Olimpiada Języka Angielskiego Juniorów - realia Wielkiej Brytanii

1.The United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland

Pełna, oficjalna nazwa państwa, w skrócie the United Kingdom albo the UK. Tworzą je cztery kraje: England, Scotland, Wales i Northern Ireland. Great Britain to nazwa wyspy, na której leżą Anglia, Szkocja i Walia - dlatego Wielka Brytania to nie to samo co Zjednoczone Królestwo. Stolicą jest London. Państwo jest monarchią konstytucyjną: głową państwa jest monarcha, ale prawo stanowi parlament, a krajem kieruje rząd z premierem. Hymn to God Save the King (albo Queen, gdy panuje królowa).

2.Symbols of the UK: Union Jack - budowa flagi

Flaga Zjednoczonego Królestwa, nazywana też Union Flag, powstała z nałożenia trzech krzyży patronów: czerwonego prostego krzyża St George na białym tle (England), białego ukośnego krzyża St Andrew na niebieskim tle (Scotland) i czerwonego ukośnego krzyża St Patrick (Ireland). Pierwsza wersja z 1606 r. łączyła krzyże Anglii i Szkocji; obecny wygląd flaga ma od 1801 r., gdy do unii dołączyła Irlandia. Walia nie ma na fladze własnego znaku, bo w chwili jej tworzenia była już częścią Królestwa Anglii.

3.Symbols of the UK: The Royal Standard

Osobista flaga monarchy - znak, że monarcha jest na miejscu. Powiewa nad pałacem lub zamkiem (np. Buckingham Palace, Windsor Castle) tylko wtedy, gdy monarcha w nim przebywa, a także na jego samochodzie czy samolocie. Gdy monarchy nie ma w Buckingham Palace, wisi tam Union Jack. Flaga dzieli się na cztery pola: dwa z trzema złotymi lwami na czerwieni (England), jedno z czerwonym lwem na złotym tle (Scotland) i jedno ze złotą harfą na niebieskim tle (Ireland). Nigdy nie opuszcza się jej do połowy masztu, bo zawsze jest jakiś panujący monarcha.

4.Symbols of the UK: Royal Coat of Arms

Herb królewski - oficjalny herb monarchy, używany też przez rząd i sądy; widnieje m.in. na okładce brytyjskiego paszportu. W środku jest tarcza z tymi samymi znakami co na The Royal Standard: lwy Anglii, lew Szkocji i harfa Irlandii. Tarczę podtrzymują złoty lew w koronie (England) i biały jednorożec na łańcuchu (Scotland). Na wstędze u dołu widnieje dewiza monarchy po francusku: Dieu et mon droit (Bóg i moje prawo). Tarczę otacza podwiązka z dewizą Orderu Podwiązki: Honi soit qui mal y pense.

5.The four countries of the UK i ich stolice

Zjednoczone Królestwo składa się z czterech krajów: England ze stolicą London, Scotland ze stolicą Edinburgh, Wales ze stolicą Cardiff oraz Northern Ireland ze stolicą Belfast. London jest jednocześnie stolicą całego państwa. Każdy kraj ma roślinę - symbol narodowy i świętego patrona z własnym świętem. Własne flagi mają England, Scotland i Wales; Northern Ireland nie ma dziś osobnej oficjalnej flagi. England, Scotland i Wales leżą na wyspie Great Britain, a Northern Ireland zajmuje północno-wschodnią część wyspy Irlandii i graniczy z Republiką Irlandii, która jest osobnym państwem.

6.England: rose i St George (23 April)

Symbolem Anglii jest róża (rose), a dokładnie Tudor rose - czerwono-biała róża Tudorów. Powstała po Wojnie Dwóch Róż (Wars of the Roses) z połączenia czerwonej róży rodu Lancaster i białej róży rodu York. Patronem Anglii jest St George, rycerz, który według legendy zabił smoka. St George's Day przypada 23 kwietnia. Flaga Anglii to St George's Cross: czerwony prosty krzyż na białym tle. Stolicą Anglii jest London.

7.Scotland: thistle i St Andrew (30 November)

Symbolem Szkocji jest oset (thistle). Według legendy nocą do szkockich wojowników podkradali się wrogowie; jeden z nich nadepnął boso na oset i krzyknął z bólu, czym obudził obrońców. Patronem Szkocji jest St Andrew - apostoł, który miał zginąć na krzyżu w kształcie litery X. Stąd flaga Szkocji, the Saltire (St Andrew's Cross): biały ukośny krzyż na niebieskim tle. St Andrew's Day przypada 30 listopada i jest w Szkocji oficjalnym dniem świątecznym (bank holiday). Stolicą jest Edinburgh.

8.Wales: daffodil, leek i St David (1 March)

Walia ma dwa symbole roślinne: żonkil (daffodil) i por (leek). Por jest starszy - według legendy walijscy wojownicy przypinali go do hełmów, żeby w bitwie odróżnić swoich od wrogów. Patronem Walii jest St David, biskup z VI wieku. St David's Day przypada 1 marca; tego dnia Walijczycy przypinają do ubrania żonkil albo por. Flaga Walii przedstawia czerwonego smoka (the Red Dragon) na biało-zielonym tle. Stolicą jest Cardiff, a obok angielskiego językiem urzędowym jest walijski (Welsh).

9.Northern Ireland: shamrock i St Patrick (17 March)

Symbolem Irlandii Północnej jest shamrock - trzylistna koniczynka. Według legendy St Patrick, który w V wieku szerzył chrześcijaństwo w Irlandii, tłumaczył na jej trzech listkach, czym jest Trójca Święta. St Patrick jest patronem całej Irlandii, a St Patrick's Day przypada 17 marca; tego dnia ludzie ubierają się na zielono i urządzają parady. Czerwony ukośny krzyż St Patrick na białym tle wszedł do flagi Union Jack. Stolicą Irlandii Północnej jest Belfast.

10.Political life: The UK Parliament - trzy elementy i the Sovereign

Parlament Zjednoczonego Królestwa obraduje w Palace of Westminster w Londynie i składa się z trzech elementów: the Sovereign (monarcha), House of Lords i House of Commons. Parlament uchwala ustawy, kontroluje rząd i zatwierdza podatki. Rola monarchy jest ceremonialna: otwiera sesję parlamentu, podpisuje ustawy (Royal Assent - bez tej zgody ustawa nie wchodzi w życie) i powołuje premiera, którym zwykle zostaje lider partii mającej większość w House of Commons. Monarcha pozostaje neutralny politycznie - panuje, ale nie rządzi.

11.House of Commons

Izba Gmin - niższa, ale najważniejsza izba parlamentu, jedyna wybierana przez obywateli. Zasiada w niej 650 posłów, czyli MPs (Members of Parliament); każdy reprezentuje jeden okręg wyborczy (constituency). Wybory powszechne (general election) odbywają się najpóźniej co pięć lat. Partia z większością miejsc tworzy rząd, a jej lider zostaje premierem (Prime Minister). Obradom przewodniczy the Speaker. Ławy są zielone: po prawej stronie Speakera siedzi rząd, po lewej opozycja. Tu zapadają decyzje o podatkach i wydatkach państwa.

12.House of Lords

Izba Lordów - wyższa izba parlamentu. Jej członków nie wybierają obywatele. Większość to life peers, czyli osoby mianowane dożywotnio za zasługi (tytułu nie dziedziczą ich dzieci); zasiadają tu też biskupi Kościoła Anglii (Lords Spiritual). Dawniej przeważali lordowie dziedziczni (hereditary peers), ale reforma z 1999 r. odebrała większości z nich miejsca. Izba sprawdza i poprawia projekty ustaw przyjęte przez House of Commons; może ustawę opóźnić, lecz nie może jej trwale zablokować. Ławy są czerwone, a obradom przewodniczy the Lord Speaker.

13.Serjeant at Arms

Urzędnik House of Commons odpowiedzialny za porządek i bezpieczeństwo w tej izbie. W dniu obrad wnosi do sali The Mace, idąc w uroczystym pochodzie przed Speakerem. Na polecenie Speakera może wyprowadzić z sali osobę, która zakłóca obrady. Nosi tradycyjny czarny strój i jako jedyny w izbie ma przy sobie miecz. Urząd sięga średniowiecza: pierwotnie Serjeants at Arms byli zbrojną strażą przyboczną króla. Zwróć uwagę na pisownię - w nazwie tego urzędu pisze się Serjeant przez j, nie Sergeant.

14.Black Rod (Lady Usher of the Black Rod)

Wysoki urzędnik House of Lords, odpowiedzialny za porządek i bezpieczeństwo w tej izbie oraz za jej uroczystości. Nazwa pochodzi od czarnej hebanowej laski ze złotym lwem na szczycie. Pełny tytuł to Gentleman Usher of the Black Rod, a gdy urząd pełni kobieta - Lady Usher of the Black Rod; pierwszą kobietą na tym stanowisku została w 2018 r. Sarah Clarke. Najsłynniejsze zadanie Black Rod przypada na State Opening of Parliament: wezwanie posłów z House of Commons do Izby Lordów, poprzedzone zatrzaśnięciem drzwi i trzykrotnym pukaniem laską.

15.The Mace

Ceremonialna buława - bogato zdobiona, srebrna i pozłacana, długości około półtora metra. Symbolizuje władzę królewską, z której upoważnienia obraduje parlament: bez The Mace izba nie może legalnie obradować ani uchwalać prawa. W House of Commons wnosi ją Serjeant at Arms i kładzie na stole przed Speakerem; leży tam przez cały czas obrad. Własne buławy ma też House of Lords. Dawniej buława była bronią królewskiej straży, dziś jest wyłącznie symbolem.

16.The Woolsack

Siedzisko, na którym w House of Lords zasiada przewodniczący obrad - the Lord Speaker. To duża poducha wypchana wełną i obita czerwoną tkaniną. Tradycja pochodzi z XIV wieku, z czasów króla Edwarda III: handel wełną był wtedy głównym źródłem bogactwa Anglii i The Woolsack miał o tym przypominać. Dziś wypełnia go wełna z krajów Wspólnoty Narodów (the Commonwealth), co symbolizuje ich jedność. Do 2006 r. zasiadał na nim Lord Chancellor.

17.State Opening of Parliament

Uroczyste otwarcie nowej sesji parlamentu - jedyna regularna okazja, gdy spotykają się wszystkie trzy jego elementy. Monarcha przyjeżdża karetą, zakłada Imperial State Crown i zasiada na tronie w House of Lords. Po posłów idzie Black Rod: drzwi House of Commons najpierw się zatrzaskują i otwierają dopiero po trzech uderzeniach laską - to znak niezależności izby od monarchy. Ten zwyczaj sięga 1642 r., gdy Karol I wtargnął do House of Commons, by aresztować pięciu posłów. Posłowie przechodzą do Izby Lordów, gdzie monarcha odczytuje the King's Speech - plan prac napisany przez rząd.

18.Devolution

Dewolucja to przekazanie części władzy z parlamentu w Westminster do osobnych parlamentów i rządów w Szkocji, Walii i Irlandii Północnej. Mieszkańcy poparli ją w referendach w latach 1997-1998, a nowe instytucje przejęły swoje uprawnienia w 1999 r. Sprawy przekazane (devolved matters) to m.in. zdrowie, edukacja i ochrona środowiska. Sprawy zastrzeżone (reserved matters), np. obrona i polityka zagraniczna, nadal należą do parlamentu w Londynie. Anglia nie ma własnego parlamentu - o jej sprawach decyduje The UK Parliament.

19.Devolution: Scottish Parliament, Senedd - Welsh Parliament, Northern Ireland Assembly

Trzy instytucje powstałe dzięki dewolucji. Scottish Parliament obraduje w dzielnicy Holyrood w Edinburgh; jego członkowie to MSPs, a rządem Szkocji kieruje First Minister. Senedd, czyli Welsh Parliament, ma siedzibę w Cardiff; do 2020 r. nazywał się National Assembly for Wales, a obrady toczą się po walijsku i angielsku. Northern Ireland Assembly zbiera się w gmachu Stormont w Belfast; powstało po porozumieniu pokojowym Good Friday Agreement z 1998 r., a władzą dzielą się w nim unioniści i nacjonaliści.

20.The Labour Party

Partia Pracy - jedna z dwóch głównych partii brytyjskich, centrolewicowa. Powstała w 1900 r. z ruchu związków zawodowych, żeby reprezentować w parlamencie robotników. Jej kolorem jest czerwień, a symbolem czerwona róża. Stawia na usługi publiczne, prawa pracowników i zmniejszanie nierówności. Pierwszym premierem z tej partii był Ramsay MacDonald (1924). Rząd Clementa Attlee po II wojnie światowej utworzył w 1948 r. publiczną służbę zdrowia - the National Health Service (NHS). Z Labour wywodził się też premier Tony Blair.

21.The Conservative Party

Partia Konserwatywna - druga z głównych partii brytyjskich, centroprawicowa. Jej członków nazywa się potocznie Tories, bo wyrosła z dawnego stronnictwa Tory; pod obecną nazwą działa od lat 30. XIX wieku, a za jej twórcę uważa się Roberta Peela. Kolorem partii jest niebieski, a znakiem - drzewo (dąb). Opowiada się za wolnym rynkiem, niższymi podatkami i przywiązaniem do tradycji. Konserwatystami byli premierzy Winston Churchill oraz Margaret Thatcher - pierwsza kobieta na stanowisku premiera (1979-1990).

22.Magna Carta (1215) - geneza

Magna Carta (łac. Wielka Karta) to dokument, który 15 czerwca 1215 r. król Jan bez Ziemi (King John) przypieczętował na łące Runnymede nad Tamizą, niedaleko Windsoru. Zmusili go do tego zbuntowani baronowie. Król przegrał wojny we Francji i stracił Normandię, a na ich prowadzenie ściągał coraz wyższe podatki; nadużywał też władzy i karał poddanych według własnego uznania. Baronowie wypowiedzieli mu posłuszeństwo i zajęli Londyn, więc Jan musiał zgodzić się na spisanie ich praw.

23.Magna Carta - treść i znaczenie

Najważniejsza zasada dokumentu: król też podlega prawu. Magna Carta stanowiła, że żaden wolny człowiek nie może być uwięziony ani ukarany bez zgodnego z prawem wyroku równych sobie lub prawa kraju, że sprawiedliwości nie wolno sprzedawać ani odwlekać oraz że nadzwyczajnych podatków król co do zasady nie nałoży bez zgody rady królestwa. Jan szybko złamał umowę i wybuchła wojna domowa, ale kartę kilka razy wydawano na nowo. Uważa się ją za fundament rządów prawa i prawa do uczciwego procesu oraz za początek drogi do parlamentu.

24.Act of Supremacy (1534) - geneza

Henryk VIII (Henry VIII) chciał unieważnić małżeństwo z Katarzyną Aragońską (Catherine of Aragon), bo nie doczekał się z nią syna - następcy tronu, i pragnął poślubić Annę Boleyn. Papież Klemens VII odmówił zgody. Król zerwał więc z Rzymem, a w 1534 r. parlament uchwalił Act of Supremacy, czyli Akt Supremacji. Ustawa ogłaszała króla najwyższą głową Kościoła Anglii - Supreme Head of the Church of England. Od tej chwili o sprawach Kościoła w Anglii decydował monarcha, a nie papież.

25.Act of Supremacy - skutki i znaczenie

Ustawa zapoczątkowała reformację w Anglii: powstał niezależny od papieża Church of England (Kościół anglikański). Kto odmówił uznania króla za głowę Kościoła, mógł zostać skazany za zdradę - tak zginął w 1535 r. Thomas More, dawny kanclerz króla. W latach 1536-1541 Henryk VIII zlikwidował klasztory (the Dissolution of the Monasteries) i przejął ich majątek. Katolicka królowa Mary I uchyliła ustawę, ale Elizabeth I przywróciła ją na początku swoich rządów. Do dziś monarcha nosi tytuł Supreme Governor of the Church of England.

26.The Great Fire of London (1666)

Wielki pożar Londynu wybuchł w nocy 2 września 1666 r. w piekarni Thomasa Farrinera przy Pudding Lane i trwał do 6 września. Ogień rozprzestrzenił się błyskawicznie, bo domy były drewniane i stały ciasno przy wąskich ulicach, lato było suche, a wiał silny wschodni wiatr. Spłonęła większość średniowiecznego City: ponad 13 tysięcy domów, 87 kościołów i stara St Paul's Cathedral. Pożar opisał w dzienniku Samuel Pepys. Miasto odbudowano z cegły i kamienia, z szerszymi ulicami, a nową St Paul's Cathedral zaprojektował Sir Christopher Wren.

27.The Suez Crisis (1956) - geneza i przebieg

Kanał Sueski w Egipcie skracał drogę morską z Europy do Azji i był kluczowy dla dostaw ropy; zarządzała nim spółka należąca głównie do Brytyjczyków i Francuzów. W lipcu 1956 r. prezydent Egiptu Gamal Abdel Nasser znacjonalizował kanał, czyli przejął go na własność państwa. Wielka Brytania, Francja i Izrael potajemnie uzgodniły atak: pod koniec października Izrael uderzył na półwysep Synaj, a wojska brytyjskie i francuskie zbombardowały egipskie lotniska i wylądowały w Port Said, rzekomo po to, by rozdzielić walczące strony i chronić kanał.

28.The Suez Crisis - skutki i znaczenie

Interwencja wywołała sprzeciw niemal całego świata: potępiła ją ONZ, a Stany Zjednoczone i Związek Radziecki zażądały przerwania walk. Wielkiej Brytanii groził do tego kryzys finansowy, więc już w listopadzie 1956 r. zgodziła się na zawieszenie broni, a wojska wycofano; ich miejsce zajęły siły pokojowe ONZ. Kanał pozostał egipski. Premier Anthony Eden podał się do dymisji w styczniu 1957 r. Kryzys pokazał, że Wielka Brytania nie jest już światowym mocarstwem zdolnym działać samodzielnie, i przyspieszył rozpad imperium brytyjskiego.

29.The Falklands War (1982)

Falklandy (the Falkland Islands) to brytyjskie terytorium zamorskie na południowym Atlantyku, do którego prawa rości sobie Argentyna - nazywa je Islas Malvinas. 2 kwietnia 1982 r. wojska argentyńskie, wysłane przez juntę wojskową generała Galtieriego, zajęły wyspy. Premier Margaret Thatcher wysłała flotę z wojskiem (task force), która odbiła wyspy; Argentyńczycy poddali się 14 czerwca 1982 r. w stolicy, Stanley. Wojna trwała 74 dni i zginęło w niej ponad 900 osób. Zwycięstwo umocniło pozycję Thatcher, a w Argentynie doprowadziło do upadku junty i powrotu demokracji.

30.Notable Britons: Charles Robert Darwin (1809-1882)

Angielski przyrodnik urodzony w Shrewsbury, twórca teorii ewolucji. W latach 1831-1836 opłynął świat na okręcie HMS Beagle; obserwacje roślin i zwierząt, m.in. zięb na wyspach Galapagos, naprowadziły go na myśl, że gatunki zmieniają się z upływem czasu. W 1859 r. wydał dzieło On the Origin of Species (O powstawaniu gatunków), w którym opisał dobór naturalny (natural selection): przeżywają i mają potomstwo osobniki najlepiej przystosowane do środowiska. Został pochowany w Westminster Abbey.

31.Notable Britons: Ada Lovelace (1815-1852)

Angielska matematyczka (Augusta Ada King, Countess of Lovelace), córka poety Lorda Byrona. Współpracowała z wynalazcą Charlesem Babbage'em, który zaprojektował maszynę analityczną (the Analytical Engine) - mechaniczny pierwowzór komputera. W 1843 r. opublikowała notatki do opisu tej maszyny, a w nich sposób obliczania liczb Bernoulliego krok po kroku. Uznaje się to za pierwszy program komputerowy, a Adę za pierwszą programistkę. Przewidziała też, że maszyny będą kiedyś przetwarzać nie tylko liczby, lecz także np. muzykę. Jej imię nosi język programowania Ada.

32.Notable Britons: Emmeline Pankhurst (1858-1928)

Urodzona w Manchesterze przywódczyni sufrażystek (suffragettes) - kobiet walczących o prawo do głosowania. W 1903 r. założyła organizację Women's Social and Political Union (WSPU) z hasłem Deeds, not words (Czyny, nie słowa). Jej członkinie organizowały marsze, wybijały szyby i przykuwały się do ogrodzeń, a w więzieniach prowadziły strajki głodowe; sama Pankhurst była wielokrotnie aresztowana. W 1918 r. prawo głosu dostały kobiety po 30. roku życia spełniające warunki majątkowe, a w 1928 r., roku jej śmierci, kobiety zrównano w prawach wyborczych z mężczyznami.

33.Notable Britons: Arthur Conan Doyle (1859-1930)

Pisarz i lekarz urodzony w Edinburgh, twórca najsłynniejszego detektywa literatury - Sherlocka Holmesa. Holmes mieszka w Londynie pod adresem 221B Baker Street i rozwiązuje zagadki metodą dedukcji, a jego przygody opisuje przyjaciel, Dr Watson. Po raz pierwszy pojawili się w powieści A Study in Scarlet (1887); do najbardziej znanych utworów należy The Hound of the Baskervilles. Wrogiem Holmesa jest Professor Moriarty. Doyle napisał też powieść przygodową The Lost World. W 1902 r. otrzymał tytuł szlachecki, stąd Sir Arthur Conan Doyle.

34.Notable Britons: Christopher Nolan (ur. 1970)

Reżyser, scenarzysta i producent filmowy urodzony w Londynie w 1970 r. Rozgłos przyniósł mu film Memento (2000), w którym część scen ułożono od końca do początku. Nakręcił trylogię o Batmanie - The Dark Knight trilogy: Batman Begins, The Dark Knight i The Dark Knight Rises. Inne ważne filmy to Inception (2010) o wchodzeniu w cudze sny, Interstellar (2014) o podróży kosmicznej, Dunkirk (2017) o ewakuacji brytyjskich żołnierzy z Dunkierki w 1940 r. oraz Oppenheimer (2023). Jego znaki rozpoznawcze to zabawa czasem, nieliniowa opowieść i zdjęcia kamerami IMAX.

35.Landmarks of London: The Monument

Pełna nazwa: The Monument to the Great Fire of London. To kamienna kolumna w City of London, niedaleko London Bridge, upamiętniająca wielki pożar z 1666 r. i odbudowę miasta. Zaprojektowali ją Sir Christopher Wren i Robert Hooke, a wzniesiono ją w latach 1671-1677. Ma 202 stopy (ok. 61 m) wysokości - dokładnie tyle, ile wynosi odległość od jej podstawy do miejsca na Pudding Lane, gdzie wybuchł ogień. Na szczycie błyszczy złocona urna z płomieniami. Na taras widokowy prowadzi 311 schodów; od kolumny nazwę wzięła stacja metra Monument.

36.Landmarks of London: Tower of London

Zamek i twierdza na północnym brzegu Tamizy. Budowę zaczął Wilhelm Zdobywca (William the Conqueror) po podboju Anglii w 1066 r.; najstarszą częścią jest White Tower. Tower służyła jako rezydencja królów, skarbiec, mennica, zbrojownia i więzienie - tu ścięto m.in. Annę Boleyn. Dziś przechowuje się tu klejnoty koronne (the Crown Jewels). Twierdzy strzegą Yeoman Warders, zwani Beefeaters. Mieszkają tu też kruki: według legendy, gdy opuszczą Tower, upadnie i twierdza, i królestwo. Zabytek jest wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

37.London's Royal Parks: Hyde Park - historia

Royal Parks to parki będące własnością Korony, w większości dawne tereny łowieckie królów, dziś otwarte dla wszystkich; w Londynie jest ich osiem. Hyde Park należał kiedyś do opactwa Westminster. W 1536 r. przejął go Henryk VIII i urządził tu teren polowań na jelenie. Dla publiczności park otworzył w 1637 r. Karol I. Jezioro the Serpentine powstało w latach 30. XVIII wieku z inicjatywy królowej Karoliny (Queen Caroline). W 1851 r. odbyła się tu Wielka Wystawa (the Great Exhibition) w szklanym pałacu Crystal Palace. Dziś park słynie z koncertów i zgromadzeń.

38.Hyde Park: Speaker's Corner i Animals in War memorial

Speaker's Corner to północno-wschodni narożnik Hyde Park, przy Marble Arch. Od 1872 r. każdy może tu publicznie przemawiać na dowolny temat, o ile nie łamie prawa - to symbol wolności słowa. Bywali tu m.in. Karl Marx i George Orwell, a mówcy zbierają się zwłaszcza w niedziele. Animals in War memorial stoi przy Park Lane, na wschodnim skraju parku. Odsłonięty w 2004 r. pomnik upamiętnia zwierzęta, które służyły i ginęły u boku wojsk brytyjskich i sojuszniczych. Przedstawia dwa objuczone muły, konia i psa; widnieje na nim napis They had no choice.

39.London's Royal Parks: Kensington Gardens - historia

Park królewski przylegający od zachodu do Hyde Park - dawniej był jego częścią. W 1689 r. król William III i królowa Mary II kupili stojący tu dom i przebudowali go na Kensington Palace; wokół pałacu założono ogrody. Obecny kształt nadała im w XVIII wieku królowa Karolina (Queen Caroline), która kazała utworzyć staw the Round Pond i jezioro the Long Water, i oddzieliła ogrody od Hyde Park. W Kensington Palace urodziła się w 1819 r. królowa Wiktoria, a później mieszkała tam księżna Diana. Granicę obu parków wyznacza droga West Carriage Drive.

40.Kensington Gardens: Albert Memorial i Peter Pan statue

Albert Memorial to neogotycki pomnik, który królowa Wiktoria kazała wznieść ku czci swojego męża, księcia Alberta, zmarłego w 1861 r. Zaprojektował go George Gilbert Scott, a otwarto go w 1872 r. Pod ozdobnym baldachimem siedzi złocona postać Alberta; pomnik stoi naprzeciw sali koncertowej Royal Albert Hall. Peter Pan statue to brązowa rzeźba chłopca, który nie chciał dorosnąć, dłuta George'a Framptona. Ufundował ją autor książki, J.M. Barrie; ustawiono ją w tajemnicy nocą, tak że 1 maja 1912 r. dzieci znalazły ją nad jeziorem the Long Water jak niespodziankę.