Polski
Opisać Polskę: czasownik, wielka litera, plan wydarzeń - Słowa na start 4
Sprawdzony zestawZestaw obejmuje drugą część rozdziału: czasownik, jego czasy, odmianę przez osoby i liczby, bezokolicznik i pisownię zakończeń czasowników. Nauczysz się pisać wielką literą nazwy państw, regionów, miast, dzielnic, wsi i ich mieszkańców według zasad z 2026 r. oraz układać plan ramowy i szczegółowy.
Zestaw do podręcznika
Rozdział IV, cz. 2. Opisać Polskę: czasownik, wielka litera w nazwach geograficznych, plan wydarzeń
Słowa na start! 4. Podręcznik. Edycja 2026 (Nowa Era) - wszystkie rozdziałyPodcast
Ładuję…
Quizy w tym zestawie
37 pytań w 4 etapach
Odblokujesz je po dodaniu zestawu.
Etap 1: Czasownik i jego czasy
Etap 1 · 4 fiszki · 9 pytań
Etap 2: Odmiana czasownika i bezokolicznik
Etap 2 · 6 fiszek · 9 pytań
Etap 3: Wielka litera w nazwach miejsc
Etap 3 · 4 fiszki · 9 pytań
Etap 4: Jak napisać plan wydarzeń?
Etap 4 · 5 fiszek · 10 pytań
Powtórka z całości
15 pytań ze wszystkich etapów, po ukończeniu etapów
1.Czasownik
Czasownik to część mowy, która nazywa czynności i stany. Odpowiada na pytania: co robi? co się z nim dzieje?, np. (co robi?) Kasia rysuje, (co się z nim dzieje?) jabłko dojrzewa.
2.Czynność czy stan?
Czasownik nazywa czynność, gdy mówi, co ktoś robi (pytanie: co robi?), np. tata gotuje, Ola pływa. Nazywa stan, gdy mówi, co się z kimś lub z czymś dzieje (pytanie: co się z nim dzieje?), np. lód topnieje, kwiat więdnie.
3.Z jakimi wyrazami łączy się czasownik?
Czasownik łączy się w zdaniu z różnymi częściami mowy. Chętnie tworzy parę z rzeczownikiem, który mówi, kto wykonuje czynność, np. mama czyta. Łączy się też z wyrazami, które mówią, kiedy, gdzie albo jak coś się dzieje, np. rano biegam w parku.
4.Czasy czasownika
Czasownik występuje w trzech czasach. Czas przeszły informuje, że coś już się wydarzyło (np. narysowałem), teraźniejszy - że czynność właśnie się odbywa (np. rysuję), a przyszły - o tym, co dopiero się wydarzy (np. narysuję).
5.Odmiana czasownika przez osoby i liczby
Czasownik jest odmienną częścią mowy: odmienia się przez osoby, liczby i czasy. Liczba pojedyncza: 1. os. (ja) maluję, 2. os. (ty) malujesz, 3. os. (on, ona, ono) maluje. Liczba mnoga: 1. os. (my) malujemy, 2. os. (wy) malujecie, 3. os. (oni, one) malują.
6.Jak określić osobę i liczbę czasownika?
Podstaw zaimek, który pasuje do formy czasownika: ja, ty, on, ona, ono - liczba pojedyncza; my, wy, oni, one - liczba mnoga. Np. (wy) skaczecie - 2. os. lm., (ona) czyta - 3. os. lp.
7.Forma osobowa i nieosobowa czasownika
Czasownik ma dwie formy. Forma osobowa informuje, kto wykonuje czynność, np. (ja) sprzątam, (oni) sprzątają. Forma nieosobowa nie informuje, kto wykonuje czynność, np. sprzątać.
8.Bezokolicznik
Bezokolicznik to jedna z form nieosobowych czasownika - nie mówi, kto wykonuje czynność. Rozpoznasz go po zakończeniu -ć lub -c, np. pływać, kopać, móc.
9.Pisownia zakończeń czasowników: -ę, -e, -ą
Niektóre czasowniki w czasie teraźniejszym zapisujemy inaczej, niż wymawiamy. W 1. os. lp. piszemy -ę (ja niosę, kopię), w 3. os. lp. -e (on niesie, kopie), a w 3. os. lm. -ą (oni niosą, kopią).
10.Czasowniki z zakończeniem -em
Niektóre czasowniki w 1. os. lp. kończą się na -em, np. (ja) jem, wiem, umiem. W 3. os. lp. mają wtedy -e (je, wie, umie), a w 3. os. lm. -ą (jedzą, wiedzą, umieją).
11.Wielka litera w nazwach państw, regionów, miast, dzielnic i wsi
Wielką literą piszemy nazwy państw (np. Norwegia), regionów (np. Kujawy), miast (np. Gdańsk), dzielnic (np. Nowa Huta) i wsi (np. Biskupin).
12.Wielka litera w nazwach mieszkańców
Wielką literą piszemy też nazwy mieszkańców państw, regionów, miast, dzielnic i wsi, np. Norweg, Wielkopolanin, Gdańszczanka, Nowohucianin.
13.Mała litera w przymiotnikach od nazw miejsc
Przymiotniki utworzone od nazw państw, regionów, miast, dzielnic i wsi piszemy małą literą. Odpowiadają na pytania: jaki? jaka? jakie?, np. Norwegia - norweski fiord, Kujawy - kujawskie pola, Gdańsk - gdański port.
14.Mieszkanka kraju czy rzecz?
Niektóre nazwy mieszkańców mają też inne znaczenie. Gdy wyraz oznacza mieszkańca, piszemy go wielką literą, a gdy oznacza rzecz albo coś innego - małą, np. Polka (mieszkanka Polski) i polka (taniec), Czeszki (mieszkanki Czech) i czeszki (lekkie buty do ćwiczeń).
15.Plan wydarzeń
Plan wydarzeń to najważniejsze wydarzenia z książki lub filmu zapisane w punktach. Wydarzenia muszą być przedstawione w takiej kolejności, w jakiej wystąpiły w utworze.
16.Plan ramowy i plan szczegółowy
Plan ramowy obejmuje tylko najważniejsze wydarzenia podane w punktach (1., 2., 3.). Plan szczegółowy zawiera główne wydarzenia w punktach, a pozostałe wydarzenia w podpunktach (a), b), c)).
17.Jak napisać plan wydarzeń?
Wybierz z tekstu najważniejsze wydarzenia i ułóż je po kolei, tak jak występują w tekście. Główne wydarzenia zapisz w punktach, a pozostałe w podpunktach. Pisz zwięźle, bez zbędnych określeń, i unikaj powtarzania tych samych słów - stosuj wyrazy bliskoznaczne.
18.Punkty planu zapisane w taki sam sposób
Wszystkie punkty planu zapisuj w taki sam sposób: tylko czasownikami, np. Kot goni mysz, ALBO tylko rzeczownikami nazywającymi czynności, np. Pogoń kota za myszą. Nie mieszaj tych sposobów w jednym planie.
19.Rzeczowniki nazywające czynności
Od wielu czasowników tworzymy rzeczowniki, które nazywają czynności. Przydają się w planie wydarzeń, np. odjechać - odjazd, zwiedzać - zwiedzanie, odpocząć - odpoczynek, pożegnać się - pożegnanie.
Notatka
Czasownik - czynności i stany
Czasownik to część mowy nazywająca czynności i stany. Rozpoznasz go po pytaniach: co robi? co się z nim dzieje?
- Czynność to coś, co ktoś robi, np. brat zamiata podwórko (co robi?).
- Stan to coś, co się z kimś lub z czymś dzieje, np. chleb czerstwieje (co się z nim dzieje?).
W zdaniu czasownik łączy się z różnymi wyrazami. Chętnie tworzy parę z rzeczownikiem, który mówi, kto wykonuje czynność, np. sąsiad naprawia płot (kto naprawia? sąsiad). Łączy się też z wyrazami, które mówią, kiedy, gdzie i jak coś się dzieje, np. wieczorem (kiedy?) uważnie (jak?) oglądam mecz w salonie (gdzie?).
Szukasz czasownika w zdaniu? Najpierw znajdź, o kim lub o czym mówi zdanie, a potem zapytaj, co robi albo co się z nim dzieje.
Trzy czasy czasownika
Czasownik mówi nam, kiedy coś się dzieje. Występuje w trzech czasach:
- przeszłym - coś już się wydarzyło, np. wczoraj liczyłem kasztany,
- teraźniejszym - czynność odbywa się właśnie teraz, np. teraz liczę żołędzie,
- przyszłym - coś dopiero się wydarzy, np. jutro policzę szyszki.
Jak rozpoznać czas? Zapytaj: czy to już się stało, czy dzieje się teraz, czy dopiero się stanie? Np. w zdaniu „Mama upiekła sernik” czynność już się odbyła, więc czasownik upiekła jest w czasie przeszłym.
Odmiana przez osoby i liczby
Czasownik jest odmienną częścią mowy: odmienia się przez osoby, liczby i czasy. Tak wygląda odmiana w czasie teraźniejszym (lp. - liczba pojedyncza, lm. - liczba mnoga):
| Osoba | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| 1. os. | (ja) pakuję | (my) pakujemy |
| 2. os. | (ty) pakujesz | (wy) pakujecie |
| 3. os. | (on, ona, ono) pakuje | (oni, one) pakują |
Jak zapamiętać osoby? Pierwsza osoba to ten, kto mówi (ja, my). Druga - ten, do kogo mówimy (ty, wy). Trzecia - ten, o kim lub o czym mówimy (on, ona, ono, oni, one).
Jak określić osobę i liczbę? Dopasuj zaimek do czasownika. Gdy w zdaniu jest rzeczownik, zamień go na zaimek, np. Strażacy gaszą pożar - (oni) gaszą, czyli 3. os. lm.
Forma osobowa, nieosobowa i bezokolicznik
Czasownik ma formę osobową albo formę nieosobową. Forma osobowa informuje, kto wykonuje czynność - można do niej dopasować zaimek. Forma nieosobowa tego nie mówi.
Jedną z form nieosobowych jest bezokolicznik. Kończy się na -ć albo -c, np. prasować, strzyc, piec.
Ważne
Nie każdy wyraz zakończony na -ć lub -c to bezokolicznik. Liść, gość i widelec to rzeczowniki.
Jak to sprawdzić? Bezokolicznik to forma czasownika: nazywa czynność lub stan, a od niego utworzysz formy osobowe, np. strzyc - (ja) strzygę, (ty) strzyżesz. Od rzeczownika liść takich form nie utworzysz. Wyraz piec bywa rzeczownikiem (gorący piec) albo bezokolicznikiem (piec ciasto) - o tym decyduje zdanie.
Pisownia zakończeń: -ę, -e, -ą i -em
Niektóre zakończenia czasowników w czasie teraźniejszym piszemy inaczej, niż często je słyszymy. Które zakończenie napisać, podpowie ci zaimek:
- (ja) - piszemy -ę: biorę, czeszę,
- (on, ona, ono) - piszemy -e: bierze, czesze,
- (oni, one) - piszemy -ą: biorą, czeszą.
Niektóre czasowniki mają w 1. os. lp. zakończenie -em, np. (ja) rozumiem. W 3. os. lp. piszemy wtedy -e (on rozumie), a w 3. os. lm. -ą (oni rozumieją).
Zapamiętaj
Piszemy: biorę, biorą, rozumiem, rozumieją. Nie piszemy: biore, biorom, rozumię, rozumią.
W wymowie końcówka -ę często brzmi jak -e, a końcówka -ą jak -om. Dlatego przy pisaniu zawsze sprawdzaj osobę i liczbę.
Wielka litera: miejsca i ich mieszkańcy
Wielką literą piszemy nazwy państw, regionów, miast, dzielnic i wsi, np. Wilanów (dzielnica Warszawy), Żelazowa Wola (wieś). Wielką literą piszemy też nazwy mieszkańców tych miejsc. Przymiotniki utworzone od tych nazw piszemy małą literą - odpowiadają na pytania: jaki? jaka? jakie?
| Nazwa | Mieszkaniec | Przymiotnik |
|---|---|---|
| Dania (państwo) | Duńczyk | duński |
| Podlasie (region) | Podlasianin | podlaski |
| Łódź (miasto) | Łodzianka | łódzki |
Ważne
Od 1 stycznia 2026 r. wielką literą piszemy także nazwy mieszkańców miast, dzielnic i wsi, np. Łodzianin.
Mieszkaniec czy rzecz? Niektóre nazwy mieszkańców mają drugie znaczenie. Gdy wyraz oznacza osobę, piszemy go wielką literą, a gdy rzecz - małą, np. Kanadyjka (mieszkanka Kanady) i kanadyjka (rodzaj łódki).
Plan wydarzeń: ramowy i szczegółowy
Plan wydarzeń to najważniejsze wydarzenia z książki lub filmu zapisane w punktach. Wydarzenia układamy w takiej kolejności, w jakiej wystąpiły w utworze. Dzięki planowi łatwiej zapamiętać treść i opowiedzieć ją po kolei.
Wyróżniamy dwa rodzaje planu:
- plan ramowy - tylko najważniejsze wydarzenia w punktach 1., 2., 3.,
- plan szczegółowy - główne wydarzenia w punktach, a pozostałe w podpunktach a), b), c).
Przykład
Fragment planu szczegółowego: 2. Budowa budki dla ptaków. a) Wybór desek. b) Przycięcie drewna. c) Malowanie domku dla sikorek. 3. Zawieszenie budki na drzewie.
W planie ramowym z tego fragmentu zostałyby tylko punkty, bez podpunktów.
Jak napisać plan wydarzeń
Wszystkie punkty jednego planu zapisujemy w taki sam sposób:
- tylko czasownikami, np. Igor spóźnia się na pociąg,
- albo tylko rzeczownikami nazywającymi czynności, np. Spóźnienie Igora na pociąg.
Nie mieszamy tych sposobów w jednym planie. Rzeczowniki nazywające czynności tworzymy od czasowników, np. budować - budowa, kąpać się - kąpiel, wejść - wejście, naprawić - naprawa.
Punkty piszemy zwięźle, bez zbędnych określeń. Zamiast „Bardzo wesoła i głośna zabawa na przerwie” wystarczy „Zabawa na przerwie”. Powtórzeń unikamy dzięki wyrazom bliskoznacznym, np. samochód - auto.
Sprawdzian do druku
Arkusz PDF z kluczem, punktacją i oceną
Sprawdzam sprawdzian…
Znasz kogoś z klasy, komu się przyda? Podziel się zestawem
Podobne zestawy
40 fiszek uczy się 3
14 fiszek uczy się 1
40 fiszek uczy się 3
20 fiszek uczy się 1
40 fiszek uczy się 4
