Ogłoszenie, rodzina wyrazów, ó i u, opis postaci - Moim zdaniem 4

Ogłoszenie to krótka forma wypowiedzi. Jego twórca, czyli ogłoszeniodawca, przekazuje w nim informację do publicznej wiadomości. Ogłoszenie może przeczytać wiele osób, np. na tablicy w szkole albo w internecie.

Ogłoszenia dotyczą najczęściej sprzedaży, kupna, wynajęcia, zgubienia lub znalezienia czegoś albo organizacji jakiejś akcji.

W ogłoszeniu są zwykle takie elementy:

• nagłówek - od razu mówi, czego dotyczy ogłoszenie;
• informacje szczegółowe, bez których ogłoszenie nie ma sensu - co? gdzie? kiedy?;
• dane kontaktowe ogłoszeniodawcy, np. numer telefonu albo adres e-mail;
• inne informacje, np. nagroda albo termin ważności ogłoszenia;
• podpis.

Dobre ogłoszenie jest krótkie i precyzyjne. Ma wszystkie niezbędne informacje i nie ma zbędnych szczegółów. Czytelnik od razu wie, o co chodzi i jak się skontaktować z ogłoszeniodawcą.

Różne ogłoszenia wymagają różnych informacji:

Częste błędy w ogłoszeniach:

• brak miejsca albo czasu, np. nie wiadomo, gdzie coś zgubiono;
• brak danych kontaktowych;
• zbędne szczegóły i zachwyty, które wydłużają tekst.

Gotowe ogłoszenie warto przeczytać jeszcze raz. Sprawdź wtedy, czy odpowiada na pytania: co? gdzie? kiedy?

Wyrazy pokrewne mają wspólną cząstkę i łączy je znaczenie. Wszystkie wyrazy pokrewne razem tworzą rodzinę wyrazów.

Sama wspólna cząstka nie wystarczy. Wyraz sokół zaczyna się tak samo jak sok, ale nazywa ptaka. Dlatego nie należy do rodziny wyrazu sok.

Jak sprawdzić, czy wyrazy są pokrewne?

• znajdź wspólną cząstkę;
• wyjaśnij jeden wyraz za pomocą drugiego, np. soczysty to taki, który ma dużo soku.

Jeśli takie wyjaśnienie ma sens, wyrazy należą do jednej rodziny.

We wspólnej cząstce wyrazów pokrewnych czasem wymieniają się głoski. Wyrazy wyglądają wtedy trochę inaczej, ale nadal należą do jednej rodziny.

Takie wymiany to np.:

• ó na o, np. nóż - nożyk, róg - rogaty;
• ł na l, np. orzeł - orli;
• ą na ę, np. ząb - zębaty.

Wymiana głosek pomaga w ortografii. Gdy nie wiesz, czy napisać ó, czy u, poszukaj wyrazu pokrewnego albo innej formy tego wyrazu. Jeśli pojawi się w niej o, e lub a, piszemy ó, np. róg, bo rogi.

Ó piszemy w trzech przypadkach.

• ó wymienne - gdy w innej formie wyrazu albo w wyrazie pokrewnym wymienia się na o, e lub a, np. lód - lodu, plótł - plecie, przemówić - przemawiać;
• w zakończeniach -ów, -ówka, -ówna, np. Głogów, sznurówka, Kowalczykówna;
• ó niewymienne - w wyrazach, które trzeba zapamiętać, np. późno, źródło, równy. W zapamiętaniu pomagają czytanie i słownik ortograficzny.

Zasad pisowni u jest więcej niż zasad pisowni ó.

W zapamiętaniu wyrazów bez zasady pomaga słownik ortograficzny.

Opis postaci piszemy w stałej kolejności. Każdą część zaczynamy od nowego akapitu.

• wstęp - ogólne przedstawienie postaci: imię i nazwisko, wiek, miejsce zamieszkania, rodzina, szkoła;
• rozwinięcie - wygląd: wzrost i sylwetka, twarz (rysy, oczy, nos, usta, włosy), ubiór i dodatki, elementy charakterystyczne;
• zakończenie - opinia o postaci: co o niej myślisz, czy ją lubisz i dlaczego.

Wygląd warto opisywać po kolei, np. najpierw wzrost i sylwetkę, potem twarz, a dalej ubiór i dodatki.

Elementy charakterystyczne pozwalają rozpoznać osobę, np. blizna albo znamię. Jeśli o jakimś elemencie nic nie wiesz, możesz go pominąć.

Przymiotniki pomagają opisać wygląd dokładnie, np. owalna twarz, niebieskie oczy, długie warkocze.

Powtórzenie to błąd językowy. Gdy te same wyrazy wracają w kolejnych zdaniach, tekst staje się nudny i mniej czytelny.

Powtórzeń można uniknąć na dwa sposoby:

• połączyć dwa zdania w jedno;
• użyć innych słów, np. on, ona albo inne określenie tej samej osoby.

Po napisaniu opisu przeczytaj go na głos. Wtedy łatwiej usłyszeć wyrazy, które się powtarzają.