Polski
Podanie, grafika, mowa zależna, wypowiedzenia złożone - NOWE Słowa na start 8
Sprawdzony zestawZestaw uczy, jak zbudować podanie i jakich zwrotów w nim używać, czym jest grafika, jakie są jej rodzaje, środki wyrazu i techniki. Przećwiczysz też mowę zależną i niezależną oraz wypowiedzenia wielokrotnie złożone: liczenie wypowiedzeń składowych, rodzaje zdań podrzędnych, wykresy i interpunkcję.
Zestaw do podręcznika
Rozdział IV, cz. 2. Życiowe wybory: podanie, grafika, mowa zależna i niezależna, wypowiedzenia wielokrotnie złożone
NOWE Słowa na start! 8. Podręcznik. Edycja 2024-2026 (Nowa Era) - wszystkie rozdziałyPodcast
Ładuję…
Quizy w tym zestawie
37 pytań w 4 etapach
Odblokujesz je po dodaniu zestawu.
Etap 1: Budowa i język podania
Etap 1 · 4 fiszki · 9 pytań
Etap 2: Grafika: rodzaje i techniki
Etap 2 · 8 fiszek · 10 pytań
Etap 3: Mowa zależna i niezależna
Etap 3 · 2 fiszki · 8 pytań
Etap 4: Wypowiedzenia wielokrotnie złożone
Etap 4 · 5 fiszek · 10 pytań
Powtórka z całości
15 pytań ze wszystkich etapów, po ukończeniu etapów
1.Podanie
Pismo użytkowe, w którym przedstawiamy władzom instytucji (np. dyrektorowi szkoły) swoją prośbę wraz z uzasadnieniem. Piszemy je językiem oficjalnym, stylem urzędowym, ze zwrotami grzecznościowymi, by zyskać przychylność odbiorcy.
2.Budowa podania
Elementy podania mają stałe miejsca. U góry: dane nadawcy (lewy róg), miejscowość i data (prawy róg), adresat (po prawej, niżej) i nagłówek PODANIE (na środku). Treść: wstęp - prośba, rozwinięcie - zwięzłe i rzeczowe uzasadnienie, zakończenie - prośba o pozytywne rozpatrzenie sprawy. Na dole: zwrot grzecznościowy, odręczny podpis, a w lewym dolnym rogu spis załączników.
3.Zwroty grzecznościowe w podaniu
Stałe formuły języka oficjalnego. Prośba: „zwracam się z uprzejmą prośbą o…”, „uprzejmie proszę o…”. Uzasadnienie: „prośbę swoją uzasadniam tym, że…”, „ponadto chciałbym dodać, że…”. Zakończenie: „proszę o pozytywne rozpatrzenie mojej sprawy”. Pożegnanie: „z wyrazami szacunku”, „z poważaniem”.
4.Błędy w podaniu
Najczęstsze błędy to: słownictwo potoczne (np. „byłoby super”), poufały zwrot do adresata (np. po imieniu), pytania retoryczne skierowane do adresata, nierzeczowe uzasadnienie dotyczące tylko własnej wygody oraz brak stałych elementów, np. daty, adresata albo podpisu.
5.Grafika
Jedna z głównych dyscyplin sztuk plastycznych (obok malarstwa, rzeźby i architektury). Jej podstawą jest rysunek powielany różnymi technikami: artysta pokrywa farbą formę z drewna, metalu lub innego materiału i odbija ją na papierze albo tkaninie. W grafice artystycznej cały proces odbywa się w pracowni artysty, więc każda odbitka jest samodzielnym dziełem sztuki.
6.Ilustracja
Rysunek, grafika albo fotografia, która dopełnia tekst, np. w książce, artykule lub na blogu. Może objaśniać, uzupełniać, interpretować albo dopowiadać tekst.
7.Plakat
Gatunek grafiki użytkowej, który często ma wysokie walory artystyczne. Służy różnym celom, m.in. informacyjnym i reklamowym, np. zapowiada koncert albo zachęca do udziału w wyborach.
8.Animacja
Technika, która łączy pojedyncze elementy graficzne i umożliwia ich odtwarzanie, tak że obraz się porusza. Dziś wykonuje się ją w programach graficznych - tak powstają filmy animowane, gry i materiały naukowe.
9.Logo i identyfikacja wizualna firmy
Zestaw elementów graficznych - symboli, układu kolorów, czcionek i znaków - które mają się kojarzyć z daną firmą lub organizacją, np. znak i barwy, po których od razu rozpoznajemy sieć sklepów.
10.Środki wyrazu grafiki
Rysunek (uproszczony lub szczegółowy, wpływa na wymowę dzieła), linie i kreski (zaznaczają kontury; kreskowanie, czyli wiele równoległych linii obok siebie, daje wrażenie światłocienia), perspektywa (złudzenie głębi dzięki układowi linii, np. skośnemu) i kompozycja (układ elementów: m.in. statyczna, dynamiczna, otwarta, zamknięta).
11.Techniki graficzne: drzeworyt, linoryt, akwaforta
Drzeworyt - rysunek żłobi się dłutem, nożykiem lub rylcem w drewnianej płycie i pokrywa farbą. Linoryt - rysunek żłobi się tak samo, ale w linoleum, co pozwala robić duże odbitki. Akwaforta - płytę miedzianą lub cynkową pokrywa się werniksem, igłą rysuje, trawi w roztworze chemicznym, a farbę wciera w bruzdy i odbija pod prasą.
12.Ocena grafiki
Oceniamy to samo co w malarstwie (oddziaływanie na wyobraźnię, siłę wyrazu, emocje), a także rysunek (oryginalność, umiejętność naśladowania znanych rozwiązań), linie i kreski (światłocień, perspektywa, faktura), kolor (kontrasty i półtony albo dobór barw) i funkcjonalność - grafika użytkowa ma jak najlepiej realizować swój cel.
13.Mowa niezależna
Dosłowne przytoczenie czyjejś wypowiedzi. Zapisujemy ją jako cytat w cudzysłowie po dwukropku, np. Ola zapytała: „Idziesz z nami?”, albo jako dialog - wypowiedź postaci od nowej linii po myślniku. Wprowadzamy ją czasownikami mówienia, np. zapytał, stwierdził, zaproponował, zaprotestował.
14.Mowa zależna
Przekazanie czyjejś wypowiedzi własnymi słowami. Cudze słowa stają się częścią naszej wypowiedzi w formie zdania złożonego podrzędnie, bez cudzysłowu, np. Ola zapytała, czy idę z nimi. Zmieniamy osobę i zaimki; oznajmienie wprowadzamy przez „że”, pytanie przez „czy” albo zaimek pytający, prośbę przez „żeby”.
15.Wypowiedzenie wielokrotnie złożone
Wypowiedzenie zbudowane z co najmniej trzech wypowiedzeń składowych - zdań lub równoważników zdań. Aby je policzyć, liczymy orzeczenia i sprawdzamy, czy są równoważniki zdań, np. Gdy wróciłem, mama spała, więc wszedłem cicho (trzy orzeczenia).
16.Relacje między wypowiedzeniami składowymi
Wypowiedzenia składowe mogą być wobec siebie współrzędne (równorzędne, łączone np. przez i, ale, więc) albo podrzędne (jedno odpowiada na pytanie zadane od drugiego). Jedno zdanie może być jednocześnie podrzędne wobec jednego zdania i nadrzędne wobec innego, np. w wypowiedzeniu Wiem, że Ola kupiła rower, o którym marzyła zdanie „że Ola kupiła rower” jest podrzędne wobec „Wiem” i nadrzędne wobec „o którym marzyła”.
17.Wykres wypowiedzenia wielokrotnie złożonego
Rysunek, który pokazuje relacje między wypowiedzeniami składowymi. Zdanie nadrzędne stoi wyżej, a podrzędne niżej, połączone pionową kreską z pytaniem. Zdania współrzędne stoją na jednym poziomie, połączone kropkowaną linią ze spójnikiem. Równoważnik zdania oznacza się linią falistą. Np. Wracając ze szkoły, pomyślałem, że kupię kwiaty, które lubi mama.
18.Interpunkcja w wypowiedzeniu wielokrotnie złożonym
Obowiązują te same zasady co w zdaniach złożonych: przecinkiem oddzielamy zdania podrzędne i równoważniki od nadrzędnych oraz zdania współrzędne połączone np. przez ale, więc, dlatego. Przed pojedynczym i, oraz, albo, lub przecinka nie stawiamy. Zdanie wtrącone oddzielamy przecinkami z obu stron, np. Film, który polecałeś, był świetny.
19.Powtarzanie zaimka „który”
Błędem jest zaczynanie następnych zdań podrzędnych od „który”, np. Obejrzałem film, który nakręcił reżyser, który dostał nagrodę. Jedno zdanie zamieniamy na przydawkę z imiesłowem przymiotnikowym: …który nakręcił nagrodzony reżyser. „Który” można powtórzyć, gdy zdania są współrzędne: film, który polecił brat i który zachwycił krytyków.
Notatka
Podanie - cel i budowa
Podanie to pismo użytkowe, w którym zwracamy się do władz instytucji z prośbą i jej uzasadnieniem. Przydaje się np. wtedy, gdy potrzebujemy duplikatu zgubionego dokumentu albo staramy się o przyjęcie do liceum. Piszemy je stylem urzędowym, językiem oficjalnym, ze zwrotami grzecznościowymi.
Elementy podania mają stałe miejsca na kartce:
- lewy górny róg - dane nadawcy;
- prawy górny róg - miejscowość i data;
- niżej po prawej - adresat, np. dyrektor szkoły;
- na środku - nagłówek PODANIE;
- pod treścią - zwrot grzecznościowy i odręczny podpis;
- lewy dolny róg - spis załączników, jeśli dołączamy dokumenty.
Sama treść podania składa się z trzech części, po których następuje zwrot grzecznościowy i podpis.
Język podania i najczęstsze błędy
W podaniu używamy stałych zwrotów języka oficjalnego:
- prośba: „uprzejmie proszę o wyrażenie zgody na…”;
- uzasadnienie: „swoją prośbę chciałbym umotywować tym, że…”, „jednocześnie chciałbym nadmienić, że…”;
- zakończenie: „będę wdzięczny za pozytywne rozpatrzenie mojej sprawy”, „liczę na Państwa przychylność”;
- pożegnanie: „z wyrazami szacunku”, „łączę wyrazy szacunku”.
Uzasadnienie ma przekonać adresata rzeczowymi argumentami. Nie może dotyczyć tylko naszej wygody. Najczęstsze błędy to:
- słownictwo potoczne;
- poufały zwrot do adresata, np. po imieniu;
- pytania retoryczne skierowane do adresata;
- brak stałego elementu, np. daty, adresata albo podpisu.
Przykład
Prośba o zgodę na szkolny turniej szachowy. Źle: „bo nudzimy się na przerwach”. Dobrze: „turniej rozwinie u uczniów umiejętność logicznego myślenia”.
Grafika i jej rodzaje
Grafika to jedna z głównych dyscyplin sztuk plastycznych, obok malarstwa, rzeźby i architektury. Jej podstawą jest rysunek powielany różnymi technikami. Artysta pokrywa farbą formę z drewna, metalu lub innego materiału i odbija ją na papierze albo tkaninie. Dziś grafika coraz częściej powstaje w programach komputerowych.
W grafice artystycznej artysta sam wykonuje rysunek, formę i odbitki w swojej pracowni. Dlatego każda odbitka jest samodzielnym dziełem sztuki. Inne rodzaje grafiki mają konkretne zastosowanie. Na przykład rysunki w książce kucharskiej, które pokazują kolejne kroki przepisu, są ilustracją. Plakat zalicza się do grafiki użytkowej, ale często ma też wysokie walory artystyczne.
Środki wyrazu i ocena grafiki
Grafik posługuje się kilkoma środkami wyrazu:
- rysunek - uproszczony lub szczegółowy, wpływa na wymowę dzieła;
- linie i kreski - zaznaczają kontury; kreskowanie, czyli wiele równoległych linii obok siebie, daje wrażenie światłocienia;
- perspektywa - odpowiedni układ linii, np. skośny, tworzy złudzenie głębi;
- kompozycja - układ elementów, np. statyczna, dynamiczna, otwarta lub zamknięta.
Oceniając grafikę artystyczną, bierzemy pod uwagę to samo co przy obrazie: siłę wyrazu, emocje i oddziaływanie na wyobraźnię. Oceniamy też oryginalność rysunku, oddanie światłocienia, perspektywy i faktury oraz kolor. W grafice czarno-białej liczą się kontrasty i półtony, a w kolorowej - dobór barw. W grafice użytkowej, np. reklamie, liczy się przede wszystkim funkcjonalność: dzieło ma jak najlepiej realizować swój cel.
Techniki graficzne: drzeworyt, linoryt, akwaforta
Tradycyjne techniki graficzne różnią się materiałem płyty, czyli matrycy, i sposobem wykonania rysunku:
- drzeworyt - artysta żłobi rysunek dłutem, nożykiem lub rylcem w drewnianej płycie, a potem pokrywa go farbą;
- linoryt - grafik żłobi rysunek w linoleum tak jak w drzeworycie; linoleum to tkanina pokryta utwardzoną masą plastyczną; taka matryca pozwala wykonać duże odbitki;
- akwaforta - rysunek powstaje na metalowej płycie w kilku etapach, a bruzdy w metalu wytrawia roztwór chemiczny.
Ważne
W drzeworycie i linorycie bruzdy wycina narzędzie. W akwaforcie igła żłobi rysunek w werniksie, a bruzdy w płycie powstają dopiero podczas trawienia.
Mowa niezależna i zależna
Mowa niezależna to dosłowne przytoczenie cudzej wypowiedzi: w cudzysłowie po dwukropku albo w dialogu, od nowej linii po myślniku. Mowa zależna przekazuje cudze słowa własnymi słowami, w zdaniu złożonym podrzędnie, bez cudzysłowu. Wprowadzają je czasowniki mówienia, np. stwierdził, zauważyła.
| Wypowiedź | Mowa niezależna | Mowa zależna |
|---|---|---|
| oznajmienie | Ewa powiedziała: „Znalazłam klucze”. | Ewa powiedziała, że znalazła klucze. |
| pytanie | Trener zapytał nas: „Jesteście gotowi?”. | Trener zapytał nas, czy jesteśmy gotowi. |
| pytanie z zaimkiem | Wujek zapytał Piotra: „Gdzie byłeś?”. | Wujek zapytał Piotra, gdzie był. |
| prośba | Kolega poprosił mnie: „Pożycz mi linijkę”. | Kolega poprosił mnie, żebym pożyczył mu linijkę. |
Zapamiętaj
Oznajmienie wprowadza „że”, pytanie - „czy” albo zaimek pytający, prośbę - „żeby”; zmieniamy osobę i zaimki.
Wypowiedzenie wielokrotnie złożone - liczenie i interpunkcja
Wypowiedzenie wielokrotnie złożone składa się z co najmniej trzech wypowiedzeń składowych, czyli zdań lub równoważników zdań. Aby je policzyć, podkreśl orzeczenia i sprawdź, czy są równoważniki zdań. Np. Zbierając grzyby, zgubiłem scyzoryk, który dostałem od taty - to równoważnik zdania i dwa zdania, razem trzy wypowiedzenia składowe.
Wypowiedzenia składowe są wobec siebie współrzędne (równorzędne) albo podrzędne (jedno odpowiada na pytanie zadane od drugiego).
Interpunkcja jest taka sama jak w zdaniach złożonych:
- przecinkiem oddzielamy zdania podrzędne i równoważniki od nadrzędnych;
- przecinkiem oddzielamy zdania współrzędne połączone przez ale, lecz, więc, dlatego;
- przed pojedynczym i, oraz, albo, lub zwykle nie stawiamy przecinka;
- zdanie wtrącone oddzielamy przecinkami z obu stron.
Wykres i powtarzanie zaimka „który”
Na wykresie zdanie nadrzędne stoi wyżej, a podrzędne niżej, połączone kreską z pytaniem. Zdania współrzędne stoją na jednym poziomie, połączone kropkowaną linią ze spójnikiem. Równoważnik zdania oznaczamy linią falistą.
Przykład: Mama powiedziała (1), że obiad jest gotowy (2) i że możemy siadać do stołu (3). Zdania 2 i 3 odpowiadają na pytanie „co?” zadane od zdania 1. Wobec siebie są współrzędne łączne, więc na wykresie łączy je kropkowana linia ze spójnikiem „i”.
Błędem jest zaczynanie kolejnych zdań podrzędnych od „który”, np. Oglądałem zdjęcia, które zrobił fotograf, który podróżował po Afryce. Jedno zdanie zamieniamy na przydawkę z imiesłowem przymiotnikowym: Oglądałem zdjęcia zrobione przez fotografa, który podróżował po Afryce. „Który” wolno powtórzyć w zdaniach współrzędnych, np. zdjęcia, które zrobił fotograf i które wisiały w holu.
Sprawdzian do druku
Arkusz PDF z kluczem, punktacją i oceną
Sprawdzam sprawdzian…
Znasz kogoś z klasy, komu się przyda? Podziel się zestawem
Podobne zestawy
40 fiszek uczy się 3
14 fiszek uczy się 1
40 fiszek uczy się 3
20 fiszek uczy się 1
40 fiszek uczy się 4
