Przysłowie, przymiotnik i opis przedmiotu - Moim zdaniem 4

Przedsiębiorczość to umiejętność zamieniania pomysłów w działanie. Sam pomysł nie wystarczy. Trzeba go jeszcze sprawdzić i wprowadzić w życie.

Przedsiębiorca to osoba, która prowadzi własną firmę, czyli przedsiębiorstwo. Przedsiębiorczy może być jednak każdy, także uczeń.

Kapitał to środki, które pomagają zarabiać pieniądze albo tworzyć coś wartościowego. To nie tylko pieniądze. Kapitałem mogą być też maszyny, budynki, wiedza i umiejętności.

W biznesie bardzo ważne jest liczenie i planowanie wydatków. Kto kupuje bez zastanowienia, łatwo traci pieniądze.

Światowy Tydzień Przedsiębiorczości to coroczne święto w listopadzie. Bierze w nim udział ponad dwieście krajów. Pomysł zrodził się w Wielkiej Brytanii. W tym tygodniu firmy, szkoły i organizacje przygotowują bezpłatne warsztaty i spotkania.

Przychód to wszystkie pieniądze ze sprzedaży. Liczymy go, zanim odejmiemy jakiekolwiek wydatki.

Koszty to wydatki potrzebne, żeby zarobić. Należą do nich np. wynajem lokalu, rachunki za prąd i gaz, zakup materiałów i pensje pracowników.

Zysk, czyli dochód, to pieniądze, które zostają po odjęciu kosztów od przychodu.

Zosia sprzedała na kiermaszu ciasteczka za 80 zł. Mąka, cukier i masło kosztowały ją 30 zł. Jej zysk wynosi 50 zł.

Częsty błąd to dodawanie kosztów do przychodu zamiast ich odejmowania. Wynik łatwo sprawdzić: koszty dodane do zysku dają przychód.

Osoba przedsiębiorcza ma kilka ważnych cech. Każdą z nich widać w tym, jak ktoś działa.

Przysłowie to krótkie, mądre zdanie, które przekazuje życiową prawdę. Często jest rymowane. Nie mówi o jednym zdarzeniu, tylko o tym, co zdarza się wielu ludziom.

Przysłowia często nie rozumiemy dosłownie. Trzeba odczytać, jaką prawdę przekazuje.

Przymiotnik to odmienna część mowy. Pytamy o niego: jaki? jaka? jakie?

Przymiotnik nazywa:

• cechy, czyli jaki ktoś lub coś jest, np. cichy, odważny, kwaśny;
• właściwości, np. z czego coś zrobiono albo skąd pochodzi: lniany, stalowy, poznański.

W zdaniu przymiotnik najczęściej stoi przy rzeczowniku. Mówi wtedy, jaki ten rzeczownik jest, np. odważny strażak, cicha noc.

Jak rozpoznać przymiotnik? Zadaj pytanie od rzeczownika. Jaka noc? Cicha. Wyraz, który odpowiada na takie pytanie, jest przymiotnikiem.

Dzięki przymiotnikom opis staje się dokładny i barwny. Dlatego przymiotnik nazywa się królem opisu.

Przymiotnik odmienia się przez przypadki, liczby i rodzaje. Przyjmuje taką formę jak rzeczownik, z którym się łączy.

W liczbie pojedynczej są trzy rodzaje: męski (ten stary zegar), żeński (ta stara lampa) i nijaki (to stare krzesło).

W liczbie mnogiej są dwa rodzaje: męskoosobowy (ci starzy rybacy) i niemęskoosobowy (te stare łodzie). Rodzaj męskoosobowy rozpoznamy po słowie ci, a niemęskoosobowy po słowie te.

Stopniowanie informuje o natężeniu cechy, czyli o tym, jak bardzo coś jest jakieś. Są trzy stopnie: równy, wyższy i najwyższy.

Przymiotniki stopniujemy na trzy sposoby:

• regularny - dodajemy cząstkę -szy w stopniu wyższym i naj- w najwyższym, np. gruby - grubszy - najgrubszy;
• nieregularny - formy trzeba zapamiętać, np. dobry - lepszy - najlepszy, zły - gorszy - najgorszy;
• opisowy - dodajemy wyraz bardziej i najbardziej, np. zachwycony - bardziej zachwycony - najbardziej zachwycony.

Nie myl stopni ze sposobami stopniowania. Stopnie to równy, wyższy i najwyższy. Regularny, nieregularny i opisowy to sposoby tworzenia tych stopni.

Niektóre przymiotniki nie mają stopni. Nie stopniujemy np. przymiotników, które mówią, z czego coś zrobiono albo skąd coś pochodzi.

Takie przymiotniki to np. gliniany, jedwabny, gdyński. Dzbanek jest z gliny albo nie jest. Nie może być bardziej z gliny.

Jak to sprawdzić? Zastanów się, czy coś może mieć tę cechę bardziej albo mniej. Jeśli nie, przymiotnik się nie stopniuje.

Przykład: niegłęboki, niegłębszy, nienajgłębszy.

Przymiotnik z nie często znaczy prawie to samo co przymiotnik o przeciwnym znaczeniu, np. niegłęboki to prawie to samo co płytki.

Opis to wypowiedź, która szczegółowo przedstawia cechy i właściwości, np. ludzi, zwierząt, przedmiotów, miejsc i zjawisk. Opis maluje obraz słowami. Czytelnik może sobie wyobrazić to, czego nie widział.

Opis przedmiotu ma trzy części. Każdą piszemy w osobnym akapicie zaczętym wcięciem.

• wstęp - pochodzenie (skąd mamy przedmiot) i przeznaczenie (do czego służy);
• rozwinięcie - wielkość, waga, kształt i barwa, materiał, działanie na zmysły, cechy charakterystyczne;
• zakończenie - podsumowanie i ocena.

Działanie na zmysły to to, co widzimy, słyszymy, czujemy węchem, dotykiem i smakiem, np. lepki, skrzypiący, lodowaty. Cechy charakterystyczne odróżniają przedmiot od innych, np. odklejona naklejka, wyblakły napis.