Ilustracja do zestawu: Budowa atomu, liczba atomowa i masowa, izotopy - To jest chemia 1 (ZR)

Chemia

Budowa atomu, liczba atomowa i masowa, izotopy - To jest chemia 1 (ZR)

Sprawdzony zestaw

Zestaw obejmuje teorie i modele budowy atomu od Daltona do Bohra, budowę jądra i powłok elektronowych, stany energetyczne atomu oraz liczbę atomową i masową. Nauczysz się obliczać liczby cząstek w atomach i jonach, masy atomów i cząsteczek oraz średnią masę atomową pierwiastka z zawartości jego izotopów.

Zestaw do podręcznika

Dział 1, cz. 1. Budowa atomu: liczba atomowa, liczba masowa i izotopy

Nowa To jest chemia 1. Podręcznik. Zakres rozszerzony. Edycja 2024 (Nowa Era) - wszystkie rozdziały
Szkoła średnia37 fiszek46 pytań w 5 etapachnotatka

Podcast

Ładuję…

Quizy w tym zestawie

46 pytań w 5 etapach

Odblokujesz je po dodaniu zestawu.

  1. Etap 1: Teorie i modele budowy atomu

    Etap 1 · 12 fiszek · 8 pytań

  2. Etap 2: Budowa atomu i model Bohra

    Etap 2 · 12 fiszek · 10 pytań

  3. Etap 3: Liczba atomowa, masowa i jony

    Etap 3 · 8 fiszek · 10 pytań

  4. Etap 4: Masa atomowa i cząsteczkowa

    Etap 4 · 3 fiszki · 8 pytań

  5. Etap 5: Izotopy i średnia masa atomowa

    Etap 5 · 2 fiszki · 10 pytań

  6. Powtórka z całości

    15 pytań ze wszystkich etapów, po ukończeniu etapów

1.Atom

Najmniejsza część pierwiastka chemicznego zachowująca jego właściwości. Składa się z dwóch obszarów: jądra atomowego o ładunku dodatnim i otaczającej je chmury elektronowej o ładunku ujemnym.

2.Teoria atomistyczna Daltona

Pierwsza teoria budowy materii potwierdzona doświadczalnie. Założenia: materia składa się z atomów pierwiastków różniących się masą, rozmiarami i właściwościami; atomy danego pierwiastka są jednakowe i mają kształt kuli; atomy są niepodzielne; atomy łączą się i tworzą cząsteczki. Niepodzielność atomu podważyło odkrycie elektronu.

3.Starożytne teorie budowy materii

Empedokles z Akragas (jego teorię rozwijał Arystoteles): materia składa się z czterech żywiołów - ognia, powietrza, wody i ziemi - które na siebie oddziałują i mogą się łączyć. Leukippos i Demokryt z Abdery: materia jest zbudowana z niepodzielnych cząstek (gr. atomos - niepodzielny).

4.Model atomu Thomsona

Atom to przestrzennie ciągły ładunek dodatni, w którym - jak rodzynki w cieście - tkwią punktowe ładunki ujemne, czyli elektrony. Thomson odkrył elektrony: ujemnie naładowane cząstki mniejsze od atomu.

5.Planetarny model atomu Rutherforda

Atom składa się z ujemnie naładowanych elektronów krążących wokół dodatnio naładowanego jądra, które jest bardzo małe w porównaniu z całym atomem - jak planety wokół Słońca. Model był sprzeczny z fizyką klasyczną: krążące elektrony powinny tracić energię i zbliżać się do jądra.

6.Eksperyment Rutherforda

Strumień dodatnio naładowanych cząstek α skierowano na bardzo cienką folię ze złota. Większość cząstek przeniknęła przez folię bez odchylenia, część się odchyliła, a nieliczne odbiły się od folii. Wniosek: atom ma niewielkie w porównaniu ze swoimi rozmiarami, dodatnio naładowane jądro atomowe.

Cząstki αwiększośćprzenikabezodchyleniaczęśćodchyla sięnieliczneodbijająsię od folii

7.Budowa atomu

W centrum atomu jest jądro atomowe zbudowane z protonów pX+\ce{p+} o ładunku dodatnim i obojętnych elektrycznie neutronów nX0\ce{n^0}. Wokół jądra z dużą szybkością poruszają się w powłokach elektronowych elektrony eX−\ce{e-} o ładunku ujemnym - nie można im przypisać stałego miejsca. Protonów i elektronów jest tyle samo, więc atom jest elektrycznie obojętny.

Atomjądro atomoweprotony p+neutrony n0chmuraelektronowaelektrony e-

8.Powłoki elektronowe

Obszary wokół jądra, w których poruszają się elektrony; oznacza się je literami KK, LL, MM, NN… Najbliżej jądra leży powłoka KK. Liczba powłok w atomie jest równa numerowi okresu, a ostatnia powłoka to powłoka walencyjna.

9.Elektrony walencyjne

Elektrony najbardziej oddalone od jądra (w ostatniej powłoce), które biorą udział w tworzeniu wiązań chemicznych. W atomach pierwiastków grup 1.-2. ich liczba jest równa numerowi grupy, a grup 13.-18. - numerowi grupy minus 10 (wyjątek: hel ma 2 elektrony walencyjne).

10.Rdzeń atomowy

Jądro atomowe razem z elektronami niewalencyjnymi, czyli ze wszystkimi elektronami oprócz walencyjnych. Np. w atomie sodu (K2L8M1K^2L^8M^1) rdzeń tworzą jądro i 10 elektronów z powłok KK i LL, a jedyny elektron powłoki MM jest walencyjny.

powłoka M1 elektron walencyjnypowłoka L8 elektronów (rdzeń)powłoka K2 elektrony (rdzeń)jądro atomowe11 protonów (rdzeń)

11.Rozmiary atomów

Średnica atomu wynosi ok. 10−10 m10^{-10}~\mathrm{m}, czyli 0,1 nm, a jądro jest wielokrotnie mniejsze od całego atomu. Rozmiary atomów podaje się w nanometrach (1 nm=10−9 m1~\mathrm{nm} = 10^{-9}~\mathrm{m}) lub pikometrach (1 pm=10−12 m1~\mathrm{pm} = 10^{-12}~\mathrm{m}).

12.Model atomu Bohra

Elektrony krążą wokół jądra po zamkniętych torach - orbitach stacjonarnych - i mają określoną energię. Energia elektronu jest skwantowana, czyli przyjmuje tylko ściśle określone wartości; jej zmiana powoduje przeskok elektronu na inną orbitę. Model sprawdził się tylko dla atomu wodoru.

13.Kwant energii

Najmniejsza porcja energii EE, jaką atom może jednorazowo emitować lub absorbować. Elektrony w atomie pobierają i oddają energię wyłącznie w kwantach.

14.Absorpcja i emisja energii w modelu Bohra

Absorpcja, czyli pochłanianie (pobieranie) energii z zewnątrz, powoduje przeskok elektronu na orbitę bardziej oddaloną od jądra. Emisja, czyli oddawanie energii, powoduje przeskok elektronu na orbitę bliższą jądra.

Zmiana energii elektronuabsorpcjapobranie kwantuenergiiorbita dalsza odjądraemisjaoddanie kwantuenergiiorbita bliższajądra

15.Stan podstawowy atomu

Stan atomu, w którym wartość energii jego elektronów jest najmniejsza (nazywany też stanem stacjonarnym).

16.Stan wzbudzony atomu

Nietrwały stan atomu, w którym wartość energii jego elektronów jest wyższa od energii elektronów w stanie podstawowym.

17.Dualizm korpuskularno-falowy

Pogląd o dwojakiej naturze cząstek: cząstki, np. elektrony lub atomy, zachowują się jednocześnie jak korpuskuły (obiekty materialne, które mają masę) i jak fale elektromagnetyczne. Wynika z mechaniki kwantowej, która opisuje budowę atomów i cząsteczek zgodnie z wynikami doświadczeń.

18.Nukleony

Cząstki tworzące jądro atomowe: protony (pX+\ce{p+}) o ładunku +1 i neutrony (nX0\ce{n^0}) obojętne elektrycznie. Poza jądrem znajdują się elektrony (eX−\ce{e-}) o ładunku -1; w atomie jest ich tyle samo co protonów.

19.Jon, kation i anion

Jon powstaje, gdy atom ma nadmiar lub niedomiar elektronów w stosunku do liczby protonów. Kation (jon dodatni) ma mniej elektronów niż protonów, np. CaX2+\ce{Ca^2+}: 20 protonów i 18 elektronów. Anion (jon ujemny) ma więcej elektronów niż protonów, np. ClX−\ce{Cl-}: 17 protonów i 18 elektronów.

Jonkation (dodatni)mniej elektronówniż protonównp. Ca2+anion (ujemny)więcej elektronówniż protonównp. Cl-

20.Ładunek elementarny

Wartość ładunku protonu (+1) i elektronu (-1). Wynosi 1,602⋅10−19 C1{,}602 \cdot 10^{-19}~\mathrm{C}; kulomb (C) to jednostka ładunku.

21.Liczba atomowa Z

Liczba protonów w jądrze atomowym. Jest równa ładunkowi jądra i liczbie porządkowej pierwiastka w układzie okresowym, a w atomie - także liczbie elektronów.

22.Pierwiastek chemiczny

Zbiór atomów o takiej samej liczbie atomowej Z, czyli o takiej samej liczbie protonów w jądrze. Liczba atomowa jest cechą charakterystyczną atomów danego pierwiastka, a liczba neutronów w jego atomach może być różna.

23.Liczba masowa A

Suma protonów i neutronów (liczba nukleonów) tworzących jądro atomu; jest liczbą całkowitą. Prawie cała masa atomu jest skupiona w jądrze, dlatego liczba masowa jest bardzo zbliżona do masy atomowej.

24.Jak odczytać liczby cząstek z zapisu XZAX2Z2AE\ce{^{A}_{Z}E}?

E to symbol pierwiastka, A (u góry) - liczba masowa, a Z (u dołu) - liczba atomowa. W atomie liczba protonów i liczba elektronów są równe Z, a liczba neutronów wynosi A−ZA - Z. Np. X1531X215231P\ce{^{31}_{15}P} ma 15 protonów, 15 elektronów i 16 neutronów.

25.Masa atomowa

Masa atomu pierwiastka chemicznego wyrażona w jednostkach masy atomowej u (unitach), np. masa atomowa sodu wynosi 22,99 u. Odczytuje się ją z układu okresowego; w obliczeniach można ją zaokrąglić do liczby całkowitej.

26.Jednostka masy atomowej, u

Międzynarodowa jednostka masy równa 112\frac{1}{12} masy spoczynkowej obojętnego atomu izotopu węgla X12X2212C\ce{^{12}C} w stanie podstawowym; 1 u=1,66⋅10−24 g1~\mathrm{u} = 1{,}66 \cdot 10^{-24}~\mathrm{g}. Zastępuje gramy, bo masy atomów wyrażone w gramach są niewygodne w użyciu.

27.Masa cząsteczkowa

Suma mas atomowych atomów pierwiastków chemicznych wchodzących w skład cząsteczki, wyrażona w unitach. Np. masa cząsteczkowa COX2\ce{CO2} wynosi 12 u+2⋅16 u=44 u12~\mathrm{u} + 2 \cdot 16~\mathrm{u} = 44~\mathrm{u}.

28.Masy i ładunki składników atomu

Proton: masa ok. 1 u, ładunek +1. Neutron: masa ok. 1 u, ładunek 0. Elektron: masa ok. 11840 u\frac{1}{1840}~\mathrm{u}, ładunek -1 - jest więc ok. 1840 razy lżejszy od protonu.

Składniki atomuproton p+ok. 1 uładunek +1neutron n0ok. 1 uładunek 0elektron e-ok. 1/1840uładunek -1

29.Masa atomu i masa cząsteczki

Wyraża się je najczęściej w gramach (masy atomowe i cząsteczkowe - w unitach). Masę w gramach oblicza się, mnożąc masę w unitach przez 1,66⋅10−24 g1{,}66 \cdot 10^{-24}~\mathrm{g}, a masę w unitach - dzieląc masę w gramach przez tę liczbę.

30.Izotopy

Atomy tego samego pierwiastka chemicznego (o jednakowej liczbie atomowej Z) różniące się liczbą masową A, czyli liczbą neutronów w jądrze. Pierwiastek może mieć kilka, a nawet kilkanaście izotopów.

31.Nazwy izotopów

Tworzy się je, dodając do nazwy pierwiastka liczbę masową izotopu, np. X13X2213C\ce{^{13}C} - węgiel-13 (czyt. węgiel trzynaście). Odrębne nazwy i symbole literowe mają tylko izotopy wodoru, bo znacznie różnią się budową i właściwościami.

32.Izotopy wodoru

Prot X11X2121H\ce{^{1}_{1}H} (symbol H, 0 neutronów, 99,985% wodoru), deuter X12X2122H\ce{^{2}_{1}H} (symbol D, 1 neutron, 0,015%) i tryt X13X2123H\ce{^{3}_{1}H} (symbol T, 2 neutrony, ilości śladowe). Każdy z nich ma 1 proton i 1 elektron.

Wodór (1 proton)prot H0neutronów99,985%deuter D1 neutron0,015%tryt T2 neutronyilościśladowe

33.Nuklidy

Atomy o określonej liczbie protonów i neutronów; atomy izotopów noszą nazwę nuklidów. Symbol nuklidu zapisuje się z liczbą atomową i masową, np. X818X28218O\ce{^{18}_{8}O} to atom tlenu, którego jądro ma 8 protonów i 10 neutronów.

34.Skład izotopowy pierwiastków w przyrodzie

Tylko nieliczne pierwiastki występują w przyrodzie w postaci jednego trwałego izotopu, np. sód, beryl, glin, fosfor, fluor, jod i złoto. Większość pierwiastków to mieszaniny różnych nuklidów (izotopów) o stałym składzie procentowym.

35.Średnia masa atomowa pierwiastka

Masa atomowa pierwiastka podana w układzie okresowym to średnia ważona mas atomowych jego izotopów, uwzględniająca ich zawartość procentową w przyrodzie. Dlatego masy atomowe większości pierwiastków nie są liczbami całkowitymi. Masy izotopów są zbliżone do ich liczb masowych, ale nie muszą być całkowite.

36.Wzór na średnią masę atomową

mat.=%m1⋅A1+%m2⋅A2+…+%mn⋅An100%m_{\mathrm{at.}} = \frac{\%m_1 \cdot A_1 + \%m_2 \cdot A_2 + \ldots + \%m_n \cdot A_n}{100\%}, gdzie A1,A2,…,AnA_1, A_2, \ldots, A_n to masy atomowe izotopów (u), a %m1,%m2,…,%mn\%m_1, \%m_2, \ldots, \%m_n - ich zawartości procentowe. W zadaniach często przyjmuje się, że masy izotopów są liczbowo równe ich liczbom masowym.

37.Obliczanie składu procentowego pierwiastka z dwóch izotopów

Do wzoru na średnią masę atomową podstawia się %m1=100%−%m2\%m_1 = 100\% - \%m_2 i przekształca go do postaci %m2=100%⋅(mat.−A1)A2−A1\%m_2 = \frac{100\% \cdot (m_{\mathrm{at.}} - A_1)}{A_2 - A_1}. Zawartość pierwszego izotopu to 100%−%m2100\% - \%m_2.

Notatka

Teorie budowy materii od starożytności do Daltona

Pierwsze teorie budowy materii stworzyli starożytni filozofowie w V i IV w. p.n.e.

  • Empedokles z Akragas uważał, że materia składa się z czterech żywiołów: ognia, powietrza, wody i ziemi. Żywioły oddziałują na siebie i mogą się łączyć. Jego teorię rozwijał Arystoteles.
  • Demokryt z Abdery i Leukippos twierdzili, że materia jest zbudowana z niepodzielnych cząstek. Od greckiego słowa atomos (niepodzielny) pochodzi nazwa atomu.

Pierwszą teorią potwierdzoną doświadczalnie była teoria atomistyczna Johna Daltona z 1803 r. Według niej materia składa się z atomów pierwiastków, które różnią się masą, rozmiarami i właściwościami. Dalton zakładał też, że atomy jednego pierwiastka są jednakowe i mają kształt kuli. Według niego atomy są niepodzielne, a łącząc się, tworzą cząsteczki.

Niepodzielność atomu podważyło odkrycie elektronu - cząstki mniejszej od atomu i wchodzącej w jego skład.

Modele Thomsona i Rutherforda

W 1897 r. Joseph John Thomson odkrył elektrony - ujemnie naładowane cząstki mniejsze od atomu. W jego modelu atom jest przestrzennie ciągłym ładunkiem dodatnim, w którym tkwią punktowe elektrony, jak rodzynki w cieście. Model Thomsona nie zawiera jądra.

Ernest Rutherford skierował strumień dodatnio naładowanych cząstek α na bardzo cienką folię ze złota. Cząstki α i jądra atomów złota mają ładunki dodatnie, więc się odpychają.

ObserwacjaWyjaśnienie
większość cząstek przeleciała bez odchyleniaomijały jądra, które są bardzo małe
część cząstek się odchyliłaprzeleciały blisko jądra
nieliczne cząstki się odbiłyleciały wprost na jądro

Wniosek: ładunek dodatni atomu jest skupiony w małym jądrze atomowym. W 1911 r. Rutherford ogłosił planetarny model atomu: elektrony krążą wokół jądra jak planety wokół Słońca. Model ten był sprzeczny z fizyką klasyczną. Według niej krążący elektron powinien tracić energię i zbliżać się do jądra.

1803Dalton - teoria atomistycznaatom to niepodzielna kula1897Thomson odkrywa elektron1904Model Thomsonaelektrony w ładunku dodatnim1911Model planetarny Rutherfordamałe dodatnie jądro1913Model Bohraorbity stacjonarne
Modele budowy atomu

Model Bohra i stany energetyczne atomu

W 1913 r. Niels Bohr przyjął, że w świecie atomów obowiązują inne prawa niż w fizyce klasycznej. W jego modelu elektrony krążą wokół jądra po zamkniętych orbitach stacjonarnych i mają na nich określoną energię. Energia elektronu jest skwantowana, czyli przyjmuje tylko ściśle określone wartości. Atom pobiera i oddaje energię wyłącznie porcjami - kwantami.

  • absorpcja kwantu (pochłonięcie energii z zewnątrz) - elektron przeskakuje na orbitę dalszą od jądra,
  • emisja kwantu (oddanie energii) - elektron przeskakuje na orbitę bliższą jądra.

Gdy energia elektronów jest najmniejsza, atom jest w stanie podstawowym. Po pochłonięciu energii przechodzi w stan wzbudzony, który jest nietrwały. Model Bohra sprawdził się tylko dla wodoru.

StanpodstawowyAbsorpcjakwantuenergiiStanwzbudzony(nietrwały)Emisjakwantuenergii
Przejścia atomu między stanami

Zgodny z doświadczeniami opis atomów i cząsteczek daje mechanika kwantowa. Według niej cząstki, np. elektrony, zachowują się jednocześnie jak korpuskuły (obiekty materialne o masie) i jak fale elektromagnetyczne. Ten pogląd to dualizm korpuskularno-falowy.

Jądro, powłoki elektronowe i rdzeń atomowy

Atom to najmniejsza część pierwiastka chemicznego zachowująca jego właściwości. W jego centrum leży jądro atomowe. Tworzą je nukleony: protony pX+\ce{p+} o ładunku dodatnim i obojętne elektrycznie neutrony nX0\ce{n^0}. Wokół jądra bardzo szybko poruszają się elektrony eX−\ce{e-} i nie można im przypisać stałego miejsca. Elektrony zajmują powłoki elektronowe oznaczane literami KK, LL, MM, NN… Najbliżej jądra leży powłoka KK.

  • Liczba powłok w atomie jest równa numerowi okresu.
  • Ostatnia powłoka to powłoka walencyjna. Jej elektrony, czyli elektrony walencyjne, biorą udział w tworzeniu wiązań chemicznych.
  • Liczba elektronów walencyjnych w grupach 1.-2. jest równa numerowi grupy, a w grupach 13.-18. - numerowi grupy minus 10 (wyjątek: hel ma 2).
  • Rdzeń atomowy to jądro razem z elektronami niewalencyjnymi.

Np. fluor (Z=9Z = 9) leży w 2. okresie i 17. grupie. Jego atom ma 2 powłoki (K2L7K^2L^7) i 7 elektronów walencyjnych, a rdzeń tworzą jądro i 2 elektrony powłoki KK.

Powłoka L -walencyjna7 elektronówwalencyjnychPowłoka K (rdzeń)2 elektronyniewalencyjneJądro atomowe(rdzeń)9 protonów, 10neutronów
Budowa atomu fluoru

Średnica atomu wynosi ok. 0,1 nm, a jądro jest wielokrotnie mniejsze. Rozmiary atomów podaje się w nanometrach (1 nm=10−9 m1~\mathrm{nm} = 10^{-9}~\mathrm{m}) lub pikometrach (1 pm=10−12 m1~\mathrm{pm} = 10^{-12}~\mathrm{m}).

Liczba atomowa i masowa - cząstki w atomie i jonie

Liczba atomowa Z to liczba protonów w jądrze. Jest równa ładunkowi jądra i liczbie porządkowej pierwiastka w układzie okresowym. Pierwiastek chemiczny to zbiór atomów o tej samej liczbie Z, choć liczba neutronów w nich może być różna. Liczba masowa A to liczba nukleonów, czyli suma protonów i neutronów. Jest to zawsze liczba całkowita.

Nadmiar elektronów w stosunku do liczby protonów zmienia atom w jon ujemny (anion), a niedomiar - w jon dodatni (kation). Z zapisu XZAX2Z2AE\ce{^{A}_{Z}E} odczytuje się liczby cząstek:

  • protony: tyle, ile wynosi Z;
  • neutrony: A−ZA - Z;
  • elektrony: w atomie tyle co protonów, w kationie mniej o wartość ładunku, w anionie więcej o wartość ładunku.

Przykład

X3375X233275As\ce{^{75}_{33}As}: 33 protony, 42 neutrony, 33 elektrony; kation X3064X230264ZnX2+\ce{^{64}_{30}Zn^2+}: 30 protonów, 34 neutrony, 28 elektronów; anion X3579X235279BrX−\ce{^{79}_{35}Br-}: 35 protonów, 44 neutrony, 36 elektronów.

Atom jest elektrycznie obojętny, bo ma tyle samo protonów (ładunek +1) co elektronów (ładunek -1). Wartość tych ładunków to ładunek elementarny, równy 1,602⋅10−19 C1{,}602 \cdot 10^{-19}~\mathrm{C}.

Masa atomowa, masa cząsteczkowa i masa w gramach

Masy atomów w gramach są niewygodne w obliczeniach, dlatego stosuje się jednostkę masy atomowej (unit, symbol u). Jest ona równa jednej dwunastej masy obojętnego atomu węgla-12 w stanie podstawowym. Proton i neutron mają masę ok. 1 u, a elektron tylko ok. 11840 u\frac{1}{1840}~\mathrm{u}. Prawie cała masa atomu jest więc skupiona w jądrze, a masa atomu w unitach jest bliska liczbie masowej.

WielkośćJednostkaJak ją ustalić
liczba masowa Abez jednostkiprotony + neutrony
masa atomowauodczyt z układu okresowego
masa cząsteczkowausuma mas atomowych atomów cząsteczki
masa atomu, masa cząsteczkigmasa w u razy masa 1 u w gramach

Zapamiętaj

1 u=1,66⋅10−24 g1~\mathrm{u} = 1{,}66 \cdot 10^{-24}~\mathrm{g}: przy zamianie unitów na gramy mnoży się przez tę liczbę, a przy zamianie gramów na unity - dzieli.

Np. masa cząsteczkowa kwasu azotowego(V) HNOX3\ce{HNO3} wynosi 1 u+14 u+3⋅16 u=63 u1~\mathrm{u} + 14~\mathrm{u} + 3 \cdot 16~\mathrm{u} = 63~\mathrm{u}. Jedna cząsteczka ma więc masę 63⋅1,66⋅10−24 g=104,58⋅10−24 g≈1,05⋅10−22 g63 \cdot 1{,}66 \cdot 10^{-24}~\mathrm{g} = 104{,}58 \cdot 10^{-24}~\mathrm{g} \approx 1{,}05 \cdot 10^{-22}~\mathrm{g}. Po przesunięciu przecinka o dwa miejsca w lewo wykładnik rośnie o 2. W drugą stronę: atom o masie 4,48⋅10−23 g4{,}48 \cdot 10^{-23}~\mathrm{g} ma masę atomową 4,48⋅10−23 g:1,66⋅10−24 g≈27 u4{,}48 \cdot 10^{-23}~\mathrm{g} : 1{,}66 \cdot 10^{-24}~\mathrm{g} \approx 27~\mathrm{u}, więc jest to atom glinu.

Izotopy i nuklidy

Izotopy to atomy tego samego pierwiastka (o tej samej liczbie atomowej Z), różniące się liczbą neutronów, a więc i liczbą masową A. Mają tyle samo protonów i elektronów. Atomy o określonej liczbie protonów i neutronów to nuklidy. Symbol nuklidu zapisuje się z liczbą masową i atomową, np. X1020X210220Ne\ce{^{20}_{10}Ne} (10 neutronów) i X1022X210222Ne\ce{^{22}_{10}Ne} (12 neutronów) to izotopy neonu.

Nazwę izotopu tworzy się, dodając do nazwy pierwiastka liczbę masową, np. X34X2234S\ce{^{34}S} to siarka-34. Odrębne nazwy i symbole literowe mają tylko izotopy wodoru, bo wyraźnie różnią się budową i właściwościami: prot H (bez neutronów), deuter D (1 neutron) i tryt T (2 neutrony).

Nieliczne pierwiastki, np. fluor, glin i złoto, występują w przyrodzie jako jeden trwały izotop. Większość pierwiastków to mieszaniny izotopów o stałym składzie procentowym.

Ważne

O tym, czy nuklidy są izotopami jednego pierwiastka, decyduje dolna liczba Z, a nie górna A. Np. X1636X216236S\ce{^{36}_{16}S} i X1836X218236Ar\ce{^{36}_{18}Ar} mają tę samą liczbę masową, ale są atomami różnych pierwiastków.

Średnia masa atomowa i skład izotopowy - obliczenia

Masa atomowa pierwiastka podana w układzie okresowym to średnia ważona mas atomowych jego izotopów. Uwzględnia ich zawartość procentową w przyrodzie, dlatego u większości pierwiastków nie jest liczbą całkowitą. Masy atomowe izotopów są bliskie ich liczbom masowym, ale nie muszą być całkowite.

mat.=%m1⋅A1+%m2⋅A2+…+%mn⋅An100%m_{\mathrm{at.}} = \frac{\%m_1 \cdot A_1 + \%m_2 \cdot A_2 + \ldots + \%m_n \cdot A_n}{100\%}

W zadaniach często przyjmuje się, że masa atomowa izotopu jest liczbowo równa jego liczbie masowej.

  • Średnia masa atomowa: neon składa się w 90,48% z neonu-20, w 0,27% z neonu-21 i w 9,25% z neonu-22, więc mat.=90,48%⋅20 u+0,27%⋅21 u+9,25%⋅22 u100%≈20,19 um_{\mathrm{at.}} = \frac{90{,}48\% \cdot 20~\mathrm{u} + 0{,}27\% \cdot 21~\mathrm{u} + 9{,}25\% \cdot 22~\mathrm{u}}{100\%} \approx 20{,}19~\mathrm{u}.
  • Skład izotopowy (dwa izotopy): do wzoru podstawia się %m1=100%−%m2\%m_1 = 100\% - \%m_2 i wylicza %m2=100%⋅(mat.−A1)A2−A1\%m_2 = \frac{100\% \cdot (m_{\mathrm{at.}} - A_1)}{A_2 - A_1}. Np. pierwiastek E jest mieszaniną izotopów X85X2285E\ce{^{85}E} i X87X2287E\ce{^{87}E}, a mat.=85,6 um_{\mathrm{at.}} = 85{,}6~\mathrm{u}. Wtedy %m2=100%⋅(85,6 u−85 u)87 u−85 u=30%\%m_2 = \frac{100\% \cdot (85{,}6~\mathrm{u} - 85~\mathrm{u})}{87~\mathrm{u} - 85~\mathrm{u}} = 30\%, czyli 30% izotopu X87X2287E\ce{^{87}E} i 70% izotopu X85X2285E\ce{^{85}E}.

Sprawdzenie: średnia leży między najmniejszą a największą liczbą masową izotopów. Przy dwóch izotopach jest bliżej liczby masowej tego, którego jest więcej.

Sprawdzian do druku

Arkusz PDF z kluczem, punktacją i oceną

Sprawdzam sprawdzian…

Znasz kogoś z klasy, komu się przyda? Podziel się zestawem

WhatsApp

Podobne zestawy

Zobacz wszystkie fiszki z chemii