Patriotyzm, prawa dziecka, pisownia ch i h - Moim zdaniem 4

Patriotyzm to miłość do ojczyzny i dbanie o jej dobro. Patriota to osoba, która kocha swoją ojczyznę i jest gotowa wiele poświęcić dla jej dobra.

Dawniej Polska musiała walczyć o wolność. Patriotyzm oznaczał wtedy przede wszystkim walkę i gotowość oddania życia za kraj.

Dziś Polska nie jest w stanie wojny. Dlatego patriotyzm przejawia się inaczej: w codziennym, dobrym i odpowiedzialnym postępowaniu. Patriotą może być każdy, także uczeń.

Przykłady współczesnego patriotyzmu:

• szacunek dla symboli narodowych, np. właściwa postawa podczas hymnu;
• poznawanie historii swojej miejscowości i kraju;
• pomoc sąsiadom;
• dbanie o piękno ojczystego języka i poprawną pisownię.

W 1989 roku Organizacja Narodów Zjednoczonych, czyli ONZ, przyjęła Konwencję o prawach dziecka. To zbiór zasad. Mówi, że każde dziecko ma prawo do szczęśliwego i bezpiecznego życia.

Konwencja powstała, bo dorośli zauważyli, że dzieci nie zawsze są traktowane sprawiedliwie. Niektóre nie mogły chodzić do szkoły, a inne musiały ciężko pracować.

Międzynarodowy Dzień Praw Dziecka obchodzimy 20 listopada, bo tego dnia uchwalono konwencję. Święto przypomina, że dzieci na całym świecie powinny mieć bezpieczeństwo, szacunek i możliwość rozwoju.

O prawa dzieci dbają:

• Rzecznik Praw Dziecka - osoba, która pilnuje przestrzegania praw wszystkich dzieci w Polsce;
• UNICEF, czyli Fundusz Narodów Zjednoczonych na Rzecz Dzieci - jedna z głównych organizacji chroniących prawa dzieci.

Konwencja wymienia wiele praw dziecka. Oto niektóre z nich:

Jak rozpoznać, które prawo zostało złamane? Zastanów się, czego dziecko zostało pozbawione. Jeśli ktoś nie pozwala dziecku chodzić do szkoły, łamie jego prawo do edukacji.

Janusz Korczak był lekarzem, pisarzem i wychowawcą. Prowadził dom dziecka.

Za jego życia dzieci nie miały takich praw jak dziś. Dorośli często uważali, że dziecko nie ma prawa do własnego zdania. Sądzili, że powinno we wszystkim słuchać starszych.

Korczak myślał inaczej. Uważał, że dziecko jest pełnoprawnym człowiekiem: ważnym, mądrym i zasługującym na szacunek. W swoim domu dziecka pozwalał dzieciom współdecydować o różnych sprawach.

Konwencję o prawach dziecka uchwalono wiele lat po jego śmierci. Dzięki niej spełniło się marzenie Korczaka o świecie, w którym dzieci mają swoje prawa.

Te cztery słowa nazywają cechy, które pomagają dobrze żyć z innymi ludźmi.

Pisownię ch wyjaśniają cztery zasady:

• wymiana na sz - w innej formie wyrazu albo w wyrazie pokrewnym zamiast ch pojawia się sz, np. suchy - susza, duch - duszek, kożuch - kożuszek;
• koniec wyrazu - tu zwykle piszemy ch, np. gmach, wdech, zuch; wyjątkiem są wyrazy, w których h na końcu wymienia się na g lub ż;
• po s - piszemy ch, np. schnąć, schodzić, schowek;
• ch do zapamiętania - pisowni wielu wyrazów żadna zasada nie wyjaśnia, np. chata, chrzan, chór.

Pisownię h wyjaśniają trzy zasady:

• wymiana na g lub ż - w innej formie wyrazu albo w wyrazie pokrewnym zamiast h pojawia się g lub ż;
• po z - piszemy h, np. zhakować (konto);
• h do zapamiętania - tu też żadna zasada nie pomaga, np. hamak, harcerz, huragan.

Łatwo pomylić dwie zasady o literach przed ch i h. Po s piszemy ch, np. schnąć, a po z piszemy h, np. zhakować.

Schemat pokazuje, w jakiej kolejności sprawdzać pisownię. Gdy żadna zasada nie pasuje, pisownię trzeba zapamiętać albo sprawdzić w słowniku ortograficznym.

Legenda o Kraku opowiada o mądrym księciu Kraku. Rządził on grodem na Wawelu nad Wisłą.

Grodowi zagrażał groźny smok. Krak pokonał go nie siłą, ale podstępem.

Legenda wyjaśnia, skąd się wzięły:

• nazwa Krakowa - od imienia księcia Kraka;
• kopiec Krakusa - mogiła, którą wdzięczni ludzie usypali Krakowi po śmierci.

W legendzie są elementy fantastyczne i historyczne. Historyczne to np. Kraków i kopiec Krakusa, które istnieją do dziś.

Legendę długo przekazywano ustnie, dlatego ma kilka wersji. W niektórych z nich smoka pokonuje ktoś inny niż Krak.