Conditionals typu zero i pierwszego

1.Zero conditional

Konstrukcja używana do mówienia o faktach, prawach natury, stałych zależnościach i rzeczach, które dzieją się zawsze w tych samych warunkach. Najczęściej ma budowę: if + Present Simple, Present Simple.

2.First conditional

Konstrukcja używana do mówienia o realnej, możliwej sytuacji w przyszłości i jej skutku. Najczęściej ma budowę: if + Present Simple, will + czasownik.

3.If-clause

Część zdania warunkowego zaczynająca się zwykle od „if”, czyli od „jeśli”. Opisuje warunek, od którego zależy skutek.

4.Main clause

Główna część zdania warunkowego, która mówi o skutku lub rezultacie spełnienia warunku.

5.Present Simple w conditionals

W obu typach, zero i first conditional, po „if” zwykle używamy Present Simple, a nie czasu przyszłego z „will”. Np. If it rains, we stay home / we will stay home.

6.Przecinek w zdaniu warunkowym

Gdy zdanie zaczyna się od części warunkowej, po niej stawiamy przecinek: If it rains, we will stay home. Gdy najpierw jest część główna, przecinka zwykle nie ma: We will stay home if it rains.

7.Zastosowanie zero conditional

Służy do opisywania instrukcji, reguł, nawyków i praw ogólnych, np. If you heat water to $100^\circ$C, it boils.

8.Zastosowanie first conditional

Służy do przewidywań, ostrzeżeń, obietnic, planów i decyzji dotyczących przyszłości, jeśli warunek jest realny. Np. If you study, you will pass the test.