Polski
Dziady, część II - obrzęd, duchy i nauki moralne
autor: Julix
Poznasz przebieg obrzędu dziadów, role jego uczestników oraz historie przybywających duchów. Nauczysz się łączyć winy bohaterów z ich karami i wyjaśniać nauki moralne, a także odróżniać ostatnie Widmo od pozostałych zjaw.
Podcast
Ładuję…
Quizy w tym zestawie
40 pytań w 5 etapach
Odblokujesz je po dodaniu zestawu.
Etap 1: Obrzęd i jego uczestnicy
Etap 1 · 9 fiszek · 8 pytań
Etap 2: Dzieci i doświadczenie goryczy
Etap 2 · 8 fiszek · 8 pytań
Etap 3: Zły pan i jego ofiary
Etap 3 · 7 fiszek · 8 pytań
Etap 4: Zosia i ziemskie uczucia
Etap 4 · 4 fiszki · 8 pytań
Etap 5: Milczące Widmo i całość
Etap 5 · 7 fiszek · 8 pytań
Powtórka z całości
15 pytań ze wszystkich etapów, po ukończeniu etapów
Karty pracy
Ćwiczenia do wydruku na ten temat
„Dziady” cz. II - karta do lekturyKlasy 7-8
Otwórz kartę pracyLekcje z kursów Odrabiamy
Obejrzyj albo posłuchaj o tym temacie
Dziady cz. IIWideo, 15 min · Kurs Maturalny - Język polski podstawowy 2027
Obejrzyj lekcjęDziady, cz. II Adama MickiewiczaWideo, 17 min · Kurs E8 - Język polski 2027
Obejrzyj lekcję1.Kto jest autorem „Dziadów, części II”?
Autorem „Dziadów, części II” jest Adam Mickiewicz.
2.Dziady - znaczenie nazwy i cel obrzędu
Dziady to obrzęd ku pamięci zmarłych przodków. Uczestnicy przywołują ich dusze i próbują przynieść im ulgę przez jedzenie, napoje, modlitwy oraz śpiew.
3.Jakie tradycje religijne łączy obrzęd dziadów?
Obrzęd ma pogańskie pochodzenie, ale łączy wywoływanie i częstowanie duchów z chrześcijańskimi modlitwami, znakiem krzyża oraz wiarą w czyściec i zbawienie.
4.Gdzie i o jakiej porze rozgrywa się główna akcja „Dziadów, części II”?
Akcja rozgrywa się w kaplicy podczas jednej nocy: zaczyna się wieczorem i trwa do czasu po północy, gdy słychać pianie koguta. Dokładny rok nie zostaje wskazany wprost.
5.Jaką rolę pełni Guślarz?
Guślarz przewodniczy obrzędowi: kieruje uczestnikami, przywołuje i odprawia duchy, pyta o ich potrzeby oraz objaśnia ich los.
6.Jaką rolę pełni Chór wieśniaków i wieśniaczek?
Chór współuczestniczy w obrzędzie, komentuje pojawianie się duchów, wyraża zbiorowe emocje i powtarza nauki moralne oraz formuły zaklęć.
7.Jak przygotowuje się kaplicę do obrzędu?
Uczestnicy zamykają drzwi, stają wokół trumny, nie zapalają lamp ani świec i zasłaniają okna całunami, aby do środka nie wpadało światło księżyca.
8.Kto reprezentuje duchy lekkie i jak zostaje przywołany?
Duchy lekkie reprezentują dzieci: Józio i Rózia. Guślarz przywołuje je przez spalenie garści kądzieli, której płomień uczestnicy podsycają oddechem.
9.Czego zabrakło w ziemskim życiu Józia i Rózi?
Dzieci nie zaznały cierpienia ani goryczy. Ich życie wypełniały pieszczoty, słodycze i zabawa, dlatego nie poznały pełni ludzkiego doświadczenia.
10.Na czym polega pośmiertny stan Józia i Rózi?
Dzieci przebywają w raju i mają dostatek przyjemności, lecz odczuwają nudę i trwogę. Droga do nieba pozostaje dla nich zamknięta, ponieważ nie doświadczyły ziemskiej goryczy.
11.O jaką pomoc proszą Józio i Rózia?
Proszą o dwa ziarna gorczycy. Nie potrzebują słodkich potraw, modlitw ani mszy ofiarnej.
12.Co oznaczają ziarna gorczycy w historii dzieci?
Gorzka gorczyca oznacza brakujące doświadczenie cierpienia. Jej przyjęcie ma uzupełnić życie dzieci, które znały wyłącznie przyjemność.
13.Jaką naukę moralną przekazują Józio i Rózia?
„Kto nie doznał goryczy ni razu, / Ten nie dozna słodyczy w niebie”. Do pełni człowieczeństwa i szczęścia po śmierci potrzebne jest także doświadczenie cierpienia.
14.Jak kończy się spotkanie z Józiem i Rózią?
Guślarz daje dzieciom po ziarnie gorczycy i odprawia je. Ich prośba zostaje spełniona, a duchy znikają.
15.Kto reprezentuje duchy ciężkie?
Duchy ciężkie reprezentuje Widmo złego pana, dawnego właściciela wioski. Od jego śmierci mijają niemal trzy lata, a on nadal cierpi za krzywdy wyrządzone poddanym.
16.Jak Guślarz przywołuje duchy ciężkie?
O północy każe ustawić w środku kaplicy kocioł wódki i przygotować smolne łuczywo. Na jego znak wódka zostaje zapalona, a duchy są wzywane przez ogień.
17.Za co zostaje ukarany zły pan?
Za okrucieństwo i brak litości wobec poddanych: kazał wychłostać głodnego człowieka za zerwanie owoców i wypędzić proszącą o pomoc matkę, która zamarzła wraz z dzieckiem.
18.Na czym polega kara złego pana?
Błąka się nocami po ziemi, unika słońca i cierpi nieustanny głód oraz pragnienie. Drapieżne ptaki szarpią jego ciało i zabierają każdy pokarm oraz napój.
19.Kim są nocne ptaki dręczące złego pana?
To dusze jego dawnych poddanych i sług, których krzywdził i morzył głodem. Jako sowy, kruki i puchacze odbierają mu jedzenie oraz napoje i szarpią jego ciało.
20.Jaką krzywdę opowiada Kruk?
Jako głodny człowiek zerwał kilka jabłek w pańskim ogrodzie. Został schwytany, a pan dla zastraszenia innych kazał przywiązać go do słupa i okrutnie wychłostać. Wskutek chłosty zmarł.
21.Jaką krzywdę opowiada Sowa?
Jako uboga matka prosiła pana w Wigilię o pomoc. Na jego rozkaz sługa wypędził ją z dzieckiem na śnieg; nie znalazła noclegu i oboje zamarzli na drodze.
22.O co prosi zły pan i dlaczego nie może otrzymać pomocy?
Prosi dawnych poddanych o choćby odrobinę wody i dwa ziarna pszenicy, aby uwolnić duszę od ziemskiej tułaczki. Ptaki, czyli jego ofiary, zabierają wszystko, co zostaje mu podane.
23.Jaką naukę moralną przekazuje historia złego pana?
„Bo kto nie był ni razu człowiekiem, / Temu człowiek nic nie pomoże”. Człowieczeństwo wymaga litości i troski o innych; kto je odrzucił, nie może liczyć na ludzką pomoc po śmierci.
24.Kim jest Zosia i do jakiej grupy duchów należy?
Zosia jest zmarłą dziewiętnastoletnią pasterką z miejscowej wioski. Należy do duchów pośrednich, przywoływanych przez spalenie wianka ze święconych ziół.
25.Na czym polega wina Zosi?
Zosia żyła beztrosko i nie angażowała się w prawdziwe uczucia. Lubiła podziw pasterzy, lecz wyśmiewała zalotników i żadnego nie kochała; żyła w oderwaniu od ludzi i ziemskich spraw.
26.Na czym polega kara Zosi?
Wiatr bezustannie unosi ją między ziemią a niebem. Nie może dotknąć ziemi ani dostać się do nieba; mimo swobody zabawy odczuwa nudę, samotność i tęsknotę.
27.O jaką pomoc prosi Zosia?
Prosi, aby młodzieńcy pochwycili ją za ręce, przyciągnęli do ziemi i przez chwilę z nią poigrali. Próba nie udaje się, ponieważ wiatr ją oddala.
28.Jaki dalszy los przepowiada Zosi Guślarz?
Zosia musi jeszcze przez dwa lata samotnie unosić się z wiatrem, a potem wejdzie do nieba. Modlitwa uczestników nie może tego dnia skrócić jej kary.
29.Jaką naukę moralną przekazuje Zosia?
„Kto nie dotknął ziemi ni razu, / Ten nigdy nie może być w niebie”. Nie wolno odrywać się od ludzkich uczuć, więzi i rzeczywistych doświadczeń życia.
30.Jak wygląda ostatnie, milczące Widmo?
To blady młody duch o dzikim, zasępionym spojrzeniu. Od jego piersi ku nogom biegnie pąsowa pręga; Widmo wskazuje ręką serce.
31.Czym zachowanie ostatniego Widma różni się od zachowania wcześniejszych duchów?
Widmo nie odpowiada na pytania, nie przedstawia swojej historii ani prośby i nie wypowiada nauki moralnej. Nie odchodzi też na rozkaz Guślarza.
32.Co łączy ostatnie Widmo z pasterką?
Widmo staje obok pasterki w żałobie, wpatruje się w nią i wskazuje serce. Gdy kobieta zostaje wyprowadzona, podąża za nią; dokładny charakter ich więzi nie zostaje wyjaśniony wprost.
33.Jak objawia się bezsilność Guślarza wobec ostatniego Widma?
Nie działają pytania, prośby, zaklęcia, groźby ani przekleństwa Guślarza. Widma nie usuwają również kropidło, stuła, gromnica i poświęcenie.
34.Jak kończą się „Dziady, część II”?
Guślarz każe wyprowadzić pasterkę z kaplicy, a milczące Widmo rusza za nią. Chór powtarza pytanie „Co to będzie?”, pozostawiając dalszy los postaci niewyjaśniony.
35.Jakie trzy warunki pełnego człowieczeństwa wynikają z nauk duchów?
Należy poznać także cierpienie, okazywać innym litość oraz uczestniczyć w ziemskim życiu i prawdziwych uczuciach. Los po śmierci zależy od sposobu życia i stosunku do innych ludzi.
Notatka
Nocny obrzęd i jego porządek
„Dziady, część II” Adama Mickiewicza przedstawiają spotkanie wiejskiej wspólnoty z duszami zmarłych. Nazwa uroczystości odnosi się do przodków, których pamięć podtrzymują żywi. Uczestnicy przygotowują dla nich pokarmy i napoje oraz ofiarowują modlitwy i śpiew.
Obrzęd ma pogańskie korzenie, lecz zawiera również elementy chrześcijańskie. Wywoływaniu i częstowaniu zmarłych towarzyszą odwołania do Boga, znak krzyża oraz przekonanie o możliwości zbawienia. Zwyczaj jest odprawiany potajemnie, ponieważ zwalczają go duchowieństwo i właściciele.
Główna akcja toczy się w kaplicy, w ciągu jednej nocy - od wieczora do czasu po północy. Drzwi zostają zamknięte, okna zasłonięte całunami, a uczestnicy stają wokół trumny. Ciemność i powracający refren Chóru budują atmosferę lęku oraz oczekiwania.
Guślarz wydaje polecenia, przywołuje kolejne grupy dusz i pyta je o potrzebną pomoc. Starzec wykonuje jego rozkazy, a Chór wieśniaków i wieśniaczek komentuje wydarzenia oraz powtarza pouczenia. Spotkania z duchami są więc jednocześnie obrzędem pomocy zmarłym i nauką dla żyjących.
Ważne
Dokładny rok akcji nie pada wprost. Wskazanie Zaduszek 1821 roku jest w przypisie jedynie przypuszczeniem, a nie pewną datą.
Józio i Rózia - dlaczego sama przyjemność nie wystarcza?
Jako pierwsze przybywają duchy lekkie, przywołane płomieniem kądzieli. Józio i Rózia wyglądają jak uskrzydlone dzieci i zwracają się do obecnej w kaplicy matki. Ich łagodny wygląd odróżnia tę scenę od późniejszego spotkania z potępionym panem.
Za życia dzieci otaczano troską, pozwalano im na swawolę i nie stawiano przed nimi trudnych zadań. Po śmierci nadal mają wiele przyjemności, a mimo to odczuwają nudę i niepokój. Mówią o pobycie w raju, ale jednocześnie zaznaczają, że wejście do nieba pozostaje dla nich zamknięte.
Przeszkodą nie jest świadome okrucieństwo, lecz brak doświadczenia cierpienia. Dlatego słodkie potrawy nie mogą im pomóc: powtarzałyby jedynie to, czego wcześniej miały pod dostatkiem. Potrzebna jest przeciwna jakość - gorycz, przedstawiona za pomocą smaku gorczycy.
Guślarz spełnia ich prośbę i odprawia rodzeństwo. Chór powtarza pouczenie, dzięki czemu indywidualna historia dzieci staje się zasadą odnoszącą się do wszystkich ludzi.
Zapamiętaj
Nauka dzieci nie nakazuje odrzucić radości. Pokazuje, że pełnia życia obejmuje również ból, trud i rozczarowania.
Zły pan - kara za odmowę człowieczeństwa
O północy Guślarz wzywa duchy ciężkie przez ogień zapalonej w kotle wódki. Zza okna odzywa się dawny właściciel wioski, zmarły niemal trzy lata wcześniej. Jego wyniszczony, przerażający wygląd unaocznia rozmiar pośmiertnej męki.
Pan nie prosi o natychmiastowe zbawienie. Pragnie przede wszystkim zakończyć tułaczkę, podczas której bezustannie cierpi głód i pragnienie. Warunkiem uwolnienia duszy jest otrzymanie jedzenia i napoju od dawnych poddanych, lecz nocne ptaki zabierają każdy podany dar.
Kruk i Sowa ujawniają, że ptaki są duszami skrzywdzonych ludzi. Pierwszy opowiada o głodnym człowieku okrutnie wychłostanym za zerwanie owoców. Druga wspomina matkę, która w Wigilię prosiła o wsparcie, lecz została wypędzona z dzieckiem na mróz i zamarzła na drodze.
Obie historie pokazują ten sam mechanizm: pan ma władzę i dostatek, ale zamiast pomóc potrzebującym, pogłębia ich cierpienie. Po śmierci role się odwracają - teraz to on błaga o odrobinę pożywienia, a jego ofiary odmawiają litości.
Ważne
Słowo „człowiek” w nauce złego pana oznacza osobę zdolną do współczucia. Jego wina nie polega na samym bogactwie, lecz na okrutnym korzystaniu z przewagi nad innymi.
Zosia - życie bez prawdziwego zaangażowania
Po spaleniu wianka ze święconych ziół pojawia się Zosia, przedstawicielka duchów pośrednich. Zmarła jako dziewiętnastoletnia pasterka, nie poznawszy ani troski, ani prawdziwego szczęścia. Jej uroda i lekkość kontrastują z samotnością, o której opowiada.
Zosia chętnie słuchała pochwał, ale uczucia innych traktowała jak zabawę. Wyśmiewała zalotników i nie odwzajemniała miłości. Jej przewinieniem jest oderwanie od ziemskiego życia: pozostawała obok ludzi, nie tworząc z nimi głębszej więzi.
Po śmierci wiatr unosi ją tak, że nie potrafi dosięgnąć ziemi ani wznieść się do nieba. Ta przestrzenna sytuacja odtwarza jej wcześniejszą postawę. Swoboda nie przynosi radości, ponieważ towarzyszą jej nuda i pragnienie czyjejś obecności.
Dziewczyna chce, by młodzieńcy sprowadzili ją na ziemię, ale ich wysiłek niweczy wiatr. Guślarz zapowiada jeszcze dwa lata kary, po których otrzyma dostęp do nieba. Jej los różni się od losu złego pana: kara ma wyraźnie określony kres.
„Dotknięcie ziemi” oznacza udział w prawdziwym życiu, z jego uczuciami i więziami. Nauka Zosi nie sprowadza się do nakazu małżeństwa, lecz przestrzega przed obojętnym traktowaniem innych.
Ostatnie Widmo - tajemnica zamiast wyjaśnienia
Po spotkaniu z Zosią Guślarz wzywa jeszcze wszystkie dusze i rozsypuje w kątach mak oraz soczewicę. Gdy obrzęd ma się zakończyć, z zapadającej się podłogi wyłania się milczące Widmo. Zjawa kieruje się ku pasterce w żałobie, a od jej piersi ku nogom biegnie pąsowa pręga.
Wcześniejsze duchy wyjaśniały swój stan, wypowiadały prośbę i przekazywały pouczenie. Nowy przybysz jedynie wpatruje się w kobietę i wskazuje serce. Nie pozwala więc ustalić ani swojej potrzeby, ani sposobu udzielenia mu pomocy.
Bezsilność Guślarza ujawnia się stopniowo: nie skutkują zwykłe formuły odprawienia, groźby, przekleństwa ani użycie przedmiotów religijnych. Prowadzący przyznaje, że wydarzenie przekracza ludzki rozum.
Dopiero wyprowadzenie kobiety zmienia zachowanie ducha: Widmo rusza za nią. Potwierdza to ich związek, ale nie odsłania całej historii. Nie należy bez zastrzeżeń przypisywać tej postaci do jednej z trzech wcześniej omówionych grup duchów.
Otwarte zakończenie pozostawia nierozwiązaną zagadkę. Pasterka nie odpowiada na pytania, a końcowy refren Chóru wyraża niepewność wobec tego, co nastąpi.
Porządek moralny i sposób przedstawienia wydarzeń
Historie pierwszych trzech spotkań opierają się na związku między ziemskim życiem a losem po śmierci. Kara nie jest przypadkowa: ujawnia krzywdę wyrządzoną innym albo brak ważnego doświadczenia. Obrzęd pozwala żyjącym zobaczyć skutki ludzkich postaw.
| Postacie | Brak lub wina | Potrzebna wartość |
|---|---|---|
| Józio i Rózia | Życie bez goryczy | Poznanie cierpienia |
| Zły pan | Okrucieństwo | Litość dla innych |
| Zosia | Odrzucanie więzi | Prawdziwe uczucia |
Pomoc nie działa automatycznie. Dar można skutecznie przekazać dzieciom, lecz nie dociera on do pana; Zosia musi natomiast odczekać wyznaczony czas. Samo przygotowanie uczty nie usuwa konsekwencji ziemskiego postępowania.
Utwór przedstawia wydarzenia przez wypowiedzi postaci i didaskalia, czyli wskazówki określające między innymi ruch, milczenie czy znikanie duchów. Opowieści zmarłych wprowadzają przeszłość do nocnego spotkania, a głos Chóru przenosi ich sens z jednostkowej historii na całą wspólnotę.
Ostatnia zjawa odwraca ten układ: zamiast opowieści pojawiają się milczenie i gest. Dzięki temu finał nie jest kolejną prostą ilustracją pouczenia, lecz ukazuje granice wiedzy uczestników i skuteczności ich obrzędu.
Sprawdzian do druku
Arkusz PDF z kluczem, punktacją i oceną
Sprawdzam sprawdzian…
Znasz kogoś z klasy, komu się przyda? Podziel się zestawem
Podobne zestawy
40 fiszek uczy się 7
uczy się 2
16 fiszek
14 fiszek uczy się 1
20 fiszek
40 fiszek uczy się 7
