Wyrażanie przyszłości po angielsku

W języku angielskim nie ma jednego „czasu przyszłego” używanego we wszystkich sytuacjach. W szkole średniej najważniejsze są trzy sposoby mówienia o przyszłości: will, be going to oraz Present Continuous. Każda z tych form ma inne typowe zastosowanie, dlatego wybór zależy nie tylko od tego, że mówimy o przyszłości, ale też od intencji mówiącego, stopnia zaplanowania i tego, czy mamy jakieś dowody na to, że coś się wydarzy.

Najprościej zapamiętać to tak: will często pojawia się przy decyzji podjętej w danej chwili, be going to przy wcześniejszym zamiarze albo przewidywaniu opartym na znakach, a Present Continuous przy umówionych i zorganizowanych planach.

Will tworzymy bardzo prosto: podmiot + will + czasownik w formie podstawowej, np. I will help, She will come. W praktyce często używa się skrótów: I’ll, he’ll, we’ll. Przeczenie to will not albo krócej won’t.

Najczęstsze użycia:

• spontaniczna decyzja podjęta w chwili mówienia
• obietnica
• oferta pomocy
• prośba lub sugestia w niektórych typach zdań
• przewidywanie będące opinią, przypuszczeniem albo ogólną oceną

Typowe wyrażenia to na przykład: I think, I’m sure, probably, perhaps. Gdy mówisz: „Myślę, że w przyszłości ludzie będą żyć dłużej”, naturalne będzie will, bo to raczej opinia niż plan lub obserwacja.

Konstrukcja be going to ma postać: am/is/are going to + czasownik w formie podstawowej. Używamy jej przede wszystkim wtedy, gdy ktoś miał jakiś zamiar wcześniej albo gdy przewidujemy wydarzenie na podstawie widocznych oznak.

To dobra forma, gdy plan istnieje już przed chwilą mówienia. Nie musi być jeszcze dokładnie umówiony z innymi osobami, ale jest już postanowiony. Można też użyć jej wtedy, gdy widzimy konkretny znak, np. ciemne chmury, kałuże, czyjąś złość albo przygotowania do jakiegoś działania.

Przykłady zastosowań:

• I’m going to learn Spanish next year. – mam taki zamiar
• Look at those clouds. It’s going to rain. – przewidywanie na podstawie obserwacji

W pytaniach i przeczeniach pamiętaj o odmienionej formie czasownika be: Are you going to...? / She isn’t going to... .

Present Continuous kojarzy się głównie z czynnością dziejącą się teraz, ale bardzo często służy też do mówienia o przyszłości. Dzieje się tak wtedy, gdy mówimy o ustalonym planie, zwykle z konkretnym czasem, miejscem albo udziałem innych osób.

Budowa jest taka sama jak zwykle: am/is/are + czasownik z końcówką -ing. O przyszłym znaczeniu decyduje kontekst, np. tomorrow, tonight, on Monday, at 6 p.m.

Ta forma jest szczególnie naturalna przy:

• spotkaniach
• wizytach
• podróżach
• wydarzeniach zapisanych w planie dnia
• uzgodnieniach z innymi ludźmi

Przykłady:

• We’re meeting Tom at 5.
• I’m seeing the dentist on Monday.
• They’re flying to Rome next week.

Najczęstszy problem polega na tym, że wszystkie trzy formy odnoszą się do przyszłości, ale nie znaczą dokładnie tego samego. Dlatego warto zadawać sobie krótkie pytania.

• Czy decyzja powstała właśnie teraz? Użyj will.
• Czy plan był już wcześniej w głowie? Użyj be going to.
• Czy plan jest umówiony, zorganizowany, wpisany do kalendarza? Użyj Present Continuous.
• Czy przewidujesz coś tylko na podstawie opinii? Często użyj will.
• Czy przewidujesz coś, bo widzisz wyraźne oznaki? Często użyj be going to.

W wielu codziennych sytuacjach więcej niż jedna forma może wydawać się możliwa, ale na poziomie szkolnym trzeba przede wszystkim rozumieć ich typowe użycia. Na sprawdzianach liczy się zwykle właśnie rozpoznanie, czy chodzi o decyzję, zamiar czy ustalone uzgodnienie.

Najczęstsze błędy dotyczą budowy zdań. Po will dajemy czasownik w formie podstawowej, bez „to”: poprawnie I will help, nie I will to help. W konstrukcji be going to nie wolno pominąć formy am/is/are. W Present Continuous trzeba pamiętać o czasowniku be i końcówce -ing.

W zadaniach egzaminacyjnych zwracaj uwagę na sygnały w treści:

• nagła reakcja lub oferta pomocy sugeruje will
• wcześniejsze przygotowania lub zamiar sugerują be going to
• ustalona godzina, miejsce, umówione spotkanie sugerują Present Continuous

Warto też patrzeć na całe zdanie, a nie tylko jedno słowo. Samo „tomorrow” nie mówi jeszcze, której formy użyć. Kluczowe są okoliczności, logika sytuacji i to, czy plan jest tylko zamierzony, czy już ustalony.