Antygona Sofoklesa – konflikt tragiczny i bohaterowie

1.konflikt tragiczny

Sytuacja, w której bohater musi wybrać między dwiema równorzędnymi racjami, a każda decyzja prowadzi do klęski. W „Antygonie” ścierają się prawo boskie i prawo państwowe, więc nie da się uniknąć cierpienia i winy.

2.prawo boskie

Niezmienne zasady wynikające z religii i tradycji, ważniejsze dla Antygony niż rozkaz władcy. Bohaterka uważa, że zmarłemu należy się pochówek, bo tak nakazują bogowie.

3.prawo państwowe

Prawo ustanowione przez władzę świecką. W dramacie reprezentuje je Kreon, który zakazuje pochówku Polinejkesa, uznając go za zdrajcę Teb.

4.Antygona

Córka Edypa, siostra Polinejkesa i Eteoklesa. Jest odważna, wierna rodzinie i zasadom religijnym, gotowa ponieść śmierć za pogrzebanie brata.

5.Kreon

Władca Teb, który stawia dobro państwa i posłuszeństwo wobec prawa ponad więzi rodzinne. Jest stanowczy, dumny i nieustępliwy, a jego upór prowadzi do katastrofy.

6.Ismena

Siostra Antygony. Kocha rodzinę, ale boi się sprzeciwić władzy. Uosabia postawę ostrożną, zachowawczą i podporządkowaną obowiązującym regułom.

7.Hajmon

Syn Kreona i narzeczony Antygony. Próbuje pogodzić racje ojca i ukochanej, apeluje o umiar, ale po śmierci Antygony odbiera sobie życie.

8.chór

Zbiorowy uczestnik dramatu antycznego, komentujący wydarzenia, oceniający postępowanie bohaterów i przypominający ogólne prawdy moralne. W „Antygonie” chór reprezentuje starszyznę tebańską.

9.hybris

Pycha i przekroczenie miary, prowadzące bohatera do upadku. W „Antygonie” szczególnie widoczna u Kreona, który zbyt długo trwa przy własnym zdaniu i lekceważy ostrzeżenia.

10.tragedia antyczna

Gatunek dramatu wywodzący się ze starożytnej Grecji. Cechuje go wzniosły styl, obecność chóru, zasada decorum, fatum oraz ukazywanie nieuchronnej klęski bohatera uwikłanego w konflikt tragiczny.