E-mail, przysłówek, zagrożenia w sieci - Moim zdaniem 4

E-mail to wiadomość wysyłana przez internet w formie listu elektronicznego. E-mail do osoby dorosłej, np. do trenera albo dyrektora, jest oficjalny. Przypomina tradycyjny list, tylko zamiast iść na pocztę, wysyłamy go przez sieć.

Oficjalny e-mail ma stałe części, które piszemy w ustalonej kolejności. Pokazuje je schemat.

Przed wysłaniem warto przeczytać wiadomość jeszcze raz i poprawić błędy.

W e-mailu do osoby dorosłej piszemy uprzejmie i starannie. Obowiązuje kilka zasad:

• unikamy skrótów, np. pzdr (pozdrawiam), nwm (nie wiem), i wyrazów potocznych, np. luzik, kasa;
• zwroty do odbiorcy, np. Pan, Pani, Panu, piszemy wielką literą;
• używamy polskich znaków, czyli liter z ogonkami, kreskami i kropkami, np. ę, ś, ż;
• nie wstawiamy emotikonek.

Bez polskich znaków niektóre wyrazy zmieniają znaczenie, np. łoś zamienia się w los.

Przykład zdania do osoby dorosłej: Uprzejmie proszę Panią o informację, kiedy odbędzie się zebranie.

Zanim zaczniesz pisać, zastanów się, kto będzie odbiorcą. Od tego zależy, jak napiszesz wiadomość.

Do koleżanki lub kolegi piszemy swobodnie, bo dobrze się znamy. Do dorosłego, zwłaszcza obcego, piszemy oficjalnie, bo okazujemy mu szacunek.

Wyraz e-mail to rzeczownik. Odmieniamy go przez przypadki. W liczbie pojedynczej ma takie formy:

• mianownik (kto? co?): e-mail;
• dopełniacz (kogo? czego?): e-maila;
• celownik (komu? czemu?): e-mailowi;
• biernik (kogo? co?): e-mail;
• narzędnik (z kim? z czym?): e-mailem;
• miejscownik (o kim? o czym?): o e-mailu;
• wołacz: e-mailu!

W oficjalnej wiadomości napiszemy więc: Czekam na Pana e-mail. W rozmowie z kolegą możemy powiedzieć: Wyślij mi e-maila z tym zdjęciem.

Przysłówek to nieodmienna część mowy. Nie odmienia się przez przypadki, liczby ani osoby. Niektóre przysłówki można jednak stopniować, np. mocno - mocniej. Informuje o sposobie, czasie i miejscu wykonywania czynności.

W zdaniu przysłówek tworzy parę z czasownikiem. Może stać przed nim albo po nim, np. powoli idzie albo idzie powoli. Dzięki przysłówkowi wiemy dokładniej, jak, gdzie i kiedy coś się dzieje. Porównaj zdania: Pies je. - Pies je łapczywie. Drugie zdanie mówi, w jaki sposób pies je.

Większość przysłówków utworzono od przymiotników, np. (jaki?) zgrabny - (jak?) zgrabnie, (jaki?) słodki - (jak?) słodko. Niektóre przysłówki nie pochodzą od przymiotników, np. teraz, zawsze.

Niektóre przysłówki się stopniują. Mają wtedy stopień równy, wyższy i najwyższy. Inne się nie stopniują, np. dziś, zawsze.

W internecie nie wiemy, kto naprawdę do nas pisze. Nieznajomy może udawać dziecko w naszym wieku albo kolegę ze szkoły. Naprawdę znamy tylko te osoby, które znamy w realnym świecie.

Ostrożność powinna wzbudzić wiadomość, w której ktoś:

• prosi o tajemnicę przed rodzicami;
• prosi o zdjęcia, pieniądze, adres lub numer telefonu;
• namawia do kliknięcia w link;
• grozi albo straszy.

Po takiej wiadomości nie odpisujemy, nie klikamy w linki i nie podajemy danych o sobie. Mówimy o niej rodzicom albo innemu zaufanemu dorosłemu.

Związek frazeologiczny to stałe połączenie wyrazów. Jego znaczenie jest zwykle przenośne, a nie dosłowne.

• być urodzonym (kimś) - robić coś świetnie, mieć wrodzony talent, np. Ola jest urodzoną malarką.
• kręcić nosem - okazywać niezadowolenie, np. Brat kręcił nosem na szpinak.
• być głuchym na coś - nie dopuszczać do siebie informacji, np. Tomek był głuchy na uwagi siostry.
• rzucić od niechcenia - powiedzieć coś tak, jakby nam nie zależało, np. Kuzyn rzucił od niechcenia, że zdobył medal.
• zerwać się na równe nogi - pod wpływem emocji bardzo szybko wstać, np. Na wieść o przyjeździe cioci Ala zerwała się na równe nogi.
• robić kogoś w balona i nabić kogoś w butelkę - oszukać kogoś, nabrać go, np. Fałszywy sprzedawca zrobił klienta w balona.