Hiszpański: wymowa, liczby i kolory

W hiszpańskim h nie oznacza wymawianego dźwięku: np. hola czytamy „ola”. Literę j wymawia się podobnie do polskiego „ch”, np. w imieniu José, natomiast ñ brzmi jak polskie „ń”, np. w słowie España.

Połączenie ll najczęściej brzmi jak polskie „j”, np. w llamar, a ch odpowiada polskiemu „cz”. Pojedyncze r powinno być wyraźne; przy rr wymowa jest mocna i towarzyszy jej drżenie języka.

Wymowa c przed e lub i zależy od regionu: w Hiszpanii przypomina angielskie th, a w Ameryce Łacińskiej polskie „s”. Połączenie qu występuje np. w słowach queso i quince.

Pytanie ¿Cómo se escribe? dotyczy pisowni, a ¿Cómo se deletrea? służy do poproszenia o podanie kolejnych liter. Gdy trzeba ponownie usłyszeć wypowiedź, używa się ¿Puedes repetir? - „Czy możesz powtórzyć?”.

W rozmowie o imieniu można najpierw zapytać ¿Cómo te llamas? - „Jak się nazywasz?”. Odpowiedź Me llamo Ana znaczy „Nazywam się Ana”.

Po pytaniu ¿Cómo se escribe Ana? można podać litery imienia osobno: A - N - A.

Podstawowe nazwy liczb trzeba znać jako osobne słowa. Szczególnie warto odróżniać liczebniki od jedenastu do piętnastu, ponieważ mają własne formy.

• Od 0 do 5: cero, uno, dos, tres, cuatro, cinco.
• Od 6 do 10: seis, siete, ocho, nueve, diez.
• Od 11 do 15: once, doce, trece, catorce, quince.

Liczebniki od 16 do 19 zapisuje się łącznie: dieciséis, diecisiete, dieciocho, diecinueve. Liczba 20 to veinte, natomiast formy od 21 do 29 zaczynają się od veinti- i również stanowią jedno słowo.

• Od 21 do 24: veintiuno, veintidós, veintitrés, veinticuatro.
• Od 25 do 29: veinticinco, veintiséis, veintisiete, veintiocho, veintinueve.

Nazwy pełnych dziesiątek to: treinta - 30, cuarenta - 40, cincuenta - 50, sesenta - 60, setenta - 70, ochenta - 80 i noventa - 90.

Przy tworzeniu liczb od 31 do 99, które mają jedności, najpierw podaje się dziesiątkę, potem spójnik y, a na końcu jedność. Każdy z tych elementów zapisuje się osobno.

Dokładnie 100 to cien. Jeśli po stu następuje dalsza część liczebnika, stosuje się ciento, np. 101 - ciento uno. Nie dodaje się tu y między ciento a uno.

Liczebniki porządkowe wskazują miejsce w kolejności, a nie liczbę przedmiotów. Pierwsze pięć form to:

• primero - pierwszy;
• segundo - drugi;
• tercero - trzeci;
• cuarto - czwarty;
• quinto - piąty.

Przed rzeczownikiem rodzaju męskiego w liczbie pojedynczej primero i tercero tracą końcowe -o. Powstają formy primer i tercer.

Przykładowo el primer día oznacza „pierwszy dzień”, a el segundo piso - „drugie piętro”. W wyrażeniu la tercera habitación - „trzeci pokój” - występuje żeńska forma tercera.

Zapis zakończony na -o/a pokazuje dwie formy nazwy koloru: męską i żeńską. Przykładowo blanco/a oznacza zarówno blanco - biały, jak i blanca - biała.

Nazwa koloru może występować po rzeczowniku. W połączeniu una casa blanca - „biały dom” - użyto formy żeńskiej blanca, a w un coche rojo - „czerwony samochód” - formy męskiej rojo.

Wśród kolejnych nazw warto rozróżniać rosa i rojo, czyli różowy i czerwony, oraz morado i marrón, czyli fioletowy i brązowy.

W słowie marrón trzeba zachować pisany akcent nad ó. Zapis morado/a obejmuje formy morado i morada.