Polski
Film, części mowy, części zdania i typy wypowiedzeń - NOWE Słowa na start 8
Sprawdzony zestawZestaw przypomina, jak zbudować list otwarty, i uczy rodzajów oraz gatunków filmowych, pojęć języka filmu i zasad oceniania filmu. W części językowej powtórzysz odmienne i nieodmienne części mowy, formy zaimków, części zdania oraz typy wypowiedzeń, w tym wybór między „który” a „jaki”.
Zestaw do podręcznika
Rozdział III, cz. 2. Wzorce: film, części mowy, części zdania, typy wypowiedzeń
NOWE Słowa na start! 8. Podręcznik. Edycja 2024-2026 (Nowa Era) - wszystkie rozdziałyPodcast
Ładuję…
Quizy w tym zestawie
36 pytań w 4 etapach
Odblokujesz je po dodaniu zestawu.
Etap 1: List otwarty i gatunki filmowe
Etap 1 · 5 fiszek · 8 pytań
Etap 2: Język filmu i ocena filmu
Etap 2 · 6 fiszek · 9 pytań
Etap 3: Części mowy
Etap 3 · 4 fiszki · 9 pytań
Etap 4: Części zdania i wypowiedzenia
Etap 4 · 5 fiszek · 10 pytań
Powtórka z całości
15 pytań ze wszystkich etapów, po ukończeniu etapów
1.List otwarty
Publiczny list o ważnej sprawie szerszej grupy ludzi, pisany w konkretnym celu, np. by zaapelować, zaprotestować albo kogoś poprzeć; ogłasza się go w prasie lub internecie. Wyrazy odnoszące się do adresata piszemy wielką literą. List ma przekonać, dlatego wzmacnia się go środkami retorycznymi: pytaniem retorycznym, wykrzyknieniem, powtórzeniem, porównaniem i wyrazami wartościującymi.
2.Rodzaje filmowe
Podstawowy podział filmów: fabularne (opowiadają historię odegraną przez aktorów), dokumentalne (pokazują prawdziwe wydarzenia, ludzi albo przyrodę) i animowane (postacie i świat są narysowane, stworzone z lalek albo komputerowo). W obrębie rodzajów wyróżnia się gatunki.
3.Gatunki filmowe
Podział filmów ze względu na temat, np.: dramat (realistycznie o zmaganiach współczesnych bohaterów z problemami życiowymi), kryminał (śledztwo w sprawie zbrodni), film wojenny (bitwy i losy żołnierzy), katastroficzny (katastrofy i klęski żywiołowe), horror (ma przerazić widza), przyrodniczy (dokument o zwierzętach i roślinach). Inne gatunki to m.in. komedia, musical, fantasy, science fiction. Gatunki mogą się mieszać.
4.Kadr, ujęcie, scena i plan filmowy
Kadr to pojedyncze nieruchome zdjęcie, ujęcie - połączenie kilku kadrów, a scena - kilka ujęć powiązanych wspólnym tematem, miejscem i czasem. Plan filmowy to pole widzenia kamery podczas kręcenia ujęcia: decyduje, jak dużą część postaci i otoczenia widzi widz. Zbliżenie to plan, w którym twarz albo przedmiot wypełnia cały ekran.
5.Montaż
Łączenie poszczególnych ujęć i scen w całość filmu. Od montażu zależy rytm filmu, np. szybkie cięcia w scenie pościgu i spokojny rytm w scenie rozmowy.
6.Scenariusz
Tekst, na podstawie którego kręci się film: zawiera opis przebiegu akcji, dialogi postaci i wskazówki techniczne.
7.Reżyseria
Kierowanie pracą nad filmem. Reżyser prowadzi grę aktorów i decyduje o montażu oraz o pozostałych najważniejszych elementach, od których zależy ostateczny kształt filmu.
8.Muzyka, gra aktorów i efekty specjalne
Elementy języka filmu. Muzyka towarzyszy akcji i buduje nastrój. Gra aktorów decyduje, czy postać budzi emocje i jest wiarygodna. Efekty specjalne pozwalają pokazać to, czego nie da się zwyczajnie nakręcić: zjawiska nadprzyrodzone, ogromne katastrofy, wytwory fantazji.
9.Ocena dzieła filmowego
Oceniając film, sprawdzamy m.in.: czy spełnia wymagania gatunku (komedia śmieszy, dramat skłania do refleksji), grę aktorską, zdjęcia i montaż, przemyślane kadry i plany, wiarygodność świata na ekranie, spójność wszystkich elementów (np. brak dłużyzn w filmie przygodowym) oraz czytelność przesłania i intencji reżysera.
10.Odmienne i nieodmienne części mowy
Odmienne: rzeczownik, czasownik, przymiotnik, liczebnik, zaimek - zmieniają formę, np. przez przypadki, liczby, osoby i czasy. Nieodmienne: przysłówek, przyimek, spójnik, partykuła, wykrzyknik. Niektóre rzeczowniki się nie odmieniają (np. kakao, kiwi, menu), a nie każdy przymiotnik da się stopniować (np. szklany).
11.Krótsze i dłuższe formy zaimków
Zaimki ja, ty, on mają formy krótsze (mi, cię, ci, go, mu) i dłuższe (mnie, ciebie, tobie, jego, jemu, a po przyimkach niego, niemu). Zwykle używamy krótszych. Dłuższe stosujemy: na początku wypowiedzenia, gdy pada na zaimek akcent (zwłaszcza przy przeciwstawieniu) i po przyimkach.
12.Partykuła i wykrzyknik
Partykuła zmienia znaczenie wyrazu lub wypowiedzi albo nadaje jej odcień: przeczy (nie), pyta (czy), wzmacnia (przecież, nawet), wyraża życzenie (niech). Wykrzyknik wyraża uczucia, naśladuje dźwięki albo woła (ach, au, hej). Ten sam wyraz bywa różnymi częściami mowy: „ale” w zdaniu „Chciałem, ale nie mogłem” jest spójnikiem, a w zdaniu „Ale upał!” - partykułą.
13.Imiesłowowy równoważnik zdania
Wypowiedzenie z imiesłowem przysłówkowym (np. czytając, przeczytawszy), które zastępuje zdanie składowe. Jest poprawny tylko wtedy, gdy czynność imiesłowu wykonuje ten sam ktoś, kto jest podmiotem zdania, np. Wracając ze szkoły, kupiłem chleb. Oddzielamy go przecinkiem.
14.Orzeczenie imienne
Orzeczenie złożone z łącznika (np. jest, został, stał się) i orzecznika (rzeczownika lub przymiotnika), np. Ola jest kapitanem. Gdy „być” lub „zostać” znaczy przebywać, znajdować się, pozostać gdzieś, jest samodzielnym orzeczeniem, np. Ola została w szkole.
15.Podmiot szeregowy i podmiot logiczny
Podmiot szeregowy to kilka wyrazów nazywających wykonawców czynności, np. Kot i pies śpią. Podmiot logiczny wynika z sensu zdania, a nie z jego budowy: stoi w dopełniaczu lub celowniku, np. Ubyło wody w rzece, Dzieciom jest zimno.
16.Zdanie bezpodmiotowe
Zdanie bez podmiotu, którego nie da się też domyślić, np. Grzmi, Zmierzcha, Znaleziono klucze, Trzeba się pospieszyć. Używamy go do opisu zjawisk przyrody (np. w prognozie pogody) albo gdy wykonawca czynności jest nieznany lub nieważny. Nie myl z podmiotem domyślnym: w zdaniu Wróciłam późno domyślamy się podmiotu „ja”.
17.Przydawka, dopełnienie i okolicznik
Przydawka określa rzeczownik (jaki? który? czyj? ile?), np. nowy rower. Dopełnienie określa czasownik i odpowiada na pytania przypadków innych niż mianownik (kogo? czego? komu? o czym?), np. czytam książkę. Okolicznik określa czasownik, nazywając okoliczności (gdzie? kiedy? jak? dlaczego?), np. biegnę szybko.
18.Zdanie a równoważnik zdania
Zdanie ma orzeczenie, czyli osobową formę czasownika, np. Jutro jedziemy do Gdańska. Równoważnik zdania nie ma orzeczenia, ale jest zrozumiały, np. Jutro wyjazd do Gdańska. Równoważniki dobrze sprawdzają się w notatkach, kalendarzach, ogłoszeniach i krótkich wiadomościach.
19.Zdanie złożone współrzędnie i podrzędnie
Zdanie złożone ma co najmniej dwa orzeczenia. Współrzędnie - zdania składowe są równorzędne: łączne (i, oraz), rozłączne (albo, lub), przeciwstawne (ale, lecz), wynikowe (więc, dlatego). Podrzędnie - zdanie podrzędne odpowiada na pytanie zadane od nadrzędnego, a pytanie wskazuje rodzaj: przydawkowe (jaki? który?), dopełnieniowe (pytania przypadków), okolicznikowe (gdzie? kiedy? dlaczego?), podmiotowe (kto? co?), orzecznikowe (jaki jest?), np. Zostanę w domu (dlaczego?), bo jestem chory - okolicznikowe.
20.Który czy jaki w zdaniu podrzędnym
W zdaniu podrzędnym „który” wskazuje konkretną rzecz, a „jaki” - jej rodzaj. Sprawdzian: dopisz w zdaniu nadrzędnym „ten” albo „taki”. Pasuje „ten” - użyj „który” (To ten rower, który dostałem). Pasuje „taki” - użyj „jaki” (To taki rower, o jakim marzyłem).
Notatka
List otwarty - budowa i środki perswazji
List otwarty to publiczny list o ważnej sprawie, która dotyczy szerszej grupy ludzi. Piszemy go w konkretnym celu: by zaapelować, zaprotestować albo kogoś poprzeć. Ogłasza się go w prasie lub internecie.
Elementy listu mają na stronie stałe miejsca. Wyrazy odnoszące się do adresata zapisujemy wielką literą, np. „Pan”, „Państwa”, „Wam”.
List otwarty ma przekonać, dlatego wzmacniamy go środkami retorycznymi:
- pytanie retoryczne, np. „Kto z nas chciałby uczyć się w zimnej sali?”;
- wykrzyknienie, np. „Tak dłużej być nie może!”;
- powtórzenie, np. „Czekamy na decyzję, czekamy na zmianę”;
- porównanie i wyrazy wartościujące, np. „hałas jak na placu budowy”, „bezmyślna decyzja”.
Rodzaje i gatunki filmowe, ocena filmu
Filmy dzielimy najpierw na trzy rodzaje filmowe:
- fabularne - opowiadają historię odegraną przez aktorów;
- dokumentalne - pokazują prawdziwe wydarzenia, ludzi albo przyrodę;
- animowane - postacie i świat są narysowane, stworzone z lalek albo komputerowo.
W obrębie rodzajów wyróżnia się gatunki filmowe, czyli podział ze względu na temat. Oprócz gatunków ze schematu są m.in. komedie, musicale, fantasy i science fiction. Film przyrodniczy to dokument o przyrodzie. Gatunki mogą się mieszać, np. kryminał może mieć elementy komediowe.
Oceniając film, sprawdź najpierw, czy spełnia wymagania gatunku, np. czy horror przeraża. Potem oceń grę aktorską, zdjęcia i montaż, kadry i plany, wiarygodność świata na ekranie, spójność elementów oraz czytelność przesłania i intencji reżysera.
Język filmu
Kadr to pojedyncze nieruchome zdjęcie. Kilka kadrów tworzy ujęcie, a kilka ujęć powiązanych wspólnym tematem, miejscem i czasem - scenę.
Plan filmowy to pole widzenia kamery podczas kręcenia ujęcia. W zbliżeniu cały ekran wypełnia twarz albo przedmiot, np. dłoń zaciśnięta na klamce.
Montaż łączy ujęcia i sceny w całość. Od niego zależy rytm filmu, np. szybki w scenie bójki.
Inne elementy języka filmu:
- scenariusz - opis przebiegu akcji, dialogi postaci i wskazówki techniczne;
- reżyseria - reżyser kieruje grą aktorów, decyduje o montażu i innych ważnych elementach filmu;
- muzyka - towarzyszy akcji i buduje nastrój;
- gra aktorów - sprawia, że postać budzi emocje i wydaje się wiarygodna;
- efekty specjalne - pokazują to, czego nie da się zwyczajnie nakręcić, np. miasto unoszące się w chmurach.
Odmienne i nieodmienne części mowy
Odmienne części mowy to rzeczownik, czasownik, przymiotnik, liczebnik i zaimek. Zmieniają formę, np. przez przypadki, liczby, osoby i czasy. Nieodmienne części mowy to przysłówek, przyimek, spójnik, partykuła i wykrzyknik.
W obrębie części odmiennych zdarzają się wyjątki. Niektóre rzeczowniki się nie odmieniają, np. „alibi”, „tabu”. Nie każdy przymiotnik da się stopniować, np. „papierowy”.
Partykuła zmienia znaczenie wyrazu lub wypowiedzi albo nadaje jej odcień: przeczy, pyta, wzmacnia albo wyraża życzenie. Wykrzyknik wyraża uczucia, naśladuje dźwięki albo służy do wołania, np. „och”, „bum”, „halo”.
Ten sam wyraz bywa różnymi częściami mowy. O tym, czym jest, decyduje jego rola w wypowiedzeniu.
Przykład
W pytaniu „Czy pada deszcz?” wyraz „czy” jest partykułą, a w zdaniu „Wolisz herbatę czy sok?” - spójnikiem.
Formy zaimków i imiesłowowy równoważnik zdania
Zaimki ja, ty, on mają formy krótsze (mi, cię, ci, go, mu) i dłuższe (mnie, ciebie, tobie, jego, jemu). Po przyimkach zaimek „on” ma formy „niego”, „niemu”. Zwykle używamy form krótszych, np. „Oddam ci to jutro”. Dłuższe stosujemy:
- na początku wypowiedzenia, np. „Tobie mogę zaufać”;
- gdy pada na zaimek akcent, zwłaszcza przy przeciwstawieniu, np. „Zaprosiłem jego, a nie brata”;
- po przyimkach, np. „dla ciebie”, „przy mnie”.
Imiesłowowy równoważnik zdania to wypowiedzenie z imiesłowem przysłówkowym (np. idąc, skończywszy), które zastępuje zdanie składowe. Oddzielamy go przecinkiem. Jest poprawny tylko wtedy, gdy czynność imiesłowu wykonuje ten sam ktoś, kto jest podmiotem zdania.
Ważne
Dobrze: „Otwierając okno, Marta poczuła chłód”. Źle: „Otwierając okno, zrobiło się zimno” - brak tu podmiotu, który otwierałby okno.
Podmiot i orzeczenie
Orzeczenie imienne składa się z łącznika, np. jest, był, stał się, oraz orzecznika - rzeczownika lub przymiotnika, np. „Mój dziadek był stolarzem”.
Ważne
„Być” i „zostać” są samodzielnymi orzeczeniami, gdy znaczą: przebywać, znajdować się, pozostać gdzieś, np. „Książki są w plecaku”, „Kuba został na boisku”. Gdy po nich stoi orzecznik, są łącznikiem.
Szczególne rodzaje podmiotu:
- podmiot szeregowy - kilka wyrazów nazywających wykonawców, np. „Marek i Zosia malują płot”;
- podmiot logiczny - w dopełniaczu lub celowniku, wynika z sensu zdania, np. „Przybyło turystów”, „Bratu było smutno”;
- podmiot domyślny - wskazuje go forma orzeczenia, np. „Napisaliśmy” (my).
Zdanie bezpodmiotowe nie ma podmiotu, nawet domyślnego, np. „Błyska się”, „Można już wejść”. Opisuje zjawiska przyrody albo sytuacje z nieznanym lub nieważnym wykonawcą.
Przydawka, dopełnienie, okolicznik i zdania podrzędne
Części zdania rozpoznajemy po pytaniach. Te same pytania, zadane od zdania nadrzędnego, wskazują rodzaj zdania podrzędnego.
| Część zdania | Co określa, pytania | Zdanie podrzędne |
|---|---|---|
| przydawka | rzeczownik: jaki? który? czyj? ile? | przydawkowe |
| dopełnienie | czasownik: pytania przypadków poza mianownikiem | dopełnieniowe |
| okolicznik | czasownik: gdzie? kiedy? jak? dlaczego? | okolicznikowe |
| podmiot | kto? co? | podmiotowe |
| orzecznik | jaki jest? | orzecznikowe |
Części zdania: „wełniany szalik” (przydawka), „szukam kluczy” (dopełnienie), „wrócę wieczorem” (okolicznik).
Zdania podrzędne:
- „Opowiedz, co widziałeś” (co?) - dopełnieniowe;
- „Usiądź tam, gdzie jest cień” (gdzie?) - okolicznikowe;
- „Kto pomaga innym, ten zyskuje przyjaciół” (kto?) - podmiotowe.
Typy wypowiedzeń, który i jaki
Wypowiedzenia rozróżniamy po liczbie orzeczeń:
- równoważnik zdania nie ma orzeczenia, ale jest zrozumiały, np. „Po lekcjach trening siatkówki”;
- zdanie pojedyncze ma jedno orzeczenie, np. „Po lekcjach mamy trening siatkówki”;
- zdanie złożone ma co najmniej dwa orzeczenia.
Równoważniki dobrze sprawdzają się w notatkach, kalendarzach, ogłoszeniach i krótkich wiadomościach.
W zdaniu złożonym współrzędnie zdania składowe są równorzędne. W zdaniu złożonym podrzędnie jedno zdanie odpowiada na pytanie zadane od drugiego, np. „Zadzwonię (kiedy?), gdy dojadę” - okolicznikowe.
Zapamiętaj
„Który” wskazuje konkretną rzecz, a „jaki” - jej rodzaj. Dopisz w zdaniu nadrzędnym „ten” albo „taki”: „Oddaj mi tę płytę, którą pożyczyłeś”, „Kupię sobie taki plecak, jaki ma Ola”.
Sprawdzian do druku
Arkusz PDF z kluczem, punktacją i oceną
Sprawdzam sprawdzian…
Znasz kogoś z klasy, komu się przyda? Podziel się zestawem
Podobne zestawy
40 fiszek uczy się 3
14 fiszek uczy się 1
40 fiszek uczy się 3
20 fiszek uczy się 1
40 fiszek uczy się 4
