Ilustracja do zestawu: Części zdania, dialog, wielka i mała litera - NOWE Słowa na start 6

Polski

Części zdania, dialog, wielka i mała litera - NOWE Słowa na start 6

Sprawdzony zestaw

Zestaw porządkuje wiedzę o częściach zdania: orzeczeniu czasownikowym i imiennym, rodzajach podmiotu, przydawce, dopełnieniu i okoliczniku. Poćwiczysz zapis dialogu z myślnikami oraz pisownię wielką i małą literą według zasad obowiązujących od 2026 r., m.in. nazw mieszkańców i nazw ulic.

Zestaw do podręcznika

Rozdział 4, cz. 2. Odkrywanie świata: części zdania, interpunkcja w dialogach, wielka i mała litera

NOWE Słowa na start! 6. Podręcznik. Nowa edycja 2025-2027 (Nowa Era) - wszystkie rozdziały
Szkoła podstawowa20 fiszek38 pytań w 4 etapachnotatka

Podcast

Ładuję…

Quizy w tym zestawie

38 pytań w 4 etapach

Odblokujesz je po dodaniu zestawu.

  1. Etap 1: Orzeczenie i podmiot

    Etap 1 · 7 fiszek · 10 pytań

  2. Etap 2: Przydawka, dopełnienie, okolicznik

    Etap 2 · 3 fiszki · 10 pytań

  3. Etap 3: Znaki interpunkcyjne w dialogach

    Etap 3 · 3 fiszki · 8 pytań

  4. Etap 4: Wielka i mała litera

    Etap 4 · 7 fiszek · 10 pytań

  5. Powtórka z całości

    15 pytań ze wszystkich etapów, po ukończeniu etapów

1.Części zdania

Główne części zdania to orzeczenie i podmiot. Przydawka, dopełnienie i okolicznik są w zdaniu określeniami.

Części zdaniagłówneorzeczeniepodmiotokreśleniaprzydawkadopełnienieokolicznik

2.Orzeczenie

Główna część zdania, która nazywa czynności lub stany. Odpowiada na pytania: co robi? co się z nim dzieje? Zwykle jest wyrażone czasownikiem w formie osobowej - to orzeczenie czasownikowe, np. Kot śpi. Liść spadł.

3.Orzeczenie imienne

Orzeczenie złożone z dwóch części: osobowej formy czasownika być, zostać, stać się oraz wyrazu mówiącego, kim lub czym jest podmiot, jakie ma cechy albo w jakim jest stanie (np. rzeczownika, przymiotnika, liczebnika porządkowego, przysłówka). Pytania: kim jest? czym jest? jaki jest? jaki się stał?, np. Ola jest bramkarką. Uwaga: w zdaniu Ola jest w szkole czasownik mówi tylko o miejscu - to orzeczenie czasownikowe.

4.Podmiot

Główna część zdania, która nazywa wykonawcę czynności. Odpowiada na pytania: kto? co? Zwykle jest wyrażony rzeczownikiem w mianowniku lub zaimkiem, np. Pies szczeka. On biegnie.

5.Podmiot domyślny

Podmiot, który nie jest wyrażony w zdaniu odrębnym słowem - domyślamy się go z formy orzeczenia lub z treści innych zdań, np. Czytałam książkę. (kto? ja).

6.Podmiot szeregowy

Podmiot złożony z kilku wyrazów oznaczających wykonawców czynności, np. Mama, tata i babcia pojechali nad jezioro.

7.Podmiot w dopełniaczu

Gdy orzeczenie mówi o braku, nadmiarze, ubywaniu lub przybywaniu czegoś, podmiot jest wyrażony rzeczownikiem lub zaimkiem w dopełniaczu (kogo? czego?), np. Zabrakło mleka. Przybyło śniegu. Nie ma jej w domu.

8.Przydawka

Określenie rzeczownika - nazywa cechy osób, przedmiotów i zjawisk. Odpowiada na pytania: jaki? który? czyj? ile? czego? z czego? Wyrażają ją przymiotnik, liczebnik, rzeczownik, wyrażenie przyimkowe lub zaimek, np. drewniany stół, drugi rząd, kurtka brata, pierścionek ze srebra, mój pies.

9.Dopełnienie

Określenie zazwyczaj czasownika - informuje o osobach lub rzeczach związanych z wykonywaną czynnością. Odpowiada na pytania wszystkich przypadków oprócz mianownika (kogo? czego? komu? co? z kim? z czym? o kim? o czym?). Najczęściej wyrażone rzeczownikiem, wyrażeniem przyimkowym lub zaimkiem, np. Czytam książkę. Myślę o wakacjach. Pomogę jej.

10.Okolicznik

Określenie czasownika - informuje o okolicznościach czynności: sposobie, miejscu, czasie, przyczynie, skutku i celu. Pytania: kiedy? gdzie? skąd? dokąd? jak? w jaki sposób? dlaczego? po co? w jakim celu? Wyrażony zwykle przysłówkiem, wyrażeniem przyimkowym lub zaimkiem, np. Biegł szybko. Pojadę do Krakowa. Spotkamy się tam.

11.Myślnik w dialogu

Wypowiedzi kolejnych uczestników dialogu rozpoczynamy myślnikami, każdą od nowego wiersza, np. - Idziesz na trening? (nowy wiersz) - Tak, już się pakuję.

12.Myślnik przed słowami narratora

Myślnik oddziela wypowiedź postaci od słów narratora. Pytajnik lub wykrzyknik stawiamy na końcu słów postaci, a kropkę - po słowach narratora: - Gdzie jesteś? - zawołała mama. Jeśli słowa postaci miałyby kończyć się kropką, stawiamy ją tylko na końcu, po słowach narratora: - Już idę - odpowiedział Kuba.

13.Słowa narratora wtrącone w wypowiedź

Słowa narratora wtrącone do wypowiedzi postaci oddzielamy dwoma myślnikami - przed nimi i po nich, np. - Ale upał! - jęknął Tomek. - Chodźmy nad jezioro.

14.Wielka litera w imionach, nazwiskach i przydomkach

Wielką literą piszemy imiona i nazwiska, przydomki, pseudonimy i przezwiska (Bolesław Krzywousty), imiona zwierząt i nazwy nadawane drzewom (kot Mruczek, dąb Bartek) oraz imiona bogów (Posejdon).

15.Wielka litera w nazwach geograficznych

Wielką literą piszemy nazwy kontynentów i planet (Azja, Mars), państw i regionów (Norwegia, Podhale), miast, dzielnic i wsi (Gdynia, Nowa Huta) oraz gór, oceanów, mórz, rzek i jezior (Karpaty, Atlantyk, Morze Śródziemne, Warta, Hańcza).

16.Nazwy mieszkańców (od 2026 r.)

Nazwy mieszkańców piszemy wielką literą: kontynentów i planet (Azjata, Ziemianin), państw i regionów (Norweg, Mazur), a od 1 stycznia 2026 r. także miast, dzielnic i wsi (Gdynianin, Krakowianka, Nowohucianin).

17.Nazwy świąt i nazwy zwyczajów

Nazwy świąt i dni świątecznych piszemy wielką literą, np. Wielkanoc, Boże Narodzenie, Dzień Matki. Nazwy obrzędów, zabaw i zwyczajów piszemy małą literą, np. andrzejki, mikołajki, walentynki, dożynki.

18.Tytuły czasopism i tytuły książek

W tytułach czasopism wielką literą piszemy wszystkie wyrazy oprócz przyimków i spójników, np. „Przegląd Sportowy”, „Wiedza i Życie”. W tytułach książek, wierszy, artykułów, piosenek, filmów i dzieł sztuki wielką literą piszemy tylko pierwszy wyraz (i nazwy własne), np. „Opowieść wigilijna”, „Kamienie na szaniec”.

19.Mała litera w przymiotnikach od nazw geograficznych

Małą literą piszemy przymiotniki utworzone od nazw kontynentów, państw, regionów, miast, dzielnic i wsi oraz planet, gwiazd, gór, oceanów, mórz, rzek i jezior, np. afrykański, norweski, podhalański, gdyński, marsjański, tatrzański, odrzański. Wyjątek: przymiotnik będący częścią nazwy własnej piszemy wielką literą, np. Morze Śródziemne, ulica Krakowska.

20.Pisownia nazw ulic (od 2026 r.)

Nazwy ulic piszemy wielką literą, ale wyraz ulica - małą, np. ulica Długa. Od 1 stycznia 2026 r. wyrazy aleja i plac stojące na początku nazwy są jej częścią i piszemy je wielką literą: Aleja Róż, Plac Wolności, Aleje Jerozolimskie. Skróty wewnątrz nazwy, np. gen., św., piszemy małą literą: ulica gen. Józefa Bema.

Notatka

Główne części zdania i określenia

Każda część zdania ma w nim swoje zadanie. Orzeczenie i podmiot to główne części zdania. Przydawka, dopełnienie i okolicznik są określeniami, czyli dopowiadają szczegóły o innych wyrazach.

Zdaniegłówne części zdaniaorzeczeniepodmiotokreśleniaprzydawkadopełnienieokolicznik
Części zdania

Orzeczenie nazywa czynności lub stany i odpowiada na pytania: co robi? co się z nim dzieje? Zwykle jest wyrażone czasownikiem w formie osobowej. Takie orzeczenie to orzeczenie czasownikowe, np. Pociąg ruszył.

Podmiot nazywa wykonawcę czynności i odpowiada na pytania: kto? co? Zwykle jest wyrażony rzeczownikiem w mianowniku albo zaimkiem, np. Sąsiadka podlewa róże. My wracamy autobusem.

Orzeczenie imienne

Orzeczenie imienne składa się z dwóch części:

  • osobowej formy czasownika być, zostać albo stać się;
  • wyrazu, który mówi, kim lub czym jest podmiot, jakie ma cechy albo w jakim jest stanie.

Ta druga część może być wyrażona m.in. rzeczownikiem, przymiotnikiem, liczebnikiem porządkowym lub przysłówkiem. Orzeczenie imienne odpowiada zazwyczaj na pytania: kim jest? czym jest? kim został? jaki jest? jaki się stał? Na przykład: Pan Nowak jest stolarzem. Zupa stała się zimna. Nasza drużyna była druga.

Ważne

Czasowniki być i zostać nie zawsze tworzą orzeczenie imienne. Gdy mówią tylko o tym, gdzie ktoś przebywa, są orzeczeniem czasownikowym, np. Babcia jest na działce. Wujek został dłużej w biurze.

Rodzaje podmiotu

Podmiot nie zawsze jest jednym wyrazem w mianowniku. Wyróżniamy kilka jego rodzajów:

Podmiotw mianownikurzeczownik lub zaimekdomyślnyz formy orzeczeniaszeregowykilku wykonawcóww dopełniaczubrak, nadmiarubywanie, przybywanie
Rodzaje podmiotu
  • podmiot domyślny - nie ma go w zdaniu jako osobnego słowa, domyślamy się go z formy orzeczenia lub z innych zdań, np. Śpiewaliśmy kolędy. (kto? my);
  • podmiot szeregowy - składa się z kilku wyrazów nazywających wykonawców czynności, np. Wiewiórki i sikorki odwiedzają karmnik;
  • podmiot w dopełniaczu - pojawia się, gdy orzeczenie mówi o braku, nadmiarze, ubywaniu lub przybywaniu czegoś, np. Ubyło piasku w piaskownicy. Przybyło turystów nad morzem.

Podmiot w dopełniaczu odpowiada na pytania: kogo? czego? Może być wyrażony rzeczownikiem albo zaimkiem.

Są też zdania, w których nie da się wskazać podmiotu, nawet domyślnego, np. Ściemnia się.

Przydawka, dopełnienie, okolicznik

Określenia różnią się tym, który wyraz w zdaniu określają, i pytaniami, na które odpowiadają.

OkreślenieCo określa i na jakie pytania odpowiadaPrzykład
przydawkarzeczownik; jaki? który? czyj? ile? czego? z czego?wełniany szalik, trzy jabłka, zeszyt siostry
dopełnieniezazwyczaj czasownik; pytania przypadków oprócz mianownikaPiszę list. Rozmawiam z trenerem.
okolicznikczasownik; kiedy? gdzie? skąd? dokąd? jak? dlaczego? po co?Wróciła wieczorem. Mówił cicho.

Przydawkę wyrażają przymiotnik, liczebnik, rzeczownik, wyrażenie przyimkowe albo zaimek. Dopełnienie to najczęściej rzeczownik, wyrażenie przyimkowe lub zaimek. Okolicznik to zwykle przysłówek, wyrażenie przyimkowe lub zaimek. Okolicznik mówi o sposobie, miejscu, czasie, przyczynie, skutku i celu czynności.

Jak rozpoznać części zdania krok po kroku

Rozbiór zdania łatwiej wykonać według stałej kolejności. Najpierw znajdujemy orzeczenie, potem podmiot, a na końcu określenia.

1Znajdź orzeczenieco robi? co się z nim dzieje?2Zapytaj o podmiotkto? co? (albo kogo? czego?)3Zadaj pytania do pozostałychwyrazówjaki? co? gdzie? jak?4Sprawdź, co określa dany wyrazrzeczownik - przydawka; czasownik -dopełnienie lub okolicznik
Rozbiór zdania

Przy określeniach ważne jest to, który wyraz określają. Na pytanie czego? może odpowiadać i przydawka, i dopełnienie. Jeśli określony wyraz jest rzeczownikiem, mamy przydawkę, np. kubek (czego?) herbaty. Jeśli czasownikiem, mamy dopełnienie, np. szukam (czego?) długopisu. Wyjątek: gdy orzeczenie mówi o braku lub nadmiarze czegoś, wyraz w dopełniaczu jest podmiotem, np. Brakuje soli.

Przykład

W ogrodzie mała Zosia starannie podlewa kwiaty: podlewa - orzeczenie, Zosia - podmiot, mała - przydawka, kwiaty - dopełnienie, w ogrodzie i starannie - okoliczniki.

Znaki interpunkcyjne w dialogach

Zapis dialogu podlega kilku zasadom:

  • po zdaniu, które wprowadza dialog, stawiamy dwukropek;
  • wypowiedź każdego uczestnika rozpoczynamy myślnikiem, od nowego wiersza;
  • myślnik oddziela też wypowiedź postaci od słów narratora;
  • pytajnik i wykrzyknik stawiamy na końcu słów postaci, a kropkę po słowach narratora;
  • jeśli słowa postaci miałyby kończyć się kropką, stawiamy ją tylko raz, na końcu zdania, po słowach narratora;
  • słowa narratora wtrącone w wypowiedź postaci oddzielamy dwoma myślnikami.

Przykład

Wtrącenie narratora: - Uważaj na schodach - ostrzegła pani Ewa. - Są śliskie po deszczu.

Wielka litera

Wielką literą piszemy:

  • imiona, nazwiska, przydomki, pseudonimy i przezwiska, np. Kazimierz Wielki;
  • imiona zwierząt i nazwy nadawane drzewom, np. kotka Psotka, lipa Jadwiga;
  • nazwy kontynentów, planet, państw, regionów oraz ich mieszkańców, np. Europa - Europejczyk, Czechy - Czech, Kujawy - Kujawiak;
  • nazwy miast, dzielnic i wsi, np. Poznań, Ursynów;
  • nazwy gór, oceanów, mórz, rzek i jezior, np. Sudety, Bałtyk, Wisła;
  • imiona bogów, np. Hera, Apollo;
  • nazwy niektórych świąt i dni świątecznych, np. Dzień Dziecka;
  • wszystkie wyrazy w tytułach czasopism oprócz przyimków i spójników;
  • pierwszy wyraz w tytułach książek, wierszy, artykułów, piosenek, filmów, programów radiowych i telewizyjnych oraz dzieł sztuki.

Zapamiętaj

Od 1 stycznia 2026 r. nazwy mieszkańców miast, dzielnic, osiedli i wsi piszemy wielką literą, np. Poznaniak, Lublinianka.

Mała litera i nazwy ulic

Małą literą piszemy:

  • przymiotniki od nazw kontynentów, państw, regionów, miast, dzielnic i wsi, np. czeski, kujawski, poznański;
  • przymiotniki od nazw planet, gwiazd, gór, oceanów, mórz, rzek i jezior, np. sudecki, wiślany;
  • nazwy obrzędów, zabaw i zwyczajów, np. śmigus-dyngus.

Przymiotnik, który jest częścią nazwy własnej, piszemy wielką literą, np. Góry Stołowe.

W nazwach ulic wielką literą piszemy samą nazwę, a wyraz ulica - małą, np. ulica Słoneczna. Od 1 stycznia 2026 r. wyrazy takie jak Aleja, Plac, Park, Most, Osiedle na początku nazwy obiektu w mieście piszemy wielką literą, np. Plac Bankowy, Park Śląski. W liczbie mnogiej również piszemy wielką literą, np. Aleje Ujazdowskie. Skróty w nazwie zapisujemy małą literą, np. ulica św. Jana.

Wyraz internet można zapisać małą albo wielką literą, dziś częściej małą.

Sprawdzian do druku

Arkusz PDF z kluczem, punktacją i oceną

Sprawdzam sprawdzian…

Znasz kogoś z klasy, komu się przyda? Podziel się zestawem

WhatsApp

Podobne zestawy

Zobacz wszystkie fiszki z języka polskiego