Wywiad, hejt i różnorodność kulturowa - Moim zdaniem 4

Wywiad to rozmowa, w której jedna osoba zadaje pytania, a druga na nie odpowiada. Jego celem jest zdobycie informacji o kimś lub o czymś. Można w ten sposób poznać czyjąś pracę, pasje, poglądy albo przeżycia.

Wywiad najczęściej przeprowadza dziennikarz. Osobę, która odpowiada na pytania, nazywamy rozmówcą. Dziennikarz przygotowuje pytania wcześniej. Odpowiedzi należą do rozmówcy.

Gotowy wywiad można wydrukować w gazecie, pokazać w telewizji albo udostępnić w internecie. Dzięki wywiadom poznajemy ciekawych ludzi i ich historie.

Zapisany wywiad łatwo rozpoznać. Pytania i odpowiedzi występują w nim na zmianę. Pytania są zwykle wyróżnione, np. kursywą albo pogrubieniem. Dzięki temu od razu widać, kto mówi.

Hejt to obraźliwe, prześmiewcze, agresywne i złośliwe komentarze zamieszczane w internecie. Nazwa pochodzi od angielskiego słowa hate, które znaczy nienawidzić. Osobę, która hejtuje, nazywamy hejterem.

Przemoc słowna to krzywdzenie kogoś słowami, np. obrażanie go albo wyśmiewanie. Krzywdę można wyrządzić nie tylko siłą, lecz także słowami.

Hejt jest rodzajem przemocy słownej. Ma kogoś zawstydzić, zranić i sprawić mu przykrość.

Oba pojęcia warto odróżniać:

• hejt to przemoc słowna w internecie, np. w komentarzach pod zdjęciem albo filmem;
• przemoc słowna może się zdarzyć także poza siecią, np. w szkole albo na podwórku.

Nie ma jednego sposobu na hejt. Warto wybrać taki, który pasuje do sytuacji i do naszych uczuć. Oto sprawdzone sposoby:

• zachowaj spokój - hejter liczy na twoją złość, a gdy jej nie zobaczy, często odpuszcza;
• nie odpowiadaj hejtem na hejt - złośliwa odpowiedź tylko nakręca sprawcę;
• ukryj hejt - komentarz przestaje być widoczny w sieci, ale zostaje jako dowód;
• zablokuj hejtera - stajesz się dla niego niewidoczny;
• odpisz spokojnie, że to nie jest miłe - nazwij swoje uczucia;
• poproś o pomoc zaufaną osobę dorosłą albo przyjaciela - możesz też zadzwonić na telefon zaufania dla dzieci i młodzieży 116111.

Gdy widzisz, że hejt spotyka kogoś innego, możesz podpowiedzieć tej osobie te sposoby.

Nie każdy nieprzychylny komentarz jest hejtem. Konstruktywna krytyka mówi, co się komuś nie podoba, i podaje sensowną przyczynę. Hejt ma zranić, a nie pomóc.

Konstruktywna krytyka czasem boli. Warto ją jednak przemyśleć, bo może pomóc coś zmienić na lepsze. Można się z nią zgodzić albo nie.

Przykładem konstruktywnej krytyki jest uwaga: „Opowiadanie jest ciekawe, ale zakończenie jest za krótkie i niejasne”. Wskazuje ona, co można poprawić.

Światowy Dzień Różnorodności Kulturowej obchodzimy 21 maja. Ten dzień przypomina, jak ważne jest wzajemne poznawanie się ludzi z różnych krajów i kultur.

Różnorodność kulturowa oznacza, że ludzie na świecie mówią różnymi językami i mają różne zwyczaje. W różnych krajach ludzie inaczej świętują urodziny, inaczej wygląda szkoła, jada się inne potrawy.

Każda kultura jest wyjątkowa i niesie coś ciekawego. Poznając inne kultury, możemy się od siebie wiele nauczyć.

Informacje o życiu dzieci w innych krajach znajdziemy np. w książkach popularnonaukowych, w encyklopediach i w internecie.

Narrator to ten, kto opowiada historię w utworze. Wymyśla go autor, dlatego narrator nie jest tym samym co autor.

Narratorem pierwszoosobowym może być nawet zwierzę, drzewo albo przedmiot, np. stary rower, który opowiada o swoich właścicielach.

Porównanie podkreśla cechy jednego zjawiska przez zestawienie go z innym. Te dwa zjawiska łączą słowa: jak, jakby, niczym, niby, na kształt, np. „biały jak śnieg”, „oczy błyszczały niczym gwiazdy”.

Porównanie pomaga wyobrazić sobie rzecz albo czyjeś uczucia. Urozmaica też tekst. Zdanie „Serce biło mu jak młot” lepiej pokazuje zdenerwowanie niż zdanie „Bardzo się denerwował”.

Nie każde słowo jak tworzy porównanie. W pytaniu „Jak się nazywasz?” nie zestawiamy dwóch rzeczy, więc porównania nie ma.

Porównanie łatwo pomylić z innymi środkami stylistycznymi. Rysunek pokazuje, czym się od nich różni.

Wyrazów dzięki i przez używamy, gdy podajemy przyczynę czegoś. Wybór zależy od tego, jak oceniamy tę przyczynę.

• dzięki - gdy przyczyna jest dobra, pozytywna, np. „Dzięki mapie szybko trafiliśmy do schroniska”;
• przez - gdy nadawca uważa przyczynę za złą, np. „Przez katar nie czułem smaku zupy”.

Zanim wybierzesz wyraz, zastanów się, czy przyczyna przyniosła coś dobrego, czy złego.

Ta zasada dotyczy tylko podawania przyczyny. Wyraz przez ma też inne znaczenia, np. „przejść przez most”, „czekać przez godzinę”.