Ilustracja do zestawu: Części mowy, -ów, przepis, fakt i opinia, rzeczownik - Między nami 4

Polski

Części mowy, -ów, przepis, fakt i opinia, rzeczownik - Między nami 4

Sprawdzony zestaw

Zestaw uczy, czym jest wyraz i jak odróżnić odmienne części mowy od nieodmiennych. Powtórzysz pisownię ó w zakończeniach -ów, -ówka, -ówna z wyjątkami, wyrazy dźwiękonaśladowcze, budowę przepisu kulinarnego, różnicę między faktem a opinią oraz rzeczownik: przypadki z pytaniami, liczbę i rodzaj.

Zestaw do podręcznika

Część III, Świat dorosłych, świat dzieci. Świat dorosłych, świat dzieci: części mowy, -ów, -ówka, -ówna, rzeczownik

Między nami 4. Podręcznik. Reforma 2026 (GWO) - wszystkie rozdziały
Szkoła podstawowa20 fiszek37 pytań w 4 etapachnotatka

Podcast

Ładuję…

Quizy w tym zestawie

37 pytań w 4 etapach

Odblokujesz je po dodaniu zestawu.

  1. Etap 1: Wyraz i części mowy

    Etap 1 · 4 fiszki · 8 pytań

  2. Etap 2: Pisownia -ów i dźwięki

    Etap 2 · 4 fiszki · 9 pytań

  3. Etap 3: Przepis, fakt i opinia

    Etap 3 · 6 fiszek · 10 pytań

  4. Etap 4: Rzeczownik: przypadki i rodzaj

    Etap 4 · 6 fiszek · 10 pytań

  5. Powtórka z całości

    15 pytań ze wszystkich etapów, po ukończeniu etapów

1.Wyraz

Element języka, który służy ludziom do porozumiewania się. Wyrazy nazywają np. ludzi, zwierzęta, rośliny, rzeczy, cechy, liczby i czynności, a niektóre określają miejsce lub czas. Każdy wyraz jest określoną częścią mowy.

2.Odmienne części mowy

Wyrazy, które zmieniają swoją formę w zdaniu, np. lampa - lampy, o lampie; rysuję - rysujesz, rysował; zielony - zielonymi.

3.Nieodmienne części mowy

Wyrazy, które zawsze mają tę samą formę, w każdym zdaniu, np. albo, nad, bardzo.

4.Jak odróżnić odmienną część mowy od nieodmiennej?

Wstawiamy wyraz do kilku zdań. Jeśli zmienia formę, np. lampa - z lampą, to odmienna część mowy. Jeśli zostaje taki sam, np. albo, to nieodmienna część mowy.

Części mowyodmiennelampa - lampyrysuję - rysowałnieodmiennealbonadbardzo

5.Pisownia ó w zakończeniach -ów, -ówka, -ówna

Ó piszemy w wyrazach zakończonych na -ów i -ówka, np. Kraków, kolegów, kreskówka, złotówka. Ó piszemy też w zakończeniu -ówna.

6.Wyjątki od pisowni -ówka

Przez u piszemy wyrazy: skuwka, wsuwka, zasuwka.

7.Zakończenie -ówna

Dawniej dodawano je do nazwisk córek, np. Kowalówna to córka pana Kowala. Dziś ta końcówka występuje bardzo rzadko.

8.Wyraz dźwiękonaśladowczy

Wyraz, który naśladuje lub nazywa dźwięki i odgłosy. Naśladują je np. miau, tik-tak, puk, puk. Nazywają je np. skrzypienie, szum, kumkanie.

Wyraz dźwiękonaśladowczynaśladuje dźwiękmiautik-takpuk, puknazywa dźwiękskrzypienieszumkumkanie

9.Przepis kulinarny

Informacja o tym, z czego i w jaki sposób możemy przyrządzić potrawę.

10.Budowa przepisu kulinarnego

Nazwa potrawy; liczba porcji, czas przygotowania i stopień trudności; składniki z ilościami; sposób wykonania w ponumerowanych krokach, często z rysunkami. Ilość podajemy np. w gramach, dekagramach, mililitrach, szklankach, łyżeczkach albo szczyptach.

1Nazwa potrawy2Porcje, czas, trudność3Składnikiz ilościami4Sposób wykonaniaponumerowane kroki

11.Polecenia w przepisie kulinarnym

Sposób wykonania zapisujemy jako polecenia: w formie rozkazującej (obierz, wymieszaj), w bezokoliczniku (obrać, wymieszać) albo w formie „my” (obieramy, mieszamy).

12.Fakt

To, co się działo lub dzieje w rzeczywistości. Fakt można sprawdzić, np. w encyklopedii. Przykład: Wisła jest najdłuższą rzeką w Polsce.

13.Opinia

Czyjś pogląd, ocena, przekonanie o czymś. Inna osoba może mieć inną opinię. Przykład: Jesień jest najpiękniejszą porą roku.

14.Jak rozpoznać opinię?

Opinię często poprzedzają wyrażenia: myślę, sądzę, uważam, według mnie, moim zdaniem, jestem przekonany. Zawiera też oceny, np. najlepszy, nudny. Fakt da się sprawdzić w źródłach wiedzy, a opinii - nie.

15.Rzeczownik

Część mowy, która nazywa osoby, zwierzęta, rośliny, przedmioty i zjawiska, np. nauczycielka, jeż, tulipan, plecak, tęcza. Odpowiada na pytania kto? co? i inne pytania wynikające z odmiany.

16.Przypadki rzeczownika

W odmianie rzeczowników polskich jest siedem przypadków: mianownik, dopełniacz, celownik, biernik, narzędnik, miejscownik i wołacz. Rzeczownik zmienia formę zależnie od pytania.

17.Pytania przypadków

M. kto? co? (jest); D. kogo? czego? (nie ma); C. komu? czemu? (przyglądam się); B. kogo? co? (widzę); N. (z) kim? (z) czym? (idę); Ms. (o) kim? (o) czym? (myślę); W. o! (o ty!). Wyrazy w nawiasach pomagają odmieniać.

18.Liczba rzeczownika

Rzeczownik odmienia się przez przypadki i liczby. Liczba pojedyncza nazywa jedną rzecz lub osobę, np. jeż. Liczba mnoga nazywa więcej, np. jeże.

19.Rodzaj rzeczownika

Każdy rzeczownik ma swój rodzaj: męski (ten plecak), żeński (ta gumka) albo nijaki (to pióro). Rzeczownik nie odmienia się przez rodzaje, tylko po prostu ma pewien rodzaj.

Rodzaj rzeczownikamęskiten plecakżeńskita gumkanijakito pióro

20.Jak określić rodzaj rzeczownika?

Stawiamy rzeczownik w mianowniku liczby pojedynczej i sprawdzamy, z którym słowem się łączy: ten, ta czy to. Np. z kredkami - kredka - ta kredka, czyli rodzaj żeński.

Notatka

Wyraz i części mowy

Wyraz to element języka, który służy ludziom do porozumiewania się. Z wyrazów budujemy zdania.

Wyrazy nazywają:

  • ludzi, np. strażak,
  • zwierzęta, np. bocian,
  • rośliny, np. paproć,
  • rzeczy, np. latarka,
  • cechy, np. życzliwy,
  • liczby, np. dwanaście,
  • czynności, np. czesać.

Niektóre wyrazy pomagają określić miejsce albo czas, np. za (domem), wcześnie (wstał), przed (obiadem).

Każdy wyraz jest określoną częścią mowy. Części mowy dzielimy na dwie grupy: odmienne i nieodmienne.

Odmienne i nieodmienne części mowy

Odmienne części mowy zmieniają formę w zdaniu. Nieodmienne części mowy mają zawsze tę samą formę.

Części mowyodmiennezmieniają formę w zdaniukubek - kubka - kubkiembudzę - budziłagruby - grubyminieodmiennemają zawsze tę samą formęobokleczwcale
Dwie grupy części mowy

Jak to sprawdzić krok po kroku:

  • wstawiamy wyraz do kilku różnych zdań,
  • patrzymy, czy trzeba zmienić jego formę,
  • jeśli forma się zmienia, wyraz jest odmienny, a jeśli zostaje taka sama - nieodmienny.

Przykład

Tu stoi kubek. Nie ma kubka. Woda jest w kubku. Wyraz kubek zmienia formę, więc jest odmienny.

Wyraz obok w każdym zdaniu wygląda tak samo: siedzę obok, stoisz obok. Jest więc nieodmienny.

Nie myl form jednego wyrazu z wyrazami pokrewnymi. Kubek, kubka, kubkiem to formy jednego wyrazu, a kubeczek to inny wyraz.

Ó w zakończeniach -ów, -ówka, -ówna

Wyrazy zakończone na -ów i -ówka piszemy przez ó. Często słyszymy wtedy f, ale zapisujemy w.

  • -ów mają np. nazwy miejscowości (Tarnów, Chorzów) oraz wiele rzeczowników w liczbie mnogiej, które odpowiadają na pytania kogo? czego?, np. nie ma balonów, zegarów.
  • -ówka mają np. lodówka, ciężarówka, grochówka.
  • -ówna to zakończenie, które też piszemy przez ó. Dawniej dodawano je do nazwisk córek, np. Kołodziejówna to córka pana Kołodzieja. Dziś występuje bardzo rzadko.

Zapamiętaj

Wyjątki od pisowni -ówka piszemy przez u: skuwka, wsuwka, zasuwka.

Wyjątki łatwiej zapamiętać razem z ich znaczeniem. Skuwka to nasadka na długopis, wsuwka przytrzymuje włosy, a zasuwka zamyka drzwi.

Wyrazy dźwiękonaśladowcze

Wyraz dźwiękonaśladowczy naśladuje albo nazywa dźwięki i odgłosy. Takie wyrazy dzielimy więc na dwie grupy.

  • Wyrazy naśladujące brzmią podobnie jak sam dźwięk. Często są krótkie i powtarzane, np. kap, kap albo dzyń, dzyń.
  • Wyrazy nazywające mówią, jak nazywa się dany odgłos, np. brzęczenie, rżenie, gwizd.
Wyrazy dźwiękonaśladowczenaśladują dźwiękkap, kap - spadające kropledzyń, dzyń - dzwonekkukuryku - kogutnazywają dźwiękbrzęczenie - lot pszczołyrżenie - odgłos koniagwizd - dźwięk gwizdka
Dwie grupy wyrazów dźwiękonaśladowczych

Jak rozpoznać grupę? Zadajemy pytanie: czy ten wyraz brzmi jak dźwięk, czy podaje jego nazwę?

Wyrazy naśladujące dźwięki często stoją w tekście z wykrzyknikiem. Czytamy je na głos tak, żeby przypominały prawdziwy dźwięk.

Przepis kulinarny

Przepis kulinarny to informacja o tym, z czego i w jaki sposób możemy przyrządzić potrawę. Ma stałe części, które pokazuje rysunek.

nazwa potrawynp. kanapki z twarożkiemporcje, czas, stopień trudnościnp. 2 porcje, 10 minut, łatweskładnikiprodukty z ilościamisposób wykonaniaponumerowane kroki, często z rysunkami
Części przepisu od góry do dołu

Ilość składników podajemy np. w gramach, dekagramach albo mililitrach. Czasem jednostką jest szklanka, łyżeczka lub szczypta, np. szczypta soli, łyżeczka cukru.

Polecenia w sposobie wykonania mogą mieć trzy formy:

  • forma rozkazująca, np. ubij, posól,
  • bezokolicznik, np. ubić, posolić,
  • forma „my”, np. ubijamy, solimy.

Ważne

Kroki numerujemy i układamy w takiej kolejności, w jakiej je wykonujemy. W całym przepisie warto używać jednej formy poleceń.

Fakt i opinia

Fakt to to, co się działo lub dzieje w rzeczywistości. Opinia to czyjś pogląd, ocena albo przekonanie o czymś.

CechaFaktOpinia
czy da się sprawdzić?tak, np. w encyklopediinie
typowe wyrażeniabrakmyślę, uważam, moim zdaniem
przykładTatry leżą na południu Polski.Moim zdaniem góry są ciekawsze niż morze.

Jak rozpoznać opinię? Szukamy też wyrażeń: sądzę, według mnie, jestem przekonany. Opinię zdradzają też słowa oceniające, np. wspaniały, okropny.

Ważne

Opinia nie jest błędem. To czyjeś zdanie, a inna osoba może mieć inną opinię. Swoją opinię warto uzasadnić, np. zdaniem ze słowem ponieważ.

Rzeczownik i jego przypadki

Rzeczownik to część mowy, która nazywa osoby, zwierzęta, rośliny, przedmioty i zjawiska, np. listonosz, sarna, mlecz, nożyczki, mgła. Odpowiada na pytania kto? co? i inne pytania wynikające z odmiany.

Rzeczownik odmienia się przez przypadki i liczby. Przypadków jest siedem. Każdy ma swoje pytania i wyraz pomocniczy.

PrzypadekPytaniaLiczba pojedynczaLiczba mnoga
mianownik (M.)kto? co? (jest, są)żyrafażyrafy
dopełniacz (D.)kogo? czego? (nie ma)żyrafyżyraf
celownik (C.)komu? czemu? (przyglądam się)żyrafieżyrafom
biernik (B.)kogo? co? (widzę)żyrafężyrafy
narzędnik (N.)(z) kim? (z) czym? (idę)(z) żyrafą(z) żyrafami
miejscownik (Ms.)(o) kim? (o) czym? (myślę)(o) żyrafie(o) żyrafach
wołacz (W.)o! (o ty!, o wy!)żyrafo!żyrafy!

Mianownik odpowiada na pytania kto? co?, a biernik - na pytania kogo? co? Rozróżnić je pomaga wyraz pomocniczy: jest żyrafa, ale widzę żyrafę.

Liczba i rodzaj rzeczownika

Rzeczownik w liczbie pojedynczej nazywa jedną osobę lub rzecz, np. kasztan. W liczbie mnogiej nazywa więcej osób lub rzeczy, np. kasztany.

Każdy rzeczownik ma swój rodzaj: męski (ten), żeński (ta) albo nijaki (to). Rzeczownik nie odmienia się przez rodzaje, tylko po prostu ma pewien rodzaj.

Jak określić rodzaj krok po kroku:

  • stawiamy rzeczownik w mianowniku liczby pojedynczej,
  • sprawdzamy, czy pasuje do niego ten, ta czy to,
  • odczytujemy rodzaj.

Np. z pudełkami - pudełko - to pudełko, czyli rodzaj nijaki.

Rodzaju nie zgadujemy po ostatniej literze. Wyraz kierowca kończy się na -a, ale mówimy ten kierowca, więc ma rodzaj męski. Wyraz noc kończy się spółgłoską, ale mówimy ta noc, więc ma rodzaj żeński.

Sprawdzian do druku

Arkusz PDF z kluczem, punktacją i oceną

Sprawdzam sprawdzian…

Znasz kogoś z klasy, komu się przyda? Podziel się zestawem

WhatsApp

Podobne zestawy

Zobacz wszystkie fiszki z języka polskiego