Zero, First i Second Conditional

Zdanie warunkowe ma dwie części. Część z if podaje warunek, a część główna podaje skutek. Typ zdania zależy od tego, czy sytuacja zdarza się zawsze, jest możliwa, czy nierealna.

Części można zamienić miejscami. Sens się nie zmienia, zmienia się tylko interpunkcja:

• zdanie zaczyna się od if - po warunku stawiamy przecinek: If the bus is late, I walk.
• zdanie zaczyna się od skutku - przecinka zwykle nie stawiamy: I walk if the bus is late.

Zero Conditional opisuje to, co dzieje się zawsze, gdy spełni się warunek: prawa przyrody, fakty naukowe i stałe zwyczaje. W obu częściach używamy Present Simple.

W tym typie if znaczy prawie to samo co when (kiedy), bo skutek następuje za każdym razem. Dlatego możemy powiedzieć When you press this button, the light goes on.

Zero Conditional nie mówi o jednej konkretnej sytuacji w przyszłości, tylko o regule.

First Conditional mówi o sytuacji, która naprawdę może się zdarzyć w przyszłości, i o jej skutku. Warunek ma czas Present Simple. Skutek budujemy z will i bezokolicznika bez to, np. If Tom calls, I will invite him to the party.

Tego typu używamy też w obietnicach i ostrzeżeniach:

• If you help me, I'll make you a sandwich.
• If you touch the oven, you'll burn your hand.

Second Conditional opisuje sytuację nierealną albo mało prawdopodobną teraz lub w przyszłości. Pasuje też do marzeń. Warunek ma czas Past Simple. Skutek budujemy z would i bezokolicznika bez to, np. If we had a garden, we would grow tomatoes.

Past Simple nie oznacza tu przeszłości. Pokazuje tylko, że warunek jest daleki od rzeczywistości.

Przy czasowniku be w części z if używamy were także przy I, he, she i it: If my brother were older, he would drive a car.

Zwrot If I were you, I would z czasownikiem znaczy: Na twoim miejscu... Służy do udzielania rad. Jest to Second Conditional, bo nie możemy naprawdę stać się drugą osobą.

Po I would stawiamy czasownik w formie podstawowej. Rada przecząca ma postać I wouldn't + czasownik.

W tym zwrocie używamy were. Formę was można usłyszeć w mowie potocznej, ale w szkole piszemy were.

Unless znaczy: jeśli nie, chyba że. Zastępuje if... not. Po unless czasownik ma formę twierdzącą:

• If you don't water the flowers, they will die. = Unless you water the flowers, they will die.

Przy przekształceniu zamieniamy if na unless i usuwamy przeczenie z warunku. Część główna się nie zmienia.

Pytanie stawiamy w części głównej, a część z if ma szyk zwykłego zdania, nie pytania, np. What will you buy if you get some money? albo Where would you live if you could choose?

Skróty: 'll = will, won't = will not, 'd = would, wouldn't = would not.

Typ zdania rozpoznajemy po czasach w obu częściach. Najpierw patrzymy na część główną: czy jest will, would, czy żadne z nich.

Gdy uzupełniasz zdanie, zadaj pytanie: czy to może się naprawdę zdarzyć? Jeśli tak - First. Jeśli to nierealne albo mało prawdopodobne - Second. Porównaj: If it is sunny tomorrow, we'll go to the beach. (pogoda może być ładna) i If I had wings, I would fly to Spain. (nie mam skrzydeł).