Po co jest teatr? Wyobraźnia i rola rekwizytów

Wiersz Joanny Kulmowej „Po co jest teatr?” pokazuje, jak ze zwyczajnych rzeczy powstaje niezwykły świat przedstawienia. Najpierw ukazuje przedmioty w nowych rolach, a następnie wyjaśnia, co takie doświadczenie daje widzowi.

Teatr korzysta z wyobraźni twórców i odbiorców. Na scenie nie wszystko trzeba pokazać dosłownie: widz może rozpoznać zwykły przedmiot, a zarazem przyjąć, że przedstawia on coś innego.

Rekwizyt pomaga budować świat przedstawienia. Jego codzienne zastosowanie może różnić się od roli scenicznej. Dlatego do stworzenia niezwykłej sceny można wykorzystać prosty, dobrze znany przedmiot.

Nową rolę przedmiotu trzeba sobie wyobrazić. W ćwiczeniu teatralnym nie chodzi o odgadnięcie jedynego możliwego rozwiązania, lecz o wymyślenie, co dana rzecz mogłaby przedstawiać.

Magia teatru nie oznacza rzeczywistej przemiany przedmiotów. Powstaje wtedy, gdy zwykła rzecz otrzymuje nowe znaczenie, a widz dzięki wyobraźni dostrzega jej sceniczną rolę.

Pytanie „Ale kto w te czary nie uwierzy?” podkreśla siłę tego doświadczenia: można wiedzieć, jak powstał teatralny świat, i mimo to ulec jego urokowi.

Przedstawienie może pozostawić zachwyt, czyli silny podziw, oraz zamyślenie, czyli skupienie na wywołanych przez nie myślach. Doświadczenie teatralne obejmuje także wzruszenie - poruszenie uczuć widza.

Zakończenie wiersza przenosi uwagę ze sceny do codziennego życia. Oglądanie spektaklu rozwija wyobraźnię, dzięki której także później można dostrzegać niezwykłość w zwyczajnych rzeczach. Obraz księżyca widzianego w misce wyraża właśnie taką trwałą zmianę spojrzenia.