennych, a każdy wyraz dzielimy przez ten czynnik. Przykłady: 6x2−9x=3x(2x−3)6x^2 - 9x = 3x(2x - 3); 12a2b+8ab2=4ab(3a+2b)12a^2b + 8ab^2 = 4ab(3a + 2b); 5x3−5x=5x(x2−1)5x^3 - 5x = 5x(x^2 - 1). Sprawdzenie: po wymnożeniu nawiasu musi wrócić wyrażenie wyjściowe. Typowy błąd: zgubienie jedynki, gdy cały wyraz jest wspólnym czynnikiem - 3x2+3x=3x(x+1)3x^2 + 3x = 3x(x + 1), a nie 3x⋅x3x \cdot x.

27.Wzory skróconego mnożenia: kwadrat sumy (a+b)2(a + b)^2

Kwadrat sumy: (a+b)2=a2+2ab+b2(a + b)^2 = a^2 + 2ab + b^2. Uzasadnienie przez rozwinięcie nawiasów: (a+b)(a+b)=a2+ab+ba+b2=a2+2ab+b2(a + b)(a + b) = a^2 + ab + ba + b^2 = a^2 + 2ab + b^2. Słownie: kwadrat pierwszego wyrazu, plus podwojony iloczyn obu wyrazów, plus kwadrat drugiego wyrazu. Przykłady: (x+5)2=x2+10x+25(x + 5)^2 = x^2 + 10x + 25; (2a+3b)2=(2a)2+2⋅2a⋅3b+(3b)2=4a2+12ab+9b2(2a + 3b)^2 = (2a)^2 + 2 \cdot 2a \cdot 3b + (3b)^2 = 4a^2 + 12ab + 9b^2. Typowe błędy: pominięcie wyrazu środkowego, czyli (a+b)2=a2+b2(a + b)^2 = a^2 + b^2 (sprawdź: (1+2)2=9(1 + 2)^2 = 9, a 12+22=51^2 + 2^2 = 5), oraz (2a)2=2a2(2a)^2 = 2a^2 zamiast 4a24a^2.

28.Wzory skróconego mnożenia: kwadrat różnicy (a−b)2(a - b)^2

Kwadrat różnicy: (a−b)2=a2−2ab+b2(a - b)^2 = a^2 - 2ab + b^2. Uzasadnienie: (a−b)(a−b)=a2−ab−ba+b2=a2−2ab+b2(a - b)(a - b) = a^2 - ab - ba + b^2 = a^2 - 2ab + b^2. Minus stoi tylko przy podwojonym iloczynie, a kwadrat drugiego wyrazu jest dodawany. Przykłady: (x−4)2=x2−8x+16(x - 4)^2 = x^2 - 8x + 16; (3a−2b)2=9a2−12ab+4b2(3a - 2b)^2 = 9a^2 - 12ab + 4b^2; (x−12)2=x2−x+14\left(x - \frac{1}{2}\right)^2 = x^2 - x + \frac{1}{4}. Warto wiedzieć: (a−b)2=(b−a)2(a - b)^2 = (b - a)^2, bo liczby przeciwne mają równe kwadraty. Typowe błędy: (a−b)2=a2−b2(a - b)^2 = a^2 - b^2 oraz (a−b)2=a2−2ab−b2(a - b)^2 = a^2 - 2ab - b^2.

29.Wzory skróconego mnożenia: różnica kwadratów a2−b2a^2 - b^2

Różnica kwadratów: a2−b2=(a−b)(a+b)a^2 - b^2 = (a - b)(a + b). Uzasadnienie: (a−b)(a+b)=a2+ab−ba−b2=a2−b2(a - b)(a + b) = a^2 + ab - ba - b^2 = a^2 - b^2, bo wyrazy środkowe się znoszą. Czytane od prawej: iloczyn różnicy i sumy tych samych wyrazów to różnica ich kwadratów. Przykłady: (x−3)(x+3)=x2−9(x - 3)(x + 3) = x^2 - 9; (2a+5)(2a−5)=4a2−25(2a + 5)(2a - 5) = 4a^2 - 25; (7−2)(7+2)=7−4=3(\sqrt{7} - 2)(\sqrt{7} + 2) = 7 - 4 = 3. Typowe błędy: mylenie z kwadratem różnicy, czyli a2−b2=(a−b)2a^2 - b^2 = (a - b)^2, oraz rozkładanie sumy kwadratów - a2+b2a^2 + b^2 nie rozkłada się tym wzorem.

30.Rozpoznawanie wzoru wstecz: zwijanie do kwadratu sumy lub różnicy

Sumę trzech wyrazów można zwinąć do kwadratu, gdy dwa wyrazy to kwadraty a2a^2 i b2b^2, a trzeci to 2ab2ab albo −2ab-2ab. Sposób: 1) odczytaj aa i bb z wyrazów będących kwadratami; 2) sprawdź, czy wyraz środkowy to podwojony iloczyn 2ab2ab; 3) znak wyrazu środkowego decyduje, czy to kwadrat sumy, czy kwadrat różnicy. Przykłady: x2+6x+9=(x+3)2x^2 + 6x + 9 = (x + 3)^2, bo 2⋅x⋅3=6x2 \cdot x \cdot 3 = 6x; 4a2−20a+25=(2a−5)24a^2 - 20a + 25 = (2a - 5)^2, bo 2⋅2a⋅5=20a2 \cdot 2a \cdot 5 = 20a. Typowy błąd: brak sprawdzenia wyrazu środkowego - x2+5x+9x^2 + 5x + 9 nie jest kwadratem sumy, bo 2⋅x⋅3=6x2 \cdot x \cdot 3 = 6x.

31.Zastosowania wzorów skróconego mnożenia: szybkie rachunki

Wzory skróconego mnożenia pozwalają liczyć w pamięci. Kwadrat liczby bliskiej okrągłej: 992=(100−1)2=10000−200+1=980199^2 = (100 - 1)^2 = 10000 - 200 + 1 = 9801; 522=(50+2)2=2500+200+4=270452^2 = (50 + 2)^2 = 2500 + 200 + 4 = 2704. Iloczyn liczb równo oddalonych od okrągłej to różnica kwadratów: 101⋅99=(100+1)(100−1)=10000−1=9999101 \cdot 99 = (100 + 1)(100 - 1) = 10000 - 1 = 9999; 51⋅49=502−12=249951 \cdot 49 = 50^2 - 1^2 = 2499. Różnica kwadratów dużych liczb: 672−332=(67−33)(67+33)=34⋅100=340067^2 - 33^2 = (67 - 33)(67 + 33) = 34 \cdot 100 = 3400. Typowy błąd: 992=1002−12=999999^2 = 100^2 - 1^2 = 9999 - to wynik iloczynu 101⋅99101 \cdot 99, a nie kwadratu liczby 9999.

32.Rozkład na czynniki z użyciem wzorów skróconego mnożenia

Rozkład na czynniki to zapisanie sumy algebraicznej w postaci iloczynu. Kolejność: 1) wyłącz wspólny czynnik przed nawias; 2) przy dwóch wyrazach sprawdź różnicę kwadratów; 3) przy trzech wyrazach sprawdź kwadrat sumy lub różnicy; 4) sprawdź, czy czynniki rozkładają się dalej. Przykłady: 3x2−12=3(x2−4)=3(x−2)(x+2)3x^2 - 12 = 3(x^2 - 4) = 3(x - 2)(x + 2); 2a2+12a+18=2(a2+6a+9)=2(a+3)22a^2 + 12a + 18 = 2(a^2 + 6a + 9) = 2(a + 3)^2; x4−16=(x2−4)(x2+4)=(x−2)(x+2)(x2+4)x^4 - 16 = (x^2 - 4)(x^2 + 4) = (x - 2)(x + 2)(x^2 + 4). Typowy błąd: zatrzymanie się za wcześnie, np. na (x2−4)(x2+4)(x^2 - 4)(x^2 + 4), choć x2−4x^2 - 4 rozkłada się dalej.

33.Usuwanie niewymierności z mianownika

Usuwanie niewymierności z mianownika to rozszerzenie ułamka tak, by w mianowniku nie było pierwiastka. Gdy mianownik to a\sqrt{a}, mnożymy licznik i mianownik przez a\sqrt{a}: 63=633=23\frac{6}{\sqrt{3}} = \frac{6\sqrt{3}}{3} = 2\sqrt{3}. Gdy mianownik to suma lub różnica z pierwiastkiem, mnożymy przez wyrażenie z przeciwnym znakiem i stosujemy różnicę kwadratów: 45−1=4(5+1)(5−1)(5+1)=4(5+1)4=5+1\frac{4}{\sqrt{5} - 1} = \frac{4(\sqrt{5} + 1)}{(\sqrt{5} - 1)(\sqrt{5} + 1)} = \frac{4(\sqrt{5} + 1)}{4} = \sqrt{5} + 1. Typowy błąd: mnożenie przez 5−1\sqrt{5} - 1 - wtedy (5−1)2=6−25(\sqrt{5} - 1)^2 = 6 - 2\sqrt{5} i pierwiastek zostaje.

34.Dowodzenie podzielności za pomocą wzorów skróconego mnożenia

Aby wykazać, że liczba dzieli się przez kk, zapisujemy ją jako iloczyn liczb całkowitych, w którym widać czynnik kk. Przykład 1: n2−1=(n−1)(n+1)n^2 - 1 = (n - 1)(n + 1); gdy nn jest nieparzyste, n−1n - 1 i n+1n + 1 to kolejne liczby parzyste, więc jedna z nich dzieli się przez 44, a iloczyn przez 88. Przykład 2: (n+3)2−n2=(n+3−n)(n+3+n)=3(2n+3)(n + 3)^2 - n^2 = (n + 3 - n)(n + 3 + n) = 3(2n + 3), czyli liczba podzielna przez 33 dla każdego całkowitego nn. Typowy błąd: sprawdzenie kilku przykładów liczbowych zamiast uzasadnienia dla każdego nn.

35.Dowodzenie własności liczb: zapis ogólny liczby parzystej i nieparzystej

W dowodach własności liczb zapisujemy liczby ogólnie (nn całkowite): parzysta to 2n2n, nieparzysta to 2n+12n + 1, podzielna przez 33 to 3n3n, kolejne liczby całkowite to nn, n+1n + 1, n+2n + 2. Przykład 1: kwadrat liczby nieparzystej przy dzieleniu przez 44 daje resztę 11, bo (2n+1)2=4n2+4n+1=4(n2+n)+1(2n + 1)^2 = 4n^2 + 4n + 1 = 4(n^2 + n) + 1. Przykład 2: różnica kwadratów dwóch kolejnych liczb całkowitych jest sumą tych liczb: (n+1)2−n2=2n+1(n + 1)^2 - n^2 = 2n + 1, np. 512−502=10151^2 - 50^2 = 101. Typowy błąd: oznaczenie dwóch dowolnych liczb parzystych tą samą literą - mają być 2n2n i 2m2m.

36.Związki między a+ba + b, a−ba - b, abab i a2+b2a^2 + b^2

Z kwadratu sumy i kwadratu różnicy wynikają związki: a2+b2=(a+b)2−2aba^2 + b^2 = (a + b)^2 - 2ab, a2+b2=(a−b)2+2aba^2 + b^2 = (a - b)^2 + 2ab oraz (a+b)2−(a−b)2=4ab(a + b)^2 - (a - b)^2 = 4ab. Przykład 1: jeśli a+b=7a + b = 7 i ab=10ab = 10, to a2+b2=72−2⋅10=29a^2 + b^2 = 7^2 - 2 \cdot 10 = 29 - bez wyznaczania aa i bb. Przykład 2: jeśli x+1x=3x + \frac{1}{x} = 3, to po podniesieniu obu stron do kwadratu x2+2⋅x⋅1x+1x2=9x^2 + 2 \cdot x \cdot \frac{1}{x} + \frac{1}{x^2} = 9, czyli x2+1x2=9−2=7x^2 + \frac{1}{x^2} = 9 - 2 = 7. Typowy błąd: a2+b2=(a+b)2a^2 + b^2 = (a + b)^2, czyli zgubienie wyrazu 2ab2ab.

37.Wzory skróconego mnożenia w wyrażeniach z pierwiastkami

Wzory skróconego mnożenia stosujemy też do wyrażeń z pierwiastkami, pamiętając, że (a)2=a(\sqrt{a})^2 = a i a⋅b=a⋅b\sqrt{a} \cdot \sqrt{b} = \sqrt{a \cdot b}. Przykłady: (3+2)2=3+26+2=5+26(\sqrt{3} + \sqrt{2})^2 = 3 + 2\sqrt{6} + 2 = 5 + 2\sqrt{6}; (25−1)2=(25)2−2⋅25⋅1+1=20−45+1=21−45(2\sqrt{5} - 1)^2 = (2\sqrt{5})^2 - 2 \cdot 2\sqrt{5} \cdot 1 + 1 = 20 - 4\sqrt{5} + 1 = 21 - 4\sqrt{5}; (3+2)2+(3−2)2=(11+62)+(11−62)=22(3 + \sqrt{2})^2 + (3 - \sqrt{2})^2 = (11 + 6\sqrt{2}) + (11 - 6\sqrt{2}) = 22. Typowe błędy: (3+2)2=3+2=5(\sqrt{3} + \sqrt{2})^2 = 3 + 2 = 5 (brak podwojonego iloczynu) oraz (25)2=10(2\sqrt{5})^2 = 10 zamiast 4⋅5=204 \cdot 5 = 20.

38.Suma potęg jako iloczyn: wyłączanie potęgi przed nawias

Sumę potęg o tej samej podstawie zamieniamy na iloczyn, wyłączając przed nawias potęgę o najmniejszym wykładniku: an+2+an=an(a2+1)a^{n+2} + a^n = a^n(a^2 + 1). Przykład 1: 310+39+38=38(32+3+1)=38⋅133^{10} + 3^9 + 3^8 = 3^8(3^2 + 3 + 1) = 3^8 \cdot 13, więc ta liczba dzieli się przez 1313. Przykład 2: 212−210=210(22−1)=3⋅2102^{12} - 2^{10} = 2^{10}(2^2 - 1) = 3 \cdot 2^{10}. Przykład 3: 5n+1+5n=5n(5+1)=6⋅5n5^{n+1} + 5^n = 5^n(5 + 1) = 6 \cdot 5^n, czyli liczba podzielna przez 66 dla każdego naturalnego nn. Typowy błąd: dodawanie wykładników w sumie, np. 310+39=3193^{10} + 3^9 = 3^{19} - wykładniki dodajemy tylko przy mnożeniu potęg.

39.Upraszczanie wyrażeń z kilkoma wzorami skróconego mnożenia

Plan: 1) rozwiń każdy wzór w osobnym nawiasie; 2) opuść nawiasy, zmieniając znaki po minusie; 3) zredukuj wyrazy podobne. Przykład 1: (x+2)2−(x−3)(x+3)=(x2+4x+4)−(x2−9)=4x+13(x + 2)^2 - (x - 3)(x + 3) = (x^2 + 4x + 4) - (x^2 - 9) = 4x + 13. Dla x=−14x = -\frac{1}{4} wartość to 4⋅(−14)+13=124 \cdot \left(-\frac{1}{4}\right) + 13 = 12 - łatwiej ją obliczyć po uproszczeniu. Przykład 2: (2a−1)2−4a(a−1)=4a2−4a+1−4a2+4a=1(2a - 1)^2 - 4a(a - 1) = 4a^2 - 4a + 1 - 4a^2 + 4a = 1, więc wartość nie zależy od aa. Typowy błąd: opuszczenie nawiasu po minusie bez zmiany znaków, np. −(x2−9)=−x2−9-(x^2 - 9) = -x^2 - 9 zamiast −x2+9-x^2 + 9.

40.Dopełnianie do pełnego kwadratu i znak wyrażenia

Kwadrat każdej liczby jest nieujemny: (x−p)2≥0(x - p)^2 \geq 0, a zeru równa się tylko dla x=px = p. Dlatego wyrażenie warto zapisać jako pełny kwadrat plus liczba. Przykład 1: x2−6x+10=(x2−6x+9)+1=(x−3)2+1x^2 - 6x + 10 = (x^2 - 6x + 9) + 1 = (x - 3)^2 + 1, więc wartość jest dodatnia dla każdego xx, a najmniejsza wynosi 11 (dla x=3x = 3). Sposób: do x2−6xx^2 - 6x dopisujemy kwadrat połowy współczynnika przy xx, czyli 32=93^2 = 9, i wyrównujemy: 10=9+110 = 9 + 1. Przykład 2: a2+b2≥2aba^2 + b^2 \geq 2ab, bo a2−2ab+b2=(a−b)2≥0a^2 - 2ab + b^2 = (a - b)^2 \geq 0. Typowy błąd: dopisanie 99 bez wyrównania, co zmienia wartość wyrażenia.

Notatka

Działania na potęgach: co wolno zrobić z wykładnikami

Wzory na potęgi opisują mnożenie, dzielenie i potęgowanie - dla dodawania i odejmowania potęg podobnego wzoru nie ma. Zanim wybierzesz wzór, sprawdź, co potęgi mają wspólnego:

  • ta sama podstawa, mnożenie - wykładniki dodajemy: am⋅an=am+na^m \cdot a^n = a^{m+n};
  • ta sama podstawa, dzielenie - wykładniki odejmujemy: am:an=am−na^m : a^n = a^{m-n} dla a≠0a \neq 0;
  • potęga potęgi - wykładniki mnożymy: (am)n=am⋅n(a^m)^n = a^{m \cdot n};
  • ten sam wykładnik, różne podstawy - działanie wykonujemy na podstawach: an⋅bn=(a⋅b)na^n \cdot b^n = (a \cdot b)^n oraz an:bn=(ab)na^n : b^n = \left(\frac{a}{b}\right)^n dla b≠0b \neq 0.

Gdy nie zgadza się ani podstawa, ani wykładnik, rozłóż podstawy na czynniki pierwsze: 44, 88, 1616 i 3232 to potęgi liczby 22, a 99, 2727 i 8181 - potęgi liczby 33.

Przykład: 94⋅272813\frac{9^4 \cdot 27^2}{81^3}. Wspólna podstawa to 33: 94=(32)4=389^4 = (3^2)^4 = 3^8, 272=(33)2=3627^2 = (3^3)^2 = 3^6, 813=(34)3=31281^3 = (3^4)^3 = 3^{12}. W liczniku 38⋅36=3143^8 \cdot 3^6 = 3^{14}, więc wynik to 314:312=32=93^{14} : 3^{12} = 3^2 = 9.

Porównując potęgi, też doprowadź je do jednakowych podstaw albo jednakowych wykładników. 910=3209^{10} = 3^{20} i 277=32127^7 = 3^{21}, a przy podstawie większej od 11 większy wykładnik daje większą liczbę, więc 910<2779^{10} < 27^7. Dla 5125^{12} i 2302^{30} wspólnej podstawy nie ma, ale oba wykładniki dzielą się przez 66: 512=(52)6=2565^{12} = (5^2)^6 = 25^6, 230=(25)6=3262^{30} = (2^5)^6 = 32^6, stąd 512<2305^{12} < 2^{30}.

Typowa pułapka to suma potęg: 25+252^5 + 2^5 to dwa jednakowe składniki, czyli 2⋅25=262 \cdot 2^5 = 2^6, a nie 2102^{10} ani 454^5. Druga pułapka to znak: (−3)2=9(-3)^2 = 9, ale −32=−9-3^2 = -9, bo bez nawiasu potęgowana jest sama liczba 33. Wzór, którego nie jesteś pewien, sprawdź na małych liczbach: (102)3=1003=1000000=106(10^2)^3 = 100^3 = 1000000 = 10^6, więc wykładniki się mnoży, a nie dodaje.

Wykładnik zero i ujemny: odwrotność, nie liczba ujemna

Wypisz potęgi dwójki od końca: 23=82^3 = 8, 22=42^2 = 4, 21=22^1 = 2. Każdy krok w dół to dzielenie przez 22, więc ciąg przedłuża się naturalnie: 20=12^0 = 1, 2−1=122^{-1} = \frac{1}{2}, 2−2=142^{-2} = \frac{1}{4}. Stąd umowy dla podstaw różnych od zera: a0=1a^0 = 1, a−n=1ana^{-n} = \frac{1}{a^n} oraz (ab)−n=(ba)n\left(\frac{a}{b}\right)^{-n} = \left(\frac{b}{a}\right)^n. Minus w wykładniku oznacza odwrotność, a znak wyniku zależy od podstawy i parzystości wykładnika: (−10)−2=1100(-10)^{-2} = \frac{1}{100}, (−10)−3=−11000(-10)^{-3} = -\frac{1}{1000}.

Schemat obliczeń: liczby mieszane i ułamki dziesiętne zamień na ułamki zwykłe, każdą potęgę o ujemnym wykładniku zastąp potęgą odwrotności, potęgę o wykładniku zero - jedynką, a na końcu wykonaj działania we właściwej kolejności.

Przykład: (34)−2⋅(113)−3+50−4−1=(43)2⋅(34)3+1−14=169⋅2764+34=34+34=112\left(\frac{3}{4}\right)^{-2} \cdot \left(1\frac{1}{3}\right)^{-3} + 5^0 - 4^{-1} = \left(\frac{4}{3}\right)^2 \cdot \left(\frac{3}{4}\right)^3 + 1 - \frac{1}{4} = \frac{16}{9} \cdot \frac{27}{64} + \frac{3}{4} = \frac{3}{4} + \frac{3}{4} = 1\frac{1}{2}.

Wzory na działania na potęgach obowiązują także dla wykładników ujemnych i często skracają rachunek. Skoro 113=431\frac{1}{3} = \frac{4}{3}, to iloczyn z przykładu jest równy (43)2⋅(43)−3=(43)−1=34\left(\frac{4}{3}\right)^2 \cdot \left(\frac{4}{3}\right)^{-3} = \left(\frac{4}{3}\right)^{-1} = \frac{3}{4}.

W ułamku czynnik o ujemnym wykładniku wolno przenieść na drugą stronę kreski ułamkowej, zmieniając znak wykładnika: 2−4⋅323−1⋅2−6=32⋅31⋅2624=33⋅22=108\frac{2^{-4} \cdot 3^2}{3^{-1} \cdot 2^{-6}} = \frac{3^2 \cdot 3^1 \cdot 2^6}{2^4} = 3^3 \cdot 2^2 = 108.

Ważne

Przenosić wolno tylko czynniki, składników sumy nie: 12−1+4−1\frac{1}{2^{-1} + 4^{-1}} to nie 2+42 + 4, bo 2−1+4−1=12+14=342^{-1} + 4^{-1} = \frac{1}{2} + \frac{1}{4} = \frac{3}{4}, więc ułamek jest równy 43\frac{4}{3}. Pilnuj też nawiasu: (−2)−2=14(-2)^{-2} = \frac{1}{4}, ale −2−2=−14-2^{-2} = -\frac{1}{4}.

Notacja wykładnicza: przecinek pod kontrolą

Liczba dodatnia w notacji wykładniczej ma postać a⋅10ka \cdot 10^k, gdzie 1≤a<101 \leq a < 10, a kk jest liczbą całkowitą. Wykładnik mówi, o ile miejsc i w którą stronę przesunięto przecinek. W liczbie 5230000052300000 trzeba go cofnąć o 77 miejsc, żeby dostać 5,235{,}23, więc 52300000=5,23⋅10752300000 = 5{,}23 \cdot 10^7. W liczbie 0,000450{,}00045 przecinek idzie o 44 miejsca w prawo, więc 0,00045=4,5⋅10−40{,}00045 = 4{,}5 \cdot 10^{-4}. Liczba większa od 1010 ma wykładnik dodatni, a dodatnia mniejsza od 11 - ujemny.

Mnożenie i dzielenie wykonuje się w dwóch częściach: osobno czynniki liczbowe, osobno potęgi dziesiątki. (2,5⋅10−3)⋅(6⋅108)=15⋅105(2{,}5 \cdot 10^{-3}) \cdot (6 \cdot 10^8) = 15 \cdot 10^5, a 1,8⋅1056⋅10−2=0,3⋅107\frac{1{,}8 \cdot 10^5}{6 \cdot 10^{-2}} = 0{,}3 \cdot 10^7. Oba wyniki trzeba poprawić, bo 1515 i 0,30{,}3 nie spełniają warunku 1≤a<101 \leq a < 10. Gdy czynnik zmniejszasz 1010 razy, wykładnik zwiększ o 11: 15⋅105=1,5⋅10615 \cdot 10^5 = 1{,}5 \cdot 10^6. Gdy czynnik zwiększasz 1010 razy, wykładnik zmniejsz o 11: 0,3⋅107=3⋅1060{,}3 \cdot 10^7 = 3 \cdot 10^6.

Dodawanie i odejmowanie wymaga najpierw tej samej potęgi dziesiątki: 7⋅10−3+4⋅10−4=70⋅10−4+4⋅10−4=74⋅10−4=7,4⋅10−37 \cdot 10^{-3} + 4 \cdot 10^{-4} = 70 \cdot 10^{-4} + 4 \cdot 10^{-4} = 74 \cdot 10^{-4} = 7{,}4 \cdot 10^{-3}. Przy porównywaniu najpierw patrz na wykładniki, a dopiero przy równych - na czynniki: 9,9⋅104<1,1⋅1059{,}9 \cdot 10^4 < 1{,}1 \cdot 10^5.

Przykład: kartka ma grubość 10−4 m10^{-4}~\mathrm{m}, a ryza liczy 5⋅1025 \cdot 10^2 kartek, więc ma grubość 5⋅102⋅10−4 m=5⋅10−2 m5 \cdot 10^2 \cdot 10^{-4}~\mathrm{m} = 5 \cdot 10^{-2}~\mathrm{m}, czyli 5 cm5~\mathrm{cm}.

Typowe pułapki: pozostawienie wyniku w postaci 15⋅10515 \cdot 10^5, potraktowanie 10−410^{-4} jak liczby ujemnej (to dodatnia liczba 0,00010{,}0001) oraz przesunięcie przecinka w złą stronę przy poprawianiu czynnika.

Pierwiastki: wyłączanie, włączanie, szacowanie

Pierwiastek kwadratowy z liczby a≥0a \geq 0 to nieujemna liczba, której kwadrat jest równy aa. Dlatego a2=∣a∣\sqrt{a^2} = |a|, np. (−7)2=49=7\sqrt{(-7)^2} = \sqrt{49} = 7. Pierwiastek sześcienny istnieje także z liczby ujemnej: −1253=−5\sqrt[3]{-125} = -5, bo (−5)3=−125(-5)^3 = -125. Rozdzielać wolno pierwiastek z iloczynu i z ilorazu, ale nie z sumy: 36+64=100=10\sqrt{36 + 64} = \sqrt{100} = 10, a nie 6+86 + 8.

Wyłączanie czynnika przed pierwiastek: zapisz liczbę jako iloczyn z możliwie największym kwadratem, np. 48=16⋅3=43\sqrt{48} = \sqrt{16 \cdot 3} = 4\sqrt{3}. Gdy go nie widać, rozłóż liczbę na czynniki pierwsze i wyjmij każdą parę jednakowych czynników: 180=22⋅32⋅5=2⋅3⋅5=65\sqrt{180} = \sqrt{2^2 \cdot 3^2 \cdot 5} = 2 \cdot 3 \cdot \sqrt{5} = 6\sqrt{5}. Po wyłączeniu pierwiastki z tej samej liczby dodaje się jak wyrazy podobne: 75−12+27=53−23+33=63\sqrt{75} - \sqrt{12} + \sqrt{27} = 5\sqrt{3} - 2\sqrt{3} + 3\sqrt{3} = 6\sqrt{3}.

Włączanie czynnika pod pierwiastek działa odwrotnie i ułatwia porównywanie: 37=9⋅7=633\sqrt{7} = \sqrt{9 \cdot 7} = \sqrt{63}, a 8=648 = \sqrt{64}, więc 37<83\sqrt{7} < 8. Pod pierwiastek kwadratowy włączamy tylko czynnik nieujemny - minus zostaje przed pierwiastkiem: −211=−44-2\sqrt{11} = -\sqrt{44}.

Szacowanie to szukanie sąsiednich kwadratów albo sześcianów: 122=14412^2 = 144 i 132=16913^2 = 169, więc 12<150<1312 < \sqrt{150} < 13; 43=644^3 = 64 i 53=1255^3 = 125, więc 4<1003<54 < \sqrt[3]{100} < 5. Ile liczb całkowitych leży między 10\sqrt{10} a 90\sqrt{90}? Skoro 3<10<43 < \sqrt{10} < 4 i 9<90<109 < \sqrt{90} < 10, są to liczby od 44 do 99, czyli sześć liczb.

Usuwanie niewymierności z mianownika a\sqrt{a}: rozszerz ułamek przez a\sqrt{a}, np. 105=1055=25\frac{10}{\sqrt{5}} = \frac{10\sqrt{5}}{5} = 2\sqrt{5}.

Typowe pułapki: 2+3\sqrt{2} + \sqrt{3} zostaje sumą i nie jest równe 5\sqrt{5}, a zbyt mały wyłączony kwadrat, np. 48=212\sqrt{48} = 2\sqrt{12}, zostawia pierwiastek nieuproszczony.

Wyrażenia algebraiczne: od opisu do najprostszej postaci

Zapisując zależność wyrażeniem, czytaj opis po kawałku. Prostokąt, w którym jeden bok ma długość aa, a drugi jest o 33 dłuższy, ma boki aa i a+3a + 3, obwód 2a+2(a+3)=4a+62a + 2(a + 3) = 4a + 6 i pole a(a+3)=a2+3aa(a + 3) = a^2 + 3a. Liczba dwucyfrowa o cyfrze dziesiątek aa i cyfrze jedności bb to 10a+b10a + b, a nie abab, bo zapis abab oznacza iloczyn.

Jednomian porządkujemy: najpierw współczynnik, potem litery alfabetycznie, np. −3a⋅2ab⋅b2=−6a2b3-3a \cdot 2ab \cdot b^2 = -6a^2b^3. Wyrazy podobne mają tę samą część literową, a kolejność czynników nie gra roli: 5ab25ab^2 i −2b2a-2b^2a są podobne, 5ab25ab^2 i 5a2b5a^2b nie są. Redukcja to dodanie współczynników przy tej samej części literowej: 5ab2−2b2a=3ab25ab^2 - 2b^2a = 3ab^2.

Kolejność upraszczania: wymnóż nawiasy (każdy wyraz przez każdy), opuść nawiasy, zmieniając znaki po minusie, zredukuj wyrazy podobne.

Przykład: (2x−3)(x+4)−2x(x−1)=(2x2+8x−3x−12)−(2x2−2x)=2x2+5x−12−2x2+2x=7x−12(2x - 3)(x + 4) - 2x(x - 1) = (2x^2 + 8x - 3x - 12) - (2x^2 - 2x) = 2x^2 + 5x - 12 - 2x^2 + 2x = 7x - 12. Kontrola dla x=2x = 2: przed uproszczeniem 1⋅6−4⋅1=21 \cdot 6 - 4 \cdot 1 = 2, po uproszczeniu 7⋅2−12=27 \cdot 2 - 12 = 2.

Takie podstawienie wykrywa większość pomyłek, choć samo nie jest dowodem. Liczbę ujemną wstawiaj w nawiasie: dla x=−3x = -3 wyraz 2x22x^2 ma wartość 2⋅(−3)2=182 \cdot (-3)^2 = 18, a nie −18-18.

Wyłączanie wspólnego czynnika odwraca mnożenie: bierzesz największy wspólny dzielnik współczynników i najniższe potęgi wspólnych liter, np. 8x3y−12x2y2=4x2y(2x−3y)8x^3y - 12x^2y^2 = 4x^2y(2x - 3y). Poprawność sprawdza ponowne wymnożenie.

Typowe błędy: 3a⋅2a3a \cdot 2a to 6a26a^2, a 3a+2a3a + 2a to 5a5a; minus przed nawiasem zmienia znak każdego wyrazu, więc −(2x2−2x)=−2x2+2x-(2x^2 - 2x) = -2x^2 + 2x; wyrazów niepodobnych, np. 4a4a i 66, nie łączy się w 10a10a.

Wzory skróconego mnożenia wprost i wstecz

Kwadrat o boku a+ba + b można pociąć na kwadrat o boku aa, kwadrat o boku bb i dwa prostokąty o bokach aa i bb - stąd bierze się środkowy wyraz 2ab2ab w kwadracie sumy.

Zapamiętaj

Kwadrat sumy: (a+b)2=a2+2ab+b2(a + b)^2 = a^2 + 2ab + b^2. Kwadrat różnicy: (a−b)2=a2−2ab+b2(a - b)^2 = a^2 - 2ab + b^2. Różnica kwadratów: a2−b2=(a−b)(a+b)a^2 - b^2 = (a - b)(a + b).

Wprost, czyli z nawiasu do sumy: ustal, co jest pierwszym, a co drugim wyrazem razem ze współczynnikiem, i podnieś do kwadratu cały wyraz. (3x+4y)2=(3x)2+2⋅3x⋅4y+(4y)2=9x2+24xy+16y2(3x + 4y)^2 = (3x)^2 + 2 \cdot 3x \cdot 4y + (4y)^2 = 9x^2 + 24xy + 16y^2; (5−2a)2=25−20a+4a2(5 - 2a)^2 = 25 - 20a + 4a^2; (4x−7)(4x+7)=16x2−49(4x - 7)(4x + 7) = 16x^2 - 49.

Wstecz, czyli z sumy do iloczynu: najpierw wyłącz wspólny czynnik, potem policz wyrazy.

  • Dwa wyrazy, różnica dwóch kwadratów: 2x3−50x=2x(x2−25)=2x(x−5)(x+5)2x^3 - 50x = 2x(x^2 - 25) = 2x(x - 5)(x + 5).
  • Trzy wyrazy: odczytaj aa i bb z kwadratów i sprawdź, czy trzeci wyraz to 2ab2ab albo −2ab-2ab: znak plus oznacza kwadrat sumy, znak minus kwadrat różnicy. 9x2−30x+25=(3x−5)29x^2 - 30x + 25 = (3x - 5)^2, bo 2⋅3x⋅5=30x2 \cdot 3x \cdot 5 = 30x.

Przykład: (2x+1)2−(2x−3)(2x+3)=(4x2+4x+1)−(4x2−9)=4x2+4x+1−4x2+9=4x+10(2x + 1)^2 - (2x - 3)(2x + 3) = (4x^2 + 4x + 1) - (4x^2 - 9) = 4x^2 + 4x + 1 - 4x^2 + 9 = 4x + 10. Kontrola dla x=1x = 1: 9−(−1)⋅5=149 - (-1) \cdot 5 = 14 oraz 4+10=144 + 10 = 14.

Różnica kwadratów usuwa niewymierność z mianownika, który jest sumą lub różnicą z pierwiastkiem: ułamek rozszerz przez to samo wyrażenie z przeciwnym znakiem. 23−7=2(3+7)9−7=3+7\frac{2}{3 - \sqrt{7}} = \frac{2(3 + \sqrt{7})}{9 - 7} = 3 + \sqrt{7}, bo (3−7)(3+7)=9−7(3 - \sqrt{7})(3 + \sqrt{7}) = 9 - 7.

Najczęstszy błąd to zgubienie podwojonego iloczynu: (a+b)2(a + b)^2 to nie a2+b2a^2 + b^2. Suma kwadratów a2+b2a^2 + b^2 nie rozkłada się żadnym z tych trzech wzorów.

Sprytne rachunki i dowody podzielności

Liczbę bliską okrągłej zapisz jako sumę lub różnicę: 482=(50−2)2=2500−200+4=230448^2 = (50 - 2)^2 = 2500 - 200 + 4 = 2304. Iloczyn liczb równo odległych od okrągłej to różnica kwadratów: 62⋅58=(60+2)(60−2)=3600−4=359662 \cdot 58 = (60 + 2)(60 - 2) = 3600 - 4 = 3596.

Sumę potęg o tej samej podstawie zamień na iloczyn, wyłączając najniższą potęgę: 210+211+212=210(1+2+4)=7⋅2102^{10} + 2^{11} + 2^{12} = 2^{10}(1 + 2 + 4) = 7 \cdot 2^{10}, więc ta liczba dzieli się przez 77.

Dowód podzielności ma stały schemat: zapisz liczby ogólnie, przekształć wyrażenie do iloczynu, wskaż w nim szukany dzielnik i dopisz, że drugi czynnik jest liczbą całkowitą. Zapisy ogólne dla całkowitego nn:

  • liczba parzysta: 2n2n, nieparzysta: 2n+12n + 1, następna nieparzysta: 2n+32n + 3;
  • liczba dająca resztę 22 przy dzieleniu przez 55: 5n+25n + 2;
  • liczba dwucyfrowa o cyfrze dziesiątek aa i cyfrze jedności bb: 10a+b10a + b.

Przykład

Różnica kwadratów dwóch kolejnych liczb nieparzystych dzieli się przez 88: (2n+3)2−(2n+1)2=(2n+3−2n−1)(2n+3+2n+1)=2(4n+4)=8(n+1)(2n + 3)^2 - (2n + 1)^2 = (2n + 3 - 2n - 1)(2n + 3 + 2n + 1) = 2(4n + 4) = 8(n + 1), a n+1n + 1 jest liczbą całkowitą. Sprawdzenie: 72−52=24=8⋅37^2 - 5^2 = 24 = 8 \cdot 3.

Czasem wystarcza własność kolejnych liczb. n3−n=n(n2−1)=(n−1)⋅n⋅(n+1)n^3 - n = n(n^2 - 1) = (n - 1) \cdot n \cdot (n + 1) to iloczyn trzech kolejnych liczb całkowitych; jest wśród nich liczba parzysta i liczba podzielna przez 33, więc iloczyn dzieli się przez 66. Z kolei (10a+b)−(10b+a)=9(a−b)(10a + b) - (10b + a) = 9(a - b), czyli liczba dwucyfrowa i liczba o przestawionych cyfrach różnią się o wielokrotność dziewiątki, np. 73−37=3673 - 37 = 36.

Pułapki: kilka sprawdzonych przykładów to nie dowód, a dwie dowolne liczby parzyste trzeba oznaczyć 2n2n i 2m2m, bo ta sama litera oznaczałaby tę samą liczbę.

Dopełnianie do kwadratu i związki między sumą a iloczynem

Kwadrat dowolnej liczby jest nieujemny, więc wyrażenie zapisane jako pełny kwadrat plus liczba od razu pokazuje swoją najmniejszą wartość. Dopełnianie do kwadratu dla x2+bx+cx^2 + bx + c: weź połowę współczynnika przy xx, jej kwadrat dodaj i od razu odejmij, a x2x^2, bxbx i dopisany kwadrat zwiń w kwadrat sumy lub różnicy.

Przykład

x2−4x+7x^2 - 4x + 7: połowa z −4-4 to −2-2, a jej kwadrat to 44. Zatem x2−4x+7=(x2−4x+4)−4+7=(x−2)2+3x^2 - 4x + 7 = (x^2 - 4x + 4) - 4 + 7 = (x - 2)^2 + 3. Najmniejsza wartość to 33, przyjmowana dla x=2x = 2.

Na wykresie funkcji f(x)=x2−4x+7f(x) = x^2 - 4x + 7 widać to jako najniższy punkt (2,3)(2, 3); po obu jego stronach wartości rosną jednakowo, np. dla x=0x = 0 i x=4x = 4 wynoszą 77.

−11234524681012xy(2, 3)(0, 7)(4, 7)f(x) = x² − 4x + 7

Gdy przed x2x^2 stoi minus, wyłącz go przed nawias - wtedy wyrażenie ma wartość największą: −x2+10x=−(x2−10x+25)+25=25−(x−5)2-x^2 + 10x = -(x^2 - 10x + 25) + 25 = 25 - (x - 5)^2. Taki wzór opisuje pole prostokąta o obwodzie 2020 i bokach xx oraz 10−x10 - x: największe pole, równe 2525, ma kwadrat o boku 55.

Dwie zmienne dopełnia się osobno: x2+y2−4x+6y+13=(x−2)2+(y+3)2x^2 + y^2 - 4x + 6y + 13 = (x - 2)^2 + (y + 3)^2. Suma dwóch kwadratów jest zerem tylko wtedy, gdy oba są zerami, więc to wyrażenie przyjmuje wartość 00 jedynie dla x=2x = 2 i y=−3y = -3.

Z tych samych wzorów wynikają związki a2+b2=(a+b)2−2aba^2 + b^2 = (a + b)^2 - 2ab oraz (a−b)2=(a+b)2−4ab(a - b)^2 = (a + b)^2 - 4ab. Jeśli a+b=9a + b = 9 i ab=14ab = 14, to a2+b2=81−28=53a^2 + b^2 = 81 - 28 = 53 oraz (a−b)2=81−56=25(a - b)^2 = 81 - 56 = 25, czyli a−b=5a - b = 5 albo a−b=−5a - b = -5 - bez wyznaczania aa i bb.

Typowe błędy: dopisanie kwadratu bez odjęcia go, zły znak w nawiasie (przy −4x-4x powstaje (x−2)2(x - 2)^2, nie (x+2)2(x + 2)^2) oraz pominięcie drugiej możliwości przy wniosku z (a−b)2=25(a - b)^2 = 25.

Quizy w tym zestawie

50 pytań w 5 etapach

Odblokujesz je po dodaniu zestawu.

Sprawdzian do druku

Arkusz PDF z kluczem, punktacją i oceną

Pierwsze podejście. Klucz z punktacją i oceną jest na ostatniej stronie.

Pobierz sprawdzian (PDF)

Znasz kogoś z klasy, komu się przyda? Podziel się zestawem

WhatsAppFacebook

Podobne zestawy

Zobacz wszystkie fiszki z matematyki