Present Simple – zastosowanie i budowa zdań

Present Simple, czyli czas teraźniejszy prosty, pozwala mówić o tym, co powtarza się, jest stałe lub wynika z ustalonego rozkładu. Nie ogranicza się więc do jednego rodzaju sytuacji.

Najważniejsze zastosowania to:

• Czynności rutynowe i powtarzające się.
• Stałe fakty i prawdy ogólne.
• Rozkłady jazdy i plany, na przykład dotyczące pociągów lub filmów.
• Uczucia, stany i preferencje.

Zdanie „The train arrives at 8:00” pokazuje zastosowanie tego czasu do rozkładu jazdy: informuje o ustalonej godzinie przyjazdu pociągu.

W zdaniu twierdzącym najpierw podajemy podmiot, a następnie czasownik. Przykład „I work in an office” pokazuje użycie formy podstawowej. Przy podmiotach he, she, it trzeba zmienić zakończenie czasownika, tak jak w zdaniu „She lives in Paris”.

Wybór końcówki zależy od zakończenia czasownika:

• Zwykle dodajemy -s: play → plays, read → reads.
• Po -ch, -sh, -o, -x, -ss dodajemy -es: watch → watches, go → goes.
• Gdy na końcu występuje spółgłoska + y, zamieniamy y na -ies: study → studies.

Warto porównywać przykłady, zamiast stosować tę samą końcówkę do każdego czasownika. „Play” zmienia się w „plays”, natomiast „study” w „studies”, ponieważ reguła zamiany y dotyczy zakończenia spółgłoska + y.

Aby utworzyć przeczenie, po podmiocie wstawiamy do not lub does not, a następnie czasownik. Skrócone formy tych wyrażeń to don't i doesn't.

Materiał pokazuje użycie don't w zdaniach „I don't eat meat” oraz „They don't work on weekends”. Dla he, she, it wybieramy doesn't, na przykład „He doesn't like coffee”.

Po don't i doesn't występuje forma podstawowa czasownika. Szczególnie ważne jest to przy he, she, it: końcówka znana ze zdania twierdzącego nie pozostaje przy czasowniku w przeczeniu.

Pytanie rozpoczynamy od Do lub Does, następnie podajemy podmiot i czasownik w formie podstawowej. W przykładach „Do you play the piano?” i „Do they know the answer?” na początku znajduje się Do. Przy he, she, it używamy Does: „Does she speak Spanish?”.

Po Does czasownik nie otrzymuje końcówki -s. Dlatego w pytaniu z she występuje speak, a nie speaks. Ta sama zasada zachowania formy podstawowej obowiązuje po doesn't w przeczeniach.

Krótkie odpowiedzi wykorzystują do lub does, bez powtarzania całej treści pytania:

• Twierdząco z I: Yes, I do.
• Przecząco z I: No, I don't.
• Twierdząco z he: Yes, he does.
• Przecząco z he: No, he doesn't.

Trzeba jednocześnie dopasować formę do podmiotu i zaznaczyć, czy odpowiedź jest twierdząca, czy przecząca.

Przysłówki częstotliwości pomagają określić, jak często występuje czynność lub stan. W materiale pojawiają się następujące znaczenia:

• Always – zawsze; usually – zazwyczaj.
• Often – często; sometimes – czasami.
• Rarely i seldom – rzadko.
• Hardly ever – prawie nigdy.
• Never – nigdy.

Ich miejsce zależy od czasownika. Przed czasownikiem głównym występują w przykładach „She always gets up at 7” oraz „They often go to the cinema”. Po to be pojawiają się w zdaniu „I am usually tired in the morning”.

Nie należy utożsamiać hardly ever z never: „prawie nigdy” i „nigdy” nie mają identycznego znaczenia.

Oprócz przysłówków z Present Simple często łączą się określenia czasu, które wskazują powtarzalność czynności:

• Every day – codziennie.
• Every Sunday – w każdą niedzielę.
• On Mondays – w poniedziałki.
• Once a week – raz w tygodniu.
• Two times a month – dwa razy w miesiącu.

Przy powtórce warto oddzielić znaczenie zdania od jego budowy. Najpierw rozpoznajemy, czy chodzi o rutynę, fakt, rozkład lub stan. Następnie sprawdzamy, czy tworzymy twierdzenie, przeczenie czy pytanie.

W twierdzeniu z he, she, it ważna jest odpowiednia końcówka czasownika. W przeczeniu z doesn't i pytaniu z Does czasownik zachowuje formę podstawową. Na końcu sprawdzamy znaczenie określenia częstotliwości oraz, jeśli używamy przysłówka, jego miejsce względem czasownika.