Środki stylistyczne w poezji

1.Środek stylistyczny

Celowy sposób użycia języka w utworze, który wzmacnia obrazowość, emocje, rytm albo znaczenie tekstu.

2.Epitet

Określenie rzeczownika, najczęściej przymiotnikiem, które podkreśla cechę osoby, przedmiotu lub zjawiska, np. „złota jesień”.

3.Porównanie

Zestawienie dwóch zjawisk, osób lub rzeczy na podstawie podobieństwa, zwykle z użyciem słów „jak”, „jakby”, „niby”, „niczym”.

4.Metafora

Przenośnia; połączenie wyrazów, które zyskuje nowe, niedosłowne znaczenie, np. „morze gwiazd”.

5.Personifikacja

Nadanie cech ludzkich zwierzętom, roślinom, przedmiotom lub zjawiskom, np. „wiatr śpiewa”.

6.Animizacja

Nadanie cech istot żywych przedmiotom, pojęciom lub zjawiskom, np. „tańczące płomienie”. Nie musi oznaczać cech typowo ludzkich.

7.Onomatopeja

Wyraz dźwiękonaśladowczy naśladujący odgłosy, np. „szum”, „brzęk”, „kumkanie”.

8.Powtórzenie

Celowe użycie tego samego wyrazu, zwrotu lub konstrukcji kilka razy, aby coś podkreślić, uporządkować rytm lub wzmocnić emocje.

9.Anafora

Powtórzenie tego samego wyrazu lub zwrotu na początku kolejnych wersów, zdań albo strof.

10.Pytanie retoryczne

Pytanie zadane nie po to, by uzyskać odpowiedź, lecz by skłonić do refleksji lub wzmocnić wypowiedź.

11.Wykrzyknienie

Wypowiedzenie o silnym ładunku emocjonalnym, często zakończone wykrzyknikiem, podkreślające uczucia mówiącego.

12.Apostrofa

Bezpośredni zwrot do osoby, bóstwa, pojęcia, ojczyzny lub innego adresata, np. „Litwo! Ojczyzno moja!”.

13.Hiperbola

Świadoma przesada, wyolbrzymienie jakiejś cechy, zjawiska lub uczucia w celu uzyskania mocniejszego efektu.

14.Oksymoron

Zestawienie wyrazów o przeciwstawnym znaczeniu, np. „gorzki smak szczęścia”, „żywy trup”.