Polski
Antyk: mitologia, tragedia grecka i epos homerycki
autor: Sunny-_-
Zestaw obejmuje pojęcia związane z tragedią grecką, losy Edypa i Antygony oraz mit o wojnie trojańskiej. Poznasz także cechy eposu homeryckiego, zakres wydarzeń Iliady, antyczne filozofie i mitologiczne wzorce obecne w kulturze.
Podcast
Ładuję…
Quizy w tym zestawie
40 pytań w 5 etapach
Odblokujesz je po dodaniu zestawu.
Etap 1: Podstawowe pojęcia antyku
Etap 1 · 9 fiszek · 8 pytań
Etap 2: Tragizm Edypa i Antygony
Etap 2 · 8 fiszek · 8 pytań
Etap 3: Mit o wojnie trojańskiej
Etap 3 · 6 fiszek · 8 pytań
Etap 4: Epos homerycki i Iliada
Etap 4 · 9 fiszek · 8 pytań
Etap 5: Wzorce i sfery kultury
Etap 5 · 8 fiszek · 8 pytań
Powtórka z całości
15 pytań ze wszystkich etapów, po ukończeniu etapów
1.Jakie funkcje pełni mitologia?
Mitologia przekazuje uniwersalne zasady życia i refleksje moralne, wyjaśnia zjawiska przyrodnicze, opowiada o bogach i bóstwach, dostarcza motywów, alegorii i toposów oraz odpowiada na pytania o powstanie świata i człowieka i sens istnienia.
2.Mimesis
Odwzorowanie, naśladowanie rzeczywistości.
3.Fatum
Z góry określony, nieuchronny los, czyli przeznaczenie związane z wolą bogów.
4.Katharsis
Wzbudzenie u widza litości i strachu, a następnie oczyszczenie jego umysłu z tych trudnych emocji.
5.Konflikt tragiczny
Konieczność wyboru między dwiema równorzędnymi racjami. Każda decyzja bohatera prowadzi do nieszczęścia.
6.Ironia tragiczna
Sytuacja, w której nieświadome działania bohatera prowadzą do katastrofy mimo jego dobrych intencji.
7.Zasada trzech jedności
Obejmuje jedność czasu - akcja trwa do dwudziestu czterech godzin, jedność miejsca - wydarzenia rozgrywają się w jednej lokalizacji, oraz jedność akcji - nie występują wątki poboczne.
8.Stoicyzm
Kierowanie się rozumem i dążenie do szczęścia przez umiar, równowagę duchową oraz akceptację losu.
9.Epikureizm i carpe diem
Epikureizm uznaje za cel życia szczęście osiągane przez przyjemność i unikanie cierpienia. Wiąże się z hasłem carpe diem, czyli „chwytaj dzień”.
10.Na czym polega konflikt tragiczny Antygony?
Antygona wybiera między prawem boskim a rozkazem Kreona. Rezygnując z pochówku brata, złamałaby prawo boskie i dopuściła do zbezczeszczenia zwłok; grzebiąc Polinejkesa, łamie zakaz władcy i naraża się na karę śmierci.
11.Na czym polega tragizm Kreona?
Kreon wybiera między prawem ludzkim a boskim. Uznaje Polinejkesa za zdrajcę i zakazuje jego pochówku. Upór, pycha i przedkładanie władzy nad rodzinę prowadzą do śmierci Antygony, Hajmona i Eurydyki. Zbyt późno uznaje wyższość praw boskich; zostaje sam, cierpi i żałuje.
12.Hybris
Duma, buta lub pycha, także rodowa czy związana z władzą, która uniemożliwia właściwą ocenę sytuacji. Oznacza przekroczenie miary wyznaczonej człowiekowi przez bogów i ściąga ich karę, prowadząc bohatera ku katastrofie.
13.Hamartia - wina tragiczna
Błędne rozpoznanie i fałszywa ocena własnej sytuacji przez bohatera tragedii. Nieświadomy rzeczywistego znaczenia okoliczności bohater podejmuje działania, które przypieczętowują jego los i prowadzą do katastrofy.
14.Dlaczego Edyp opuścił Korynt?
Wyrocznia przepowiedziała Edypowi, że zabije ojca i poślubi matkę. Uważając Polibosa i Merope za swoich prawdziwych rodziców, opuścił Korynt, aby zapobiec spełnieniu przepowiedni.
15.Jak spełniła się przepowiednia dotycząca Edypa?
Edyp zabił w drodze do Teb Lajosa, nie wiedząc, że jest on jego ojcem. Po uwolnieniu Teb od Sfinksa został królem i poślubił Jokastę, nieświadomy, że jest ona jego matką.
16.Jakie były skutki odkrycia pochodzenia Edypa?
Jokasta popełniła samobójstwo. Edyp w rozpaczy pozbawił się wzroku i udał się na wygnanie.
17.Jakie wydarzenia poprzedzają akcję Antygony?
Synowie Edypa, Eteokles i Polinejkes, pokłócili się o władzę. Wygnany Polinejkes sprzymierzył się z wrogami Teb i zaatakował miasto. Bracia zginęli w bratobójczej walce, a władzę objął Kreon.
18.Jak jabłko niezgody doprowadziło do sądu Parysa?
Nieproszona na wesele Tetydy i Peleusa Eris rzuciła jabłko z napisem „dla najpiękniejszej”. Spór o nie rozpoczęły Hera, Atena i Afrodyta, a Zeus powierzył jego rozstrzygnięcie Parysowi.
19.Co boginie obiecały Parysowi i którą z nich wybrał?
Hera obiecała Parysowi władzę, Atena - mądrość, a Afrodyta - miłość najpiękniejszej kobiety świata. Parys wybrał Afrodytę.
20.Co wywołało wojnę trojańską i jak długo ona trwała?
Parys porwał Helenę, żonę Menelaosa, i zabrał ją do Troi. Achajowie pod wodzą Agamemnona zorganizowali wyprawę, by ją odzyskać. Wojna trwała dziesięć lat i zakończyła się zdobyciem oraz spaleniem Troi.
21.Dlaczego Achilles wycofał się z walki i do niej powrócił?
Achilles odmówił walki, gdy Agamemnon odebrał mu brankę Bryzeidę. Powrócił na pole bitwy po śmierci Patroklosa z rąk Hektora, którego następnie zabił.
22.Jak Achilles potraktował ciało Hektora?
Po zabiciu Hektora Achilles bezcześcił jego ciało, wlekąc je za rydwanem. Później, wzruszony błaganiem Priama, oddał mu zwłoki syna.
23.Na czym polegał podstęp z koniem trojańskim?
Z pomysłu Odyseusza Grecy ukryli wojowników w drewnianym koniu i upozorowali odwrót. Trojanie wprowadzili konia do miasta mimo ostrzeżeń Laokona i Kasandry. Nocą wojownicy wyszli z niego i otworzyli bramy reszcie armii, co umożliwiło zdobycie Troi.
24.Epos - epopeja
Jeden z najstarszych gatunków epiki: rozbudowany, zwykle poetycki utwór narracyjny o legendarnych lub historycznych bohaterach i wydarzeniach ważnych dla społeczności. Ukazuje idealizowanego herosa, przekazuje wzorce postępowania i afirmuje etos wspólnoty.
25.Świat przedstawiony i narrator epopei homeryckiej
Akcja rozgrywa się na dwóch płaszczyznach: ludzkiej i boskiej; bogowie ingerują w losy ludzi. Opowieść prowadzi narrator trzecioosobowy, wszechwiedzący, obiektywny i zdystansowany, który nie ocenia postaci wprost.
26.Inwokacja i in medias res
Inwokacja to uroczysty zwrot do Muzy lub bóstwa z prośbą o natchnienie i pomoc w tworzeniu. In medias res oznacza rozpoczęcie akcji w środku przełomowych wydarzeń; wcześniejsze zdarzenia są przedstawiane w retrospekcjach.
27.Budowa i wersyfikacja epopei homeryckiej
Epopeja homerycka jest pisana heksametrem daktylicznym, czyli dostojnym, miarowym wierszem, i tradycyjnie dzieli się na dwadzieścia cztery księgi.
28.Patos, porównanie homeryckie i stały epitet
Patos to podniosły, uroczysty ton wypowiedzi. Porównanie homeryckie ma rozbudowany drugi człon tworzący plastyczny obraz z natury lub codziennego życia. Stały epitet to określenie stale towarzyszące danej postaci lub rzeczy.
29.Retardacja
Celowe spowalnianie akcji przez wprowadzanie szczegółowych, realistycznych opisów.
30.Fatum i wartości bohaterów epopei homeryckiej
Nad ludźmi i bogami ciąży niezmienne przeznaczenie. Bohaterowie podejmują heroiczną walkę o honor i sławę.
31.Iliada - autorstwo, tytuł i główny motyw
Iliada to starożytny grecki epos bohaterski przypisywany Homerowi. Tytuł pochodzi od Ilionu, greckiej nazwy Troi, i oznacza „pieśń o Troi”. Głównym motywem jest gniew Achillesa i tragiczne skutki jego konfliktu z Agamemnonem.
32.Jaki fragment wojny trojańskiej obejmuje Iliada?
Akcja główna obejmuje około czterdziestu dziewięciu-pięćdziesięciu dni dziesiątego, ostatniego roku wojny. Rozpoczyna się sporem o Bryzeidę i wycofaniem Achillesa z walki, a kończy pogrzebem Hektora.
33.Archetyp a topos
Archetyp to pierwotny, uniwersalny wzorzec postaci, postawy lub ludzkiej cechy. Topos to stały, wędrujący motyw, obraz lub miejsce, które powracają w kulturze i literaturze na przestrzeni wieków.
34.Prometeusz jako wzorzec postawy
Buntownik i dobroczyńca ludzkości, który poświęca się dla innych.
35.Ikar jako wzorzec postawy
Marzyciel, idealista i buntownik, który przekracza ludzkie ograniczenia i lekceważy rozsądek.
36.Dedal jako wzorzec postawy
Rozważny realista, mistrz, racjonalista i wynalazca kierujący się doświadczeniem.
37.Syzyf jako symbol
Symbol bezsensownego wysiłku i uporczywej pracy, która nie przynosi widocznych efektów.
38.Orfeusz jako wzorzec postaci
Artysta, wirtuoz i uosobienie wielkiej, poświęcającej się miłości.
39.Sacrum
Sfera świętości, wokół której skupiają się wierzenia, obrzędy i praktyki religijne. Świętość może przysługiwać przedmiotom, istotom, przestrzeniom i okresom; może być stała lub przemijająca, nadana albo utracona.
40.Profanum
Sfera świeckości, tego, co ludzkie i codzienne, przeciwstawiana sferze świętej, czyli sacrum.
Notatka
Mitologia i antyczne sposoby szukania szczęścia
Mitologia łączy opowieści o bogach z próbami zrozumienia świata. Wyjaśnia zjawiska przyrody, pochodzenie świata i człowieka oraz podejmuje pytanie o sens istnienia. Przekazuje również zasady życia i refleksje moralne, a literaturze dostarcza motywów, alegorii i toposów.
Stoicyzm i epikureizm wskazują różne drogi do szczęścia.
| Filozofia | Droga do szczęścia | Ważna postawa |
|---|---|---|
| Stoicyzm | Rozum, umiar, równowaga | Akceptacja losu |
| Epikureizm | Przyjemność, unikanie cierpienia | Korzystanie z dnia |
Hasło carpe diem znaczy „chwytaj dzień” i wiąże się z epikurejskim podejściem do życia. Nie oznacza stoickiego skupienia na akceptowaniu losu.
Jak działa tragedia grecka?
Mimesis określa naśladowanie rzeczywistości, natomiast katharsis opisuje wpływ utworu na widza: przeżycie litości i strachu prowadzi do oczyszczenia z tych emocji.
Konflikt tragiczny stawia bohatera wobec dwóch równorzędnych racji. Nie może on uratować obu, dlatego każdy wybór pociąga za sobą nieszczęście. Fatum oznacza nieuchronność losu, a ironia tragiczna ujawnia rozbieżność między dobrymi intencjami bohatera a katastrofalnym skutkiem jego działań.
Organizację wydarzeń porządkuje zasada trzech jedności. Każda z nich ogranicza inny element akcji.
- Jedność czasu: wydarzenia mieszczą się w dwudziestu czterech godzinach.
- Jedność miejsca: akcja pozostaje w jednej lokalizacji.
- Jedność akcji: głównej historii nie towarzyszą wątki poboczne.
Zapamiętaj
Konflikt tragiczny dotyczy wyboru bohatera, a katharsis - emocji i oczyszczenia widza.
Edyp: próba ucieczki przed przeznaczeniem
Lajos i Jokasta porzucają nowo narodzone dziecko, chcąc zapobiec przepowiedni. Chłopiec trafia do bezdzietnych władców Koryntu i dorasta jako Edyp. Gdy słyszy, że zabije ojca i poślubi matkę, opuszcza Korynt, przekonany, że w ten sposób ochroni Polibosa i Merope.
Podczas drogi zabija nieznanego mu starszego podróżnego - Lajosa, swojego ojca. Następnie rozwiązuje zagadkę Sfinksa, uwalnia Teby od potwora, obejmuje tron i żeni się z Jokastą, nie rozpoznając w niej matki. Z tego związku rodzą się Eteokles, Polinejkes, Antygona i Ismena.
Po dwudziestu latach spokojnych rządów w Tebach wybucha zaraza. Wyrocznia wiąże jej ustanie z ukaraniem zabójcy Lajosa. Tejrezjasz wskazuje Edypa, a wiadomości z Koryntu podważają przekonanie króla o jego pochodzeniu. Odkrycie prawdy prowadzi do samobójstwa Jokasty; Edyp pozbawia się wzroku i opuszcza miasto.
Hamartia polega na fałszywej ocenie własnego położenia. Edyp działa, nie znając swoich rzeczywistych więzi rodzinnych. Ironia tragiczna ujawnia się w tym, że próba uniknięcia przepowiedni prowadzi go ku jej spełnieniu.
Antygona i Kreon: dwa oblicza tragizmu
Po odejściu Edypa jego synowie walczą o władzę. Wygnany Polinejkes sprowadza przeciw Tebom ich wrogów, a w bratobójczej walce ginie wraz z Eteoklesem. Nowy władca, Kreon, uważa Polinejkesa za zdrajcę i zabrania pochówku jego ciała.
Antygona broni prawa boskiego nakazującego pogrzebanie brata. Posłuszeństwo władcy oznaczałoby dla niej zgodę na zbezczeszczenie zwłok, a wykonanie obowiązku wobec zmarłego - złamanie zakazu i karę śmierci.
Kreon broni prawa ludzkiego i własnego autorytetu. Początkowo nie przyjmuje argumentów Antygony, Hajmona ani innych osób. Skazuje krewną, która jest zarazem narzeczoną jego syna. Jego hybris, czyli pycha przekraczająca miarę wyznaczoną człowiekowi, utrudnia mu właściwy osąd.
Po ostrzeżeniu Tejrezjasza Kreon uznaje swój błąd i postanawia pogrzebać Polinejkesa oraz uwolnić Antygonę. Nie zdoła jednak zapobiec katastrofie. Antygona odbiera sobie życie, podobnie Hajmon i żona Kreona, Eurydyka. Władca zostaje sam i cierpi z powodu skutków własnych decyzji.
Ważne
Hybris oznacza zaślepiającą pychę, a hamartia - błędne rozpoznanie sytuacji. Pojęcia te nie są synonimami.
Wojna trojańska: od sporu bogiń do upadku miasta
Przepowiednia zapowiada, że syn Tetydy przewyższy ojca potęgą, dlatego bogowie rezygnują z małżeństwa z nią; jej mężem zostaje śmiertelnik Peleus. Na wesele przybywa nieproszona Eris i rzuca jabłko „dla najpiękniejszej”. Parys rozstrzyga spór bogiń na korzyść Afrodyty, wybierając obietnicę miłości zamiast władzy i mądrości.
Po ujawnieniu, że jest synem Priama, Parys wraca na królewski dwór. Następnie porywa ze Sparty Helenę, żonę Menelaosa. Achajowie organizują wyprawę pod wodzą Agamemnona. Ponieważ przepowiednia uzależnia zwycięstwo od udziału Achillesa, Odyseusz odnajduje ukrytego bohatera i przekonuje go do wyprawy.
W czasie dziesięcioletniej wojny spór o Bryzeidę powoduje wycofanie Achillesa z walki. Bohater wraca po śmierci Patroklosa i zabija Hektora. Później sam ginie trafiony w piętę przez Parysa wspieranego przez Apollona. Umiera również Parys, a Helena zostaje żoną jego brata Deifoba.
Pomysł Odyseusza pozwala zakończyć wojnę podstępem. Trojanie ignorują ostrzeżenia Laokona i Kasandry i wprowadzają drewnianego konia za mury. Ukryci wojownicy nocą otwierają bramy Grekom. Miasto zostaje spalone, a Menelaos zabija Deifoba i pod wpływem Afrodyty przebacza Helenie, zabierając ją do Sparty.
Epopeja homerycka: narrator, kompozycja i styl
Epos przedstawia bohaterów legendarnych lub historycznych w przełomowym momencie dziejów wspólnoty. Idealizowany heros ucieleśnia jej wartości, a utwór przekazuje wzorce postępowania. Bohaterowie walczą o honor i sławę, choć nad ludźmi i bogami ciąży fatum.
Działania śmiertelników są powiązane z decyzjami bogów. Te dwie płaszczyzny obejmuje opowieść narratora trzecioosobowego: wszechwiedzącego, obiektywnego i zachowującego dystans. Tradycyjna epopeja homerycka wykorzystuje heksametr daktyliczny i podział na dwadzieścia cztery księgi.
Inwokacja otwiera utwór prośbą do Muzy lub bóstwa o natchnienie. Zasada in medias res pozwala rozpocząć opowieść w środku wydarzeń, a przeszłość uzupełniać za pomocą retrospekcji.
Styl budują różne środki, z których każdy pełni inną funkcję.
- Patos nadaje wypowiedzi uroczysty, podniosły ton.
- Porównanie homeryckie rozwija drugi człon w samodzielny obraz natury lub codziennego życia.
- Stały epitet utrwala charakterystyczne określenie, np. „jasnooka Atena”.
- Retardacja opóźnia rozwój zdarzeń przez szczegółowy opis, np. kolejności zbrojenia bohaterów.
Iliada a pełny mit o wojnie trojańskiej
Iliada, przypisywana Homerowi, jest greckim eposem bohaterskim. Jej tytuł wywodzi się od Ilionu, czyli greckiej nazwy Troi, i oznacza „pieśń o Troi”. Oś opowieści stanowi gniew Achillesa oraz następstwa jego konfliktu z Agamemnonem.
Akcja główna zajmuje około czterdziestu dziewięciu-pięćdziesięciu dni z dziesiątego roku wojny. Początkowy spór o Bryzeidę powoduje odejście Achillesa z walki. Śmierć Patroklosa prowadzi do powrotu bohatera i zabicia Hektora. Opowieść zamyka pogrzeb trojańskiego królewicza.
Ważne
Iliada nie obejmuje całych dziesięciu lat wojny ani zdobycia Troi za pomocą drewnianego konia.
Przedstawianie wybranego epizodu, a nie całej historii od początku, odpowiada zasadzie in medias res. Wcześniejsze wydarzenia mogą być przywoływane w retrospekcjach.
Mitologiczne wzorce oraz świętość i codzienność
Archetyp pozwala rozpoznać uniwersalny wzorzec człowieka, jego postawy lub cechy. Topos oznacza powracający przez wieki motyw, obraz albo miejsce. Mitologiczne postacie utrwaliły w kulturze różne sposoby działania i przeżywania świata.
| Postać | Utrwalony wzorzec |
|---|---|
| Prometeusz | Bunt i poświęcenie dla innych |
| Ikar | Marzycielstwo, przekraczanie ograniczeń |
| Dedal | Rozwaga, realizm, doświadczenie |
| Syzyf | Uporczywy wysiłek bez efektów |
| Orfeusz | Sztuka i poświęcająca się miłość |
Sacrum obejmuje to, co uznawane za święte i związane z wierzeniami, obrzędami oraz praktykami religijnymi. Świętość może przysługiwać rzeczom, osobom, miejscom i okresom; nie musi być trwała. Nawet zwykły przedmiot może otrzymać tę właściwość lub ją utracić.
Profanum dotyczy świeckiej codzienności człowieka. Rozróżnienie obu sfer opiera się na stosunku do świętości, a nie na samym rodzaju rzeczy.
- Przedmioty mogące należeć do sfery świętej: naczynia kultowe, święte księgi, szaty.
- Osoby: kapłan lub król.
- Przestrzenie: świątynia lub wzniesienie.
- Okresy: niedziela, post, Wielkanoc.
Sprawdzian do druku
Arkusz PDF z kluczem, punktacją i oceną
Sprawdzam sprawdzian…
Znasz kogoś z klasy, komu się przyda? Podziel się zestawem
Podobne zestawy
40 fiszek uczy się 1
14 fiszek uczy się 1
20 fiszek uczy się 1
40 fiszek uczy się 2
25 fiszek uczy się 3
