Wiązania wodorowe i siły van der Waalsa

1.Oddziaływania międzycząsteczkowe

Siły działające między cząsteczkami lub atomami, słabsze od wiązań chemicznych wewnątrz cząsteczki. Wpływają m.in. na temperaturę wrzenia i topnienia, lepkość, rozpuszczalność oraz stan skupienia substancji.

2.Siły van der Waalsa

Ogólna nazwa słabych oddziaływań między drobinami. Obejmują oddziaływania między trwałymi dipolami oraz oddziaływania dyspersyjne wynikające z chwilowego, nierównomiernego rozmieszczenia elektronów.

3.Oddziaływania dipol-dipol

Rodzaj sił van der Waalsa występujący między cząsteczkami polarnymi. Dodatni biegun jednej cząsteczki przyciąga ujemny biegun innej, co wzmacnia wzajemne oddziaływanie drobin.

4.Oddziaływania dyspersyjne

Siły van der Waalsa obecne między wszystkimi atomami i cząsteczkami, szczególnie ważne w substancjach niepolarnych. Powstają wskutek chwilowych dipoli tworzonych przez ruch elektronów.

5.Wiązanie wodorowe

Silne oddziaływanie międzycząsteczkowe występujące, gdy atom wodoru związany z silnie elektroujemnym atomem, najczęściej fluoru, tlenu lub azotu, przyciąga wolną parę elektronową takiego atomu w innej lub tej samej cząsteczce.

6.Elektroujemność

Zdolność atomu do przyciągania wspólnej pary elektronowej w wiązaniu. Duża różnica elektroujemności sprzyja polaryzacji wiązania, a w przypadku układów z wodorem umożliwia tworzenie wiązań wodorowych.

7.Substancja polarna

Substancja zbudowana z cząsteczek mających trwały dipol, czyli nierównomierny rozkład ładunku. Między takimi cząsteczkami mogą działać oddziaływania dipol-dipol, a czasem także wiązania wodorowe.

8.Wpływ oddziaływań na temperaturę wrzenia

Im silniejsze oddziaływania międzycząsteczkowe, tym więcej energii trzeba dostarczyć, aby cząsteczki oddzieliły się od siebie podczas wrzenia. Dlatego substancje tworzące wiązania wodorowe zwykle mają wyższe temperatury wrzenia niż podobne substancje bez takich oddziaływań.