Polski
Części zdania, dialog, wielka i mała litera - NOWE Słowa na start 6
Sprawdzony zestawZestaw porządkuje wiedzę o częściach zdania: orzeczeniu czasownikowym i imiennym, rodzajach podmiotu, przydawce, dopełnieniu i okoliczniku. Poćwiczysz zapis dialogu z myślnikami oraz pisownię wielką i małą literą według zasad obowiązujących od 2026 r., m.in. nazw mieszkańców i nazw ulic.
Zestaw do podręcznika
Rozdział 4, cz. 2. Odkrywanie świata: części zdania, interpunkcja w dialogach, wielka i mała litera
NOWE Słowa na start! 6. Podręcznik. Nowa edycja 2025-2027 (Nowa Era) - wszystkie rozdziałyPodcast
Ładuję…
Quizy w tym zestawie
38 pytań w 4 etapach
Odblokujesz je po dodaniu zestawu.
Etap 1: Orzeczenie i podmiot
Etap 1 · 7 fiszek · 10 pytań
Etap 2: Przydawka, dopełnienie, okolicznik
Etap 2 · 3 fiszki · 10 pytań
Etap 3: Znaki interpunkcyjne w dialogach
Etap 3 · 3 fiszki · 8 pytań
Etap 4: Wielka i mała litera
Etap 4 · 7 fiszek · 10 pytań
Powtórka z całości
15 pytań ze wszystkich etapów, po ukończeniu etapów
1.Części zdania
Główne części zdania to orzeczenie i podmiot. Przydawka, dopełnienie i okolicznik są w zdaniu określeniami.
2.Orzeczenie
Główna część zdania, która nazywa czynności lub stany. Odpowiada na pytania: co robi? co się z nim dzieje? Zwykle jest wyrażone czasownikiem w formie osobowej - to orzeczenie czasownikowe, np. Kot śpi. Liść spadł.
3.Orzeczenie imienne
Orzeczenie złożone z dwóch części: osobowej formy czasownika być, zostać, stać się oraz wyrazu mówiącego, kim lub czym jest podmiot, jakie ma cechy albo w jakim jest stanie (np. rzeczownika, przymiotnika, liczebnika porządkowego, przysłówka). Pytania: kim jest? czym jest? jaki jest? jaki się stał?, np. Ola jest bramkarką. Uwaga: w zdaniu Ola jest w szkole czasownik mówi tylko o miejscu - to orzeczenie czasownikowe.
4.Podmiot
Główna część zdania, która nazywa wykonawcę czynności. Odpowiada na pytania: kto? co? Zwykle jest wyrażony rzeczownikiem w mianowniku lub zaimkiem, np. Pies szczeka. On biegnie.
5.Podmiot domyślny
Podmiot, który nie jest wyrażony w zdaniu odrębnym słowem - domyślamy się go z formy orzeczenia lub z treści innych zdań, np. Czytałam książkę. (kto? ja).
6.Podmiot szeregowy
Podmiot złożony z kilku wyrazów oznaczających wykonawców czynności, np. Mama, tata i babcia pojechali nad jezioro.
7.Podmiot w dopełniaczu
Gdy orzeczenie mówi o braku, nadmiarze, ubywaniu lub przybywaniu czegoś, podmiot jest wyrażony rzeczownikiem lub zaimkiem w dopełniaczu (kogo? czego?), np. Zabrakło mleka. Przybyło śniegu. Nie ma jej w domu.
8.Przydawka
Określenie rzeczownika - nazywa cechy osób, przedmiotów i zjawisk. Odpowiada na pytania: jaki? który? czyj? ile? czego? z czego? Wyrażają ją przymiotnik, liczebnik, rzeczownik, wyrażenie przyimkowe lub zaimek, np. drewniany stół, drugi rząd, kurtka brata, pierścionek ze srebra, mój pies.
9.Dopełnienie
Określenie zazwyczaj czasownika - informuje o osobach lub rzeczach związanych z wykonywaną czynnością. Odpowiada na pytania wszystkich przypadków oprócz mianownika (kogo? czego? komu? co? z kim? z czym? o kim? o czym?). Najczęściej wyrażone rzeczownikiem, wyrażeniem przyimkowym lub zaimkiem, np. Czytam książkę. Myślę o wakacjach. Pomogę jej.
10.Okolicznik
Określenie czasownika - informuje o okolicznościach czynności: sposobie, miejscu, czasie, przyczynie, skutku i celu. Pytania: kiedy? gdzie? skąd? dokąd? jak? w jaki sposób? dlaczego? po co? w jakim celu? Wyrażony zwykle przysłówkiem, wyrażeniem przyimkowym lub zaimkiem, np. Biegł szybko. Pojadę do Krakowa. Spotkamy się tam.
11.Myślnik w dialogu
Wypowiedzi kolejnych uczestników dialogu rozpoczynamy myślnikami, każdą od nowego wiersza, np. - Idziesz na trening? (nowy wiersz) - Tak, już się pakuję.
12.Myślnik przed słowami narratora
Myślnik oddziela wypowiedź postaci od słów narratora. Pytajnik lub wykrzyknik stawiamy na końcu słów postaci, a kropkę - po słowach narratora: - Gdzie jesteś? - zawołała mama. Jeśli słowa postaci miałyby kończyć się kropką, stawiamy ją tylko na końcu, po słowach narratora: - Już idę - odpowiedział Kuba.
13.Słowa narratora wtrącone w wypowiedź
Słowa narratora wtrącone do wypowiedzi postaci oddzielamy dwoma myślnikami - przed nimi i po nich, np. - Ale upał! - jęknął Tomek. - Chodźmy nad jezioro.
14.Wielka litera w imionach, nazwiskach i przydomkach
Wielką literą piszemy imiona i nazwiska, przydomki, pseudonimy i przezwiska (Bolesław Krzywousty), imiona zwierząt i nazwy nadawane drzewom (kot Mruczek, dąb Bartek) oraz imiona bogów (Posejdon).
15.Wielka litera w nazwach geograficznych
Wielką literą piszemy nazwy kontynentów i planet (Azja, Mars), państw i regionów (Norwegia, Podhale), miast, dzielnic i wsi (Gdynia, Nowa Huta) oraz gór, oceanów, mórz, rzek i jezior (Karpaty, Atlantyk, Morze Śródziemne, Warta, Hańcza).
16.Nazwy mieszkańców (od 2026 r.)
Nazwy mieszkańców piszemy wielką literą: kontynentów i planet (Azjata, Ziemianin), państw i regionów (Norweg, Mazur), a od 1 stycznia 2026 r. także miast, dzielnic i wsi (Gdynianin, Krakowianka, Nowohucianin).
17.Nazwy świąt i nazwy zwyczajów
Nazwy świąt i dni świątecznych piszemy wielką literą, np. Wielkanoc, Boże Narodzenie, Dzień Matki. Nazwy obrzędów, zabaw i zwyczajów piszemy małą literą, np. andrzejki, mikołajki, walentynki, dożynki.
18.Tytuły czasopism i tytuły książek
W tytułach czasopism wielką literą piszemy wszystkie wyrazy oprócz przyimków i spójników, np. „Przegląd Sportowy”, „Wiedza i Życie”. W tytułach książek, wierszy, artykułów, piosenek, filmów i dzieł sztuki wielką literą piszemy tylko pierwszy wyraz (i nazwy własne), np. „Opowieść wigilijna”, „Kamienie na szaniec”.
19.Mała litera w przymiotnikach od nazw geograficznych
Małą literą piszemy przymiotniki utworzone od nazw kontynentów, państw, regionów, miast, dzielnic i wsi oraz planet, gwiazd, gór, oceanów, mórz, rzek i jezior, np. afrykański, norweski, podhalański, gdyński, marsjański, tatrzański, odrzański. Wyjątek: przymiotnik będący częścią nazwy własnej piszemy wielką literą, np. Morze Śródziemne, ulica Krakowska.
20.Pisownia nazw ulic (od 2026 r.)
Nazwy ulic piszemy wielką literą, ale wyraz ulica - małą, np. ulica Długa. Od 1 stycznia 2026 r. wyrazy aleja i plac stojące na początku nazwy są jej częścią i piszemy je wielką literą: Aleja Róż, Plac Wolności, Aleje Jerozolimskie. Skróty wewnątrz nazwy, np. gen., św., piszemy małą literą: ulica gen. Józefa Bema.
Notatka
Główne części zdania i określenia
Każda część zdania ma w nim swoje zadanie. Orzeczenie i podmiot to główne części zdania. Przydawka, dopełnienie i okolicznik są określeniami, czyli dopowiadają szczegóły o innych wyrazach.
Orzeczenie nazywa czynności lub stany i odpowiada na pytania: co robi? co się z nim dzieje? Zwykle jest wyrażone czasownikiem w formie osobowej. Takie orzeczenie to orzeczenie czasownikowe, np. Pociąg ruszył.
Podmiot nazywa wykonawcę czynności i odpowiada na pytania: kto? co? Zwykle jest wyrażony rzeczownikiem w mianowniku albo zaimkiem, np. Sąsiadka podlewa róże. My wracamy autobusem.
Orzeczenie imienne
Orzeczenie imienne składa się z dwóch części:
- osobowej formy czasownika być, zostać albo stać się;
- wyrazu, który mówi, kim lub czym jest podmiot, jakie ma cechy albo w jakim jest stanie.
Ta druga część może być wyrażona m.in. rzeczownikiem, przymiotnikiem, liczebnikiem porządkowym lub przysłówkiem. Orzeczenie imienne odpowiada zazwyczaj na pytania: kim jest? czym jest? kim został? jaki jest? jaki się stał? Na przykład: Pan Nowak jest stolarzem. Zupa stała się zimna. Nasza drużyna była druga.
Ważne
Czasowniki być i zostać nie zawsze tworzą orzeczenie imienne. Gdy mówią tylko o tym, gdzie ktoś przebywa, są orzeczeniem czasownikowym, np. Babcia jest na działce. Wujek został dłużej w biurze.
Rodzaje podmiotu
Podmiot nie zawsze jest jednym wyrazem w mianowniku. Wyróżniamy kilka jego rodzajów:
- podmiot domyślny - nie ma go w zdaniu jako osobnego słowa, domyślamy się go z formy orzeczenia lub z innych zdań, np. Śpiewaliśmy kolędy. (kto? my);
- podmiot szeregowy - składa się z kilku wyrazów nazywających wykonawców czynności, np. Wiewiórki i sikorki odwiedzają karmnik;
- podmiot w dopełniaczu - pojawia się, gdy orzeczenie mówi o braku, nadmiarze, ubywaniu lub przybywaniu czegoś, np. Ubyło piasku w piaskownicy. Przybyło turystów nad morzem.
Podmiot w dopełniaczu odpowiada na pytania: kogo? czego? Może być wyrażony rzeczownikiem albo zaimkiem.
Są też zdania, w których nie da się wskazać podmiotu, nawet domyślnego, np. Ściemnia się.
Przydawka, dopełnienie, okolicznik
Określenia różnią się tym, który wyraz w zdaniu określają, i pytaniami, na które odpowiadają.
| Określenie | Co określa i na jakie pytania odpowiada | Przykład |
|---|---|---|
| przydawka | rzeczownik; jaki? który? czyj? ile? czego? z czego? | wełniany szalik, trzy jabłka, zeszyt siostry |
| dopełnienie | zazwyczaj czasownik; pytania przypadków oprócz mianownika | Piszę list. Rozmawiam z trenerem. |
| okolicznik | czasownik; kiedy? gdzie? skąd? dokąd? jak? dlaczego? po co? | Wróciła wieczorem. Mówił cicho. |
Przydawkę wyrażają przymiotnik, liczebnik, rzeczownik, wyrażenie przyimkowe albo zaimek. Dopełnienie to najczęściej rzeczownik, wyrażenie przyimkowe lub zaimek. Okolicznik to zwykle przysłówek, wyrażenie przyimkowe lub zaimek. Okolicznik mówi o sposobie, miejscu, czasie, przyczynie, skutku i celu czynności.
Jak rozpoznać części zdania krok po kroku
Rozbiór zdania łatwiej wykonać według stałej kolejności. Najpierw znajdujemy orzeczenie, potem podmiot, a na końcu określenia.
Przy określeniach ważne jest to, który wyraz określają. Na pytanie czego? może odpowiadać i przydawka, i dopełnienie. Jeśli określony wyraz jest rzeczownikiem, mamy przydawkę, np. kubek (czego?) herbaty. Jeśli czasownikiem, mamy dopełnienie, np. szukam (czego?) długopisu. Wyjątek: gdy orzeczenie mówi o braku lub nadmiarze czegoś, wyraz w dopełniaczu jest podmiotem, np. Brakuje soli.
Przykład
W ogrodzie mała Zosia starannie podlewa kwiaty: podlewa - orzeczenie, Zosia - podmiot, mała - przydawka, kwiaty - dopełnienie, w ogrodzie i starannie - okoliczniki.
Znaki interpunkcyjne w dialogach
Zapis dialogu podlega kilku zasadom:
- po zdaniu, które wprowadza dialog, stawiamy dwukropek;
- wypowiedź każdego uczestnika rozpoczynamy myślnikiem, od nowego wiersza;
- myślnik oddziela też wypowiedź postaci od słów narratora;
- pytajnik i wykrzyknik stawiamy na końcu słów postaci, a kropkę po słowach narratora;
- jeśli słowa postaci miałyby kończyć się kropką, stawiamy ją tylko raz, na końcu zdania, po słowach narratora;
- słowa narratora wtrącone w wypowiedź postaci oddzielamy dwoma myślnikami.
Przykład
Wtrącenie narratora: - Uważaj na schodach - ostrzegła pani Ewa. - Są śliskie po deszczu.
Wielka litera
Wielką literą piszemy:
- imiona, nazwiska, przydomki, pseudonimy i przezwiska, np. Kazimierz Wielki;
- imiona zwierząt i nazwy nadawane drzewom, np. kotka Psotka, lipa Jadwiga;
- nazwy kontynentów, planet, państw, regionów oraz ich mieszkańców, np. Europa - Europejczyk, Czechy - Czech, Kujawy - Kujawiak;
- nazwy miast, dzielnic i wsi, np. Poznań, Ursynów;
- nazwy gór, oceanów, mórz, rzek i jezior, np. Sudety, Bałtyk, Wisła;
- imiona bogów, np. Hera, Apollo;
- nazwy niektórych świąt i dni świątecznych, np. Dzień Dziecka;
- wszystkie wyrazy w tytułach czasopism oprócz przyimków i spójników;
- pierwszy wyraz w tytułach książek, wierszy, artykułów, piosenek, filmów, programów radiowych i telewizyjnych oraz dzieł sztuki.
Zapamiętaj
Od 1 stycznia 2026 r. nazwy mieszkańców miast, dzielnic, osiedli i wsi piszemy wielką literą, np. Poznaniak, Lublinianka.
Mała litera i nazwy ulic
Małą literą piszemy:
- przymiotniki od nazw kontynentów, państw, regionów, miast, dzielnic i wsi, np. czeski, kujawski, poznański;
- przymiotniki od nazw planet, gwiazd, gór, oceanów, mórz, rzek i jezior, np. sudecki, wiślany;
- nazwy obrzędów, zabaw i zwyczajów, np. śmigus-dyngus.
Przymiotnik, który jest częścią nazwy własnej, piszemy wielką literą, np. Góry Stołowe.
W nazwach ulic wielką literą piszemy samą nazwę, a wyraz ulica - małą, np. ulica Słoneczna. Od 1 stycznia 2026 r. wyrazy takie jak Aleja, Plac, Park, Most, Osiedle na początku nazwy obiektu w mieście piszemy wielką literą, np. Plac Bankowy, Park Śląski. W liczbie mnogiej również piszemy wielką literą, np. Aleje Ujazdowskie. Skróty w nazwie zapisujemy małą literą, np. ulica św. Jana.
Wyraz internet można zapisać małą albo wielką literą, dziś częściej małą.
Sprawdzian do druku
Arkusz PDF z kluczem, punktacją i oceną
Sprawdzam sprawdzian…
Znasz kogoś z klasy, komu się przyda? Podziel się zestawem
Podobne zestawy
40 fiszek uczy się 1
14 fiszek uczy się 1
40 fiszek
20 fiszek uczy się 1
40 fiszek uczy się 2
